Winter Spring 09 [ฉันรักเขา]
posted on 27 Aug 2008 00:32 by diomedes
Winter Spring 09
ฉันเคยพบ เคยเห็นผู้คนมากมาย
หลายประเภท บนโลกกลมๆ เล็กๆ ใบนี้
ทว่า...ไม่เคยมีซักครั้งที่ฉันจะหันมองหรือสนใจใคร
ผู้คนเหล่านั้นเปรียบเสมือนกลีบดอกไม้ ที่ตกปลิว ร่วงโรยและหล่นลงบนพื้นดิน
แต่...
รู้อะไรไหม?...
เพียงแค่ได้พบนาย...ฉันก็ลืมลมหายใจของทั้งโลก
…………………….Winter Spring…………………….
“ครับ”
“...”
“ครับ...ผมจะรีบกลับไป”
“...”
“สวัสดีครับ”
เสียงบทสนทนาสั้นๆ จบลงในเวลาอันรวดเร็ว ปาร์ค ยูชอนตีสีหน้าเคร่งขรึมซะจนจุนซูยังแอบหวั่นใจ
“มีเรื่องอะไรเหรอ?” ถามออกไปก่อนจะ ยิ่งสงสัยเมื่อยูชอนไม่ตอบ เอาแต่ส่ายหน้า
“...นายอย่ารู้เลยจะดีกว่า” ร่างสูงเอ่ยเลี่ยง เขาคว้าสูทที่วางพาดไว้ตรงเก้าอี้ในห้องครัว ก่อนจะขยับเนคไทให้เข้าที่ เพื่อเตรียมตัวกลับแกงค์ของตัวเอง
“บอกฉันหน่อย” จุนซูอ้อนวอน
“...”
“ยูชอน...นายไม่ไว้ใจฉันเหรอ?” เมื่ออ้อนวอนไม่ได้ผล จุนซูจึงเปลี่ยนมาใช้วิธีตัดพ้อแทน
จริงๆ แล้ว ร่างบางไม่เคยคิดจะเข้าไปก้าวก่ายเรื่องงานมาเฟียของยูชอนเลยแม้แต่น้อย
ทว่าบางอย่าง...กระซิบบอกเขาว่า สีหน้าเคร่งเครียด รวมทั้งแววตาที่ดูสับสนนั้น...อาจเป็นเพราะสาเหตุที่เกี่ยวข้องกับเขา...หรือแจจุง
“นายก็รู้ว่าฉันไม่เคยคิดอย่างนั้น” ยูชอนหันมาพูด เขาขยับตัวเข้าใกล้จุนซูพลางยกมือโอบร่างเล็กไว้หลวมๆ
“งั้นบอกฉันสิ”
“...เรื่องของ....”
“ของ?”
“...คุณแจจุง” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาดูหวาดกลัวและหวั่นไหวไม่น้อย ยูชอนอยากเลี่ยงที่จะพูดถึงแจจุงต่อหน้าจุนซู แต่คราวนี้ดูเหมือนจะไม่ได้
“...อะ...อะไรนะ”
“เกิดเรื่องกับคุณแจจุง...สายของคุณจีฮเย น้องสาวของคุณยุนโฮเลยเรียกตัวฉันกลับไป”
“...กะ..เกิดอะไรขึ้นกับแจจุง!”
อย่างที่ยูชอนคาดเดาไว้ ว่าหากบอกจุนซูเรื่องแจจุงเมื่อใด...จุนซูเองก็คงกระวนกระวายใจและสับสนจนแทบคุมสติตัวเองไม่อยู่
“คุณแจจุงโดนแกงค์ Red Dragon คู่อริของแกงค์เราจับตัวไป”
“...หมายความว่ายังไง! ไหนนายบอกว่าเขามีความสุขและปลอดภัยดีกับชอง ยุนโฮ!” น้ำเสียงแสดงความเกรี้ยวกราดของจุนซู บ่งบอกให้รู้ว่าเขากำลังหวาดกลัวและสับสนมากแค่ไหน ร่างบางผลักไสอ้อมกอดของยูชอนออก ก่อนจะเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า
“ช่วยเขา...อึก!” แม้ตั้งใจไว้ว่าจะไม่ร้องไห้เหมือนคนอ่อนแออีก แต่พอเป็นเรื่องของแจจุงทีไร จุนซูก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ทุกที ความห่วงหา อาทร ทุกอย่างมันล้นอยู่เต็มอก บ่งบอกว่าแม้แต่ตอนนี้...ก็ยังรักแจจุง
“...จุนซู”
“ฮึก! ได้โปรด..ช่วยแจจุงด้วย”
“...”
“แจจุงจะเป็นอะไรไหม แจจุงจะตายรึเปล่า ฮึก! ยูชอน...ได้โปรด...”
เสียงอ้อนวอนของร้องของจุนซู ไม่ได้เข้าไปในโสตประสาทการรับรู้และได้ยินของยูชอนเลยแม้แต่น้อย เขาเห็นเพียงร่างบางที่ยืนร้องไห้จนตัวสั่น น้ำหูน้ำตาไหลเปรอะเปื้อนใบหน้า มือเล็กกำแน่นตรงตำแหน่งหัวใจของตัวเอง...
ยอมแล้ว...
ยอมแล้วจริงๆ...
ฉันจะทำทุกอย่าง...
จะเอ่ยชื่อแจจุง ถ้าหากนายได้ยินแล้วมีความสุข
ยอมเจ็บปวด...เพื่อให้นายมีความสุข
ฉันจะยอมเสี่ยงทุกอย่าง..เพื่อช่วยแจจุง และเอารอยยิ้มของนายกลับคืนมา
ขอแค่อย่างเดียว...
อย่าทำเหมือนฉันไม่อยู่ตรงนี้...
อย่าร้องไห้เพียงลำพัง...ทั้งๆ ที่ฉันยังยืนอยู่ตรงหน้านาย
อย่าทำราวกับว่าไม่...ต้องการอ้อมกอดของฉันอีก
ฉันยอมนาย...ทุกอย่างแล้วจริงๆ
เพราะฉะนั้น...
“หยุดร้องเถอะ” มือใหญ่คว้าเอวบางเอาไว้ ก่อนจะดึงจุนซูเข้ามากอดแน่น ยูชอนซบใบหน้าลงกับลาดไหล่เล็กที่สั่นสะท้าน ก่อนจะเอ่ยปลอบโยน แม้จะรู้สึกเจ็บปวด
“ฉันจะช่วยเขา..จะช่วยคุณแจจุงออกมาให้ได้”
“ฮึก...อึก...ยูชอน” ใบหน้าเนียนซับลงกับอกแกร่ง พลางบดเบียดลำตัวเข้าหาร่างสูงราวกับต้องการไออุ่น และที่พึ่งพิง
“เพราะฉะนั้น...อย่าร้องไห้เลยนะ”
“ช่วยนะ...ฮึก!..ช่วยแจจุง”
“อืม...ฉันจะช่วย จะช่วยให้เขากลับมาอย่างปลอดภัย ฉันสัญญา สัญญา” ยูชอนกระซิบแผ่วเบา เขาโอบกอดจุนซูแน่นขึ้นไปอีกเมื่อจุนซูโอบรัดตัวเขาเอาไว้
“...ขอบคุณ...ฮือ”
“ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไร หยุดร้องนะจุนซู” ร่างสูงคลายอ้อมกอดออกช้าๆ เขาจับไหล่จุนซูไว้ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวกรีดซับน้ำตาให้ร่างเล็กอย่างอ่อนโยน
“อึก!...อืม...” จุนซูยังคงสะอึกสะอื้น มือเล็กช่วยยกขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของตัวเองอีกแรง ก่อนจะส่งยิ้มที่ดูฝืนๆ ให้ยูชอน
“ฉันจะกลับมา พร้อมกับคิม แจจุงคืนนี้..ตกลงไหม?”
“อื้อ...”
“สัญญาว่าจะไม่ร้องไห้”
“...อื้อ” จุนซูยกนิ้วก้อยขึ้นมา ก่อนจะแตะลงบนริมฝีปากของยูชอนเบาๆ อาการสะอึกสะอื้นที่หลงเหลืออยู่เพียงเล็กน้อยทำให้ร่างสูงเบาใจขึ้นอีกหน่อย
อย่าน้อย...ตอนที่เขาไม่อยู่
จุนซูจะได้ไม่ร้องไห้เพียงลำพัง...
“งั้นฉันไปล่ะ” ยูชอนผละออกจากจุนซูอย่างรวดเร็ว ขาเรียวก้าวตรงไปที่ประตูก่อนจะเปิดมันออกและเดินจากไปโดยไม่หันมา
ช่างน่าเสียดาย...
ที่ยูชอนดูเหมือนจะรีบร้อนเกินไป
อาจเพราะเขาทนเห็นน้ำตาของจุนซูไม่ได้
หรือเพราะทนเจ็บไม่ไหว...
เขาจึงไม่ได้ยิน
น้ำเสียงของจุนซู...ที่เต็มไปด้วยความสับสน หวาดกลัว และห่วงใย...
“ระวังตัวด้วยนะ...ยูชอน”
…………………….Winter Spring…………………….
บรรยากาศในการประชุมของแกงค์ชองดูเคร่งเครียดจนลูกน้องบางคนกระอักกระอ่วน
ชอง จีฮเย นั่งอยู่บนเก้าอี้สูงสุด หญิงสาวจ้องมองบรรดาลูกน้องหลายระดับนั่งนิ่งอยู่ตรงหน้า ก่อนจะตบโต๊ะเสียงดังลั่น
“ฉันถามว่าใครมีแผนอะไรบ้าง!!!!” เธอตะโกนก้อง ดวงตาเรียวดูดุคมและแฝงไปด้วยความเหี้ยมโหดแบบฉบับตระกูลชองไล่มองไปยังผู้บริหารแกงค์แต่ละคนด้วยความไม่พอใจ
ภาพเหตุการณ์เมื่อวาน ที่ชอง ยุนโฮ พี่ชายของเธอกลับมาในสภาพสะบักสะบอม ยังคงแจ่มชัดอยู่ในหัว
“พี่ชาย!” จีฮเยตะโกนลั่นเมื่อเห็นกลุ่มคนของเธอกลับมา พร้อมกับยุนโฮที่ดูเละเทะไม่ต่างจากไปฟัดกับหมา
“...”
“เกิดอะไรขึ้น!” เธอตะโกนถาม ทว่ายุนโฮกลับเดินผ่านหน้าเธอไปเฉยๆ เขาไม่แม้แต่จะหันหน้ามาสบตาหรือมองใคร
“...เราไม่รู้ครับคุณหนูรอง” 1 ในชายชุดดำตอบ เขาก้มหน้าลงมองพื้น คิ้วขมวดชนกันราวกับกำลังครุ่นคิด
“ไม่รู้ได้ยังไง พวกแกไปกับพี่!”
“ไอ้ฮวา เฮนริคมันยื่นข้อเสนอให้นายใหญ่เข้าไปคนเดียวครับ ไม่อย่างนั้นมันจะฆ่าคุณแจจุง”
“ว่าไงนะ!”
“พวกเราไม่รู้อะไร ได้แต่จัดการพวก red dragon ที่อยู่ข้างนอกเพื่อรอคุณยุนโฮ แต่ว่า...”
“...”
“นายใหญ่กลับออกมาเพียงคนเดียว...และที่สำคัญ...”
“อะไร!” ท่าทีอึกอักของลูกน้องทำเอาจีฮเยแทบระงับความโกรธของตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ เธอตะโกนพลางกระชากเสื้อของชายคนนั้นจนตัวเขาเขยิบเข้ามาใกล้
“ร้องไห้ครับ”
“เอ๋?!”
“ถึงแม้จะไม่ชัดนัก แต่ผมก็แน่ใจ...นายใหญ่ร้องไห้ครับ!” ลูกน้องคนนั้นกล่าวออกมา ก่อนจะปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม ความรู้สึกรวดร้าวยามเห็นชายที่แข็งแกร่งที่สุดต้องหลั่งน้ำตาออกมา ทำเอาเขาและลูกน้องทุกคนเจ็บปวด...จนแทบอยากจะถล่มพวก Red Dragon ให้สิ้นซาก
แต่ไม่อาจปฏิบัติได้...หากไม่มีคำสั่ง
“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!” จีฮเยตะโกน เธอปล่อยชายลูกน้องคนนั้น ก่อนจะวิ่งเข้าไปในคฤหาสน์ เพื่อจะตามยุนโฮไปถามให้รู้เรื่อง
“ชอง ยุนโฮ”
เสียงตะโกนของน้องสาวไม่ได้ทำให้มาเฟียใหญ่ชะลอความเร็วในการเดินลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเขากลับเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
“หยุดเดี๋ยวนี้นะชอง ยุนโฮ!” จีฮเยตะโกน
“...” ยุนโฮเร่งความเร็วฝีเท้าขึ้นอีก ก่อนจะหยุดลงเมื่อจีฮเยคว้าชายเสื้อของเขา ก่อนจะกำมันไว้แน่น
“..มีอะไร” ยุนโฮเอ่ยเสียงเรียบ
“บอกฉันมา ว่าเกิดอะไรขึ้น” จีฮเยสูดลมหายใจลึกๆ พยายามระงับความโกรธ สับสนและเสียใจเอาไว้
“...” ทั้งๆ ที่ได้ยินคำถาม แต่ยุนโฮกลับนิ่งงัน เขาหันกลับไปมองจีฮเยด้วยแววตาเลื่อนลอย
“บอกฉันเซ่!!!” เมื่อไม่ได้คำตอบอย่างที่หวัง บวกกับท่าทีที่ดูอ่อนแอของยุนโฮ จีฮเยถึงกับทนไม่ไหว ร่างเพรียวของหญิงสาวผลักยุนโฮออกไป ก่อนจะตามเข้าใส่ยุนโฮด้วยหมัดหนักๆ ที่ไม่แพ้ชายใดในแกงค์
พลั่ก!!!
มาเฟียหนุ่มเซถลาไป ในขณะที่จีฮเยล้มลงบนพื้นเพราะออกแรงมากจนเกินตัว
“...”
“ฉันเป็นน้องพี่นะ” เธอก้มหน้านิ่ง...พลางพูดออกมาเบาๆ
“...”
“บอกฉัน ว่าทำไม...ต้องร้องไห้”
ตุ๊บ!
เป็นเสียงชอง ยุนโฮที่นั่งลงกับพื้น ตรงหน้าจีฮเย
วินาทีที่หญิงสาวเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตาของพี่ชาย เธอก็ตระหนักแล้วว่าทำไม..ลูกน้องของเธอถึงต้องร่ำไห้...เพื่อยุนโฮ
นัยน์ตาของร่างสูงเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา จนดวงตาคมแฉะและชื้น หากแต่มันไม่ยอมไหล
“เขา...บอกให้ฉันไป”
“...!!!”
“เขาไม่เคยมีความสุขเวลาอยู่กับฉัน”
“...”
“เขา...รักฮวา เฮนริค”
“!!!”
“ทำไม?...ทำไมล่ะ?” น้ำใสๆ กลิ้งคลออยู่ในดวงตาคม น้ำเสียงนุ่มทุ้มบัดนี้สั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้
“...พะ...พี่ชาย” จีฮเยเรียกยุนโฮเสียงสั่น เธอเอื้อมมือขึ้นแตะบนใบหน้ากร้าน ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อรับรู้ถึงสายน้ำอุ่นที่ไหลลงมาบนมือ
นะ...น้ำตา...
“ฉันยังพยายามไม่พอเหรอ...”
“...”
“ความรักของฉัน...มันมีไม่มากพอเหรอ?....ทำไม...ทำไม…”
“พะ....พี่ ฮึก!...พี่” น้ำตาของยุนโฮทำให้จีฮเยเจ็บปวดจนทนไม่ได้ เลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกาย รุ่มร้อนราวกับโดนไปสุม ความโกรธ เศร้า เสียใจปะปนกันไปทั่ว
รู้ไหม...นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นพี่หลั่งน้ำตา...เพื่อคนอื่น
“ฉันรักเขา...”
“...”
“ฉันรักแจจุง...”
“...”
“ฉันรักแจจุง” เสียงกระซิบพร่ำซ้ำไปซ้ำมาของยุนโฮดังอยู่ก้องหู พร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลริน ฟังดูเจ็บปวดรวดร้าว...ทิ่มแทงไปถึงหัวใจ
พี่ชาย...
พี่ชาย.....อย่าร้องไห้
ภาพนั้น...ความทรงจำนั้น
ยุนโฮที่เคยเข้มแข็งยิ่งกว่าใครๆ ร่ำไห้ กอดเธอพลางสะอื้นจนตัวสั่น
จีฮเยทนไม่ไหว...ไม่ไหวจริงๆ
หลังจากเรียกชางมินเพื่อให้พายุนโฮที่หลับไปเพราะความเหนื่อยอ่อนไปเข้านอน เช้าวันรุ่งขึ้น เธอจึงเรียกประชุมสาขารวมทั้งลูกน้องทั้งหมดในทันที
เพราะรู้...ว่าตอนนี้ยุนโฮยังไม่พร้อม
ไม่พร้อมที่จะจัดการสิ่งใด หรือเผชิญหน้ากับใคร
เรื่องนั้น...มันเจ็บปวดสำหรับมาเฟีย...ที่ไม่เคยรัก...มากจนเกินไป
“...” ลำแขนแกร่งที่ยกขึ้นจากตรงหน้าประตู ดึงเอาจีฮเยหลุดออกจากห้วงความคิดของตัวเอง เธอจ้องมองไปยังชายที่ยกมือเสนอความคิด ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ
มาได้ซักที...
“ว่าไง ชิม ชางมิน”
“ผมขอเสนอแผนการครับ คุณหนูรอง” ร่างสูงสง่าก้าวเข้ามาในที่ประชุม เรียกเสียงฮือฮาได้ไม่น้อย เพราะเขา ชิม ชางมินคนนี้คือที่สุดของอัจฉริยะ ผู้วางแผนได้เฉียบคมและแม่นยำ
“ว่ามา” จีฮเยเอ่ย เธอพยายามไม่แสดงออกให้ใครเห็นว่าดีใจมากแค่ไหนที่ชางมินมา เพราะการคบหากันระหว่างเธอและชางมิน แม้จะถูกยอมรับแต่ก็ไม่ควรจะแสดงออกต่อหน้าคนในแกงค์มากจนเกินไป
“ผมคิดแผนชิงตัวคุณแจจุง รวมทั้งวิธีที่จะจัดการกับพวก Red Dragon ให้ไม่กล้ามายุ่งกับแกงค์เราอีกได้แล้ว”
“...ต้องการคนลงมือกี่คน?”
“สำหรับแผนจัดการพวก Red Dragon ผมขอเสนอให้ใช้ทั้งแกงค์”
“อืม”
“ส่วนแผนชิงตัวคุณจจุง...ใช้แค่คนเดียวก็พอครับ”
“.....ใคร” จีฮเยเอ่ยถามอย่างใคร่รู้ แต่ดูเหมือนชางมินจะไม่ต้องตอบคำถาม เพราะวินาทีต่อมาที่ประชุมก็ส่งเสียงฮือฮากันอีกครั้ง เมื่อชายผู้เป็นมือขวาของชอง ยุนโฮปรากฏตัวขึ้น หลังจากหายตัวไปหลายเดือนเพื่อทำภารกิจ
“ปาร์ค ยูชอน”
…………………….Winter Spring…………………….
แจจุงไม่กินไม่นอนมาสองวันเต็มๆ แล้ว ร่างบางเอาแต่เหม่อลอย และร้องไห้
“ทำไมไม่กิน!!!” ฮวา เฮนริคที่พยายามหลอกล่อให้แจจุงทานอาหารแม้ซักนิด เขวี้ยงจานลงบนพื้น เขากระชากตัวแจจุงขึ้นก่อนจะตวาดถาม
“ฉันไม่อยากกิน” ริมฝีปากแห้งผากขยับเปล่งเสียงแผ่วเบา
แจจุงไม่หิว...ไม่อยากกินอะไร
ไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น...นอกจากเจ็บปวดรวดร้าวกับการกระทำของตัวเอง
ท่าทีเย็นชาไร้ความรู้สึกของร่างบาง ราวกับสวิตช์เปิดความโกรธของเฮนริคให้พุ่งพรวด เขาจับตัวแจจุงเอาไว้ ก่อนจะเหวี่ยงร่างบางลงบนเตียงกว้าง
“อ๊ะ!” แจจุงร้องออกมาด้วยความเจ็บ ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างเมื่อเฮนริคยื่นหน้าเข้ามาใกล้
“ในเมื่อไม่กิน...ก็มาทำอย่างอื่นแทนแล้วกัน!” เขาตะโกนก้อง ก่อนจะซุกไซร้ซอกคอร่างบาง หวังว่าจะยั่วให้แจจุงหวาดกลัวและโมโหได้
หากแต่...
ไม่มีอะไรเลย…
ไม่มีแรงขัดขืน...ไม่มีเสียงกรีดร้อง
ไม่มีน้ำตา...
แจจุงนอนนิ่ง เหมือนตุ๊กตา ไร้ชีวิตไร้จิตใจ ไม่ตอบสนองอะไรทั้งสิ้น
“ทำไม...เพราะอะไร!” ดูเหมือนเฮนริคจะเป็นฝ่ายทนไม่ได้ซะเอง เขาโกรธที่วิธียั่วยุของตัวเองไม่ได้ผล และโกรธ...ที่คนน่าหลงใหลอย่างแจจุงกลับกลายเป็นตุ๊กตาไร้ความรู้สึกเช่นนี้
“...ฉันรักแค่ยุนโฮ” น้ำเสียงดูมีชีวิตชีวา มั่นคงและจริงจัง ทำเอาเฮนริคประหลาดใจ เขาเงยหน้าขึ้นจากซอกคอหอมกรุ่นของร่างบาง สบเข้ากับดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและเชื่อมั่น
เขาเกลียดแววตาแบบนี้
แววตาที่เชื่อมั่นในทุกสิ่ง
แววตาที่เชื่อมั่น...ในตัวเอง และความรัก
เขาเกลียดมัน
เกลียด...เพราะเขาไม่อาจมีแววตาเด็ดเดี่ยวเช่นนั้นได้
“ต่อให้นายทำอะไร...ฉันก็รักแค่ยุนโฮ”
“...”
“…จะข่มขู่..หรือจะทำอะไรกับฉัน...มันก็ไม่มีความหมายแล้ว”
“...”
“ฉันไม่กลัวจะต้องเสียอะไร...เพราะสิ่งสุดท้ายที่ฉันอยากรักษาไว้...ฉันก็เสียมันไปแล้ว”
“...”
“...”
“โธ่เว้ย!!!” หัวหน้าแกงค์ Red Dragon ตะโกนลั่น เขาลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งแจจุงที่นอนนิ่งราวไร้หัวใจไว้...เพียงลำพัง
…………………….Winter Spring…………………….
กลางดึกสงัดของค่ำคืนที่ลูกน้องแกงค์ Red Dragon ต่างพากันระวังตัวอย่างดี
เงาวูบไหวของแกงค์ชอง ค่อยๆ คลืบคลานเข้ามาใกล้
1 ในแกงค์ชองถือคบเพลิงเอาไว้ รอสัญญาณ...จากหัวหน้าหน่วยอย่างชางมิน ก่อนจะ...
พรึบ!!!
คบเพลิงตกลงไปในรั้วของรังแกงค์ Red Dragon ก่อนจะลุกไหม้อย่างรวดเร็ว
พวก Red Dragon ทั้งหมดแตกตื่น หลายคนวิ่งเพื่อไปเอาน้ำ และหลายคนที่เริ่มหาผ้ามาดับไฟ ในขณะที่ช่วงเวลาทุกอย่างกำลังชุลมุน แกงค์ชอง ทั้งหมดก็ปรากฏกาย
พวกเขาแสยะยิ้มบนใบหน้า ก่อนจะทำตามคำสั่งของชิม ชางมินหัวหน้าหน่วยอย่างเต็มใจ
“ฆ่ามัน!!!อย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว!!!”
ศึกของสองแกงค์ใหญ่...เริ่มต้นขึ้นแล้ว
ในขณะเดียวกัน ชายคนหนึ่งในเงามืด เคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับสายลม เขาลอบผ่านหน้าประตูที่ไร้ยามเฝ้า ก่อนจะหยุดยืนอยู่หน้าห้องคุมขัง ที่...ที่คิม แจจุงอยู่
ยูชอน แสยะยิ้มน้อยๆ นึกชื่นชมแผนล่อเสือออกจากถ้ำของชางมินอยู่ในใจ
แกรก!
เสียงประตูเปิดออกช้าๆ...ยูชอนลอบมองภายในห้องผ่านความมืดที่เขาแสนคุ้นเคย ก่อนจะพบร่างร่างหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง และกำลังเฝ้ามองเพลิงที่กำลังลุกไหม้ราวกับชมแสงจันทร์
“คุณแจจุง!” เขาตะโกน และนั่นเรียกให้ร่างบางละสายตาจากการต่อสู้ และหันมามอง
“นะ...นาย” น้ำเสียงของแจจุงฟังดูติดขัด ร่างบางมองไปรอบๆ เพื่อหวังจะหาใครบางคนที่เขาเฝ้ารอ...แต่กลับไม่พอใครนอกจากยูชอน
“ผมมาช่วยคุณ!” ยูชอนเอ่ย เขาจับมือร่างบางเอาไว้ ก่อนจะจูงมือแจจุงออกวิ่งโดยไม่เปิดโอกาสให้แจจุงถามสิ่งใด
พวกเขาทั้งคู่ลอดผ่านกิ่งไม้ ลัดเลาะผ่านแนวป่าที่รกและอับชื้น
ทำตามแผนการ...สุดยอดเยี่ยมของชิม ชางมิน
และ...
ท่ามกลางเหตุการณ์ความวุ่นวาย...
ชายสองคนลอบออกจากรังแกงค์ Red Dragon ไปอย่างไร้ร่องรอย...
…………………….Winter Spring…………………….
เส้นทางที่ดูคุ้นเคยปรากฏขึ้นสู่สายตาของแจจุง ร่างบางเริ่มตระหนักได้แล้วว่ายูชอนกำลังจะพาเขาไปไหน...และไปหาใคร
เสียงฝีเท้า เสียงหอบและเสียงลมหายใจดังขึ้นทุกๆ ที ความเร็วและฝีเท้าของร่างสูงตรงหน้ากำลังจะทำให้แจจุงตามไม่ทัน
“รีบเข้า...ก่อนมันจะรู้ตัว” ยูชอนกระซิบ
แจจุงได้แต่พยักหน้ารับๆ น้อยๆ รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง เมื่อเห็นแสงสว่างเจิดจ้าตรงมุมทางเดิน
ใกล้แล้ว...
ใกล้ถึงแล้ว...
ที่พักพิง...ทีที่หัวใจของเขาจะถูกปลดปล่อยจากพันธนาการ
เสียงหอบหายใจยังคงดังก้องตามทางเดิน ยูชอนและแจจุงยังคงวิ่งไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ และไม่ลดความเร็วลง
จนกระทั่ง...
ปัง!
เสียงประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใบหน้าของคนที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นอีกตลอดชีวิต ปรากฏขึ้นช้าๆ
“...จะ...”
“จุนซู”
…………………….Winter Spring…………………….
ฉันเคยพบ เคยเห็นผู้คนมากมาย
หลายประเภท บนโลกกลมๆ เล็กๆ ใบนี้
ทว่า...ไม่เคยมีซักครั้งที่ฉันจะหันมองหรือสนใจใคร
ผู้คนเหล่านั้นเปรียบเสมือนกลีบดอกไม้ ที่ตกปลิว ร่วงโรยและหล่นลงบนพื้นดิน
แต่...
รู้อะไรไหม?...
เพียงแค่ได้พบนาย...ฉันก็ลืมลมหายใจของทั้งโลก
…………………….Winter Spring…………………….
TBC...
ฉันเคยพบ เคยเห็นผู้คนมากมาย
หลายประเภท บนโลกกลมๆ เล็กๆ ใบนี้
ทว่า...ไม่เคยมีซักครั้งที่ฉันจะหันมองหรือสนใจใคร
ผู้คนเหล่านั้นเปรียบเสมือนกลีบดอกไม้ ที่ตกปลิว ร่วงโรยและหล่นลงบนพื้นดิน
แต่...
รู้อะไรไหม?...
เพียงแค่ได้พบนาย...ฉันก็ลืมลมหายใจของทั้งโลก
…………………….Winter Spring…………………….
“ครับ”
“...”
“ครับ...ผมจะรีบกลับไป”
“...”
“สวัสดีครับ”
เสียงบทสนทนาสั้นๆ จบลงในเวลาอันรวดเร็ว ปาร์ค ยูชอนตีสีหน้าเคร่งขรึมซะจนจุนซูยังแอบหวั่นใจ
“มีเรื่องอะไรเหรอ?” ถามออกไปก่อนจะ ยิ่งสงสัยเมื่อยูชอนไม่ตอบ เอาแต่ส่ายหน้า
“...นายอย่ารู้เลยจะดีกว่า” ร่างสูงเอ่ยเลี่ยง เขาคว้าสูทที่วางพาดไว้ตรงเก้าอี้ในห้องครัว ก่อนจะขยับเนคไทให้เข้าที่ เพื่อเตรียมตัวกลับแกงค์ของตัวเอง
“บอกฉันหน่อย” จุนซูอ้อนวอน
“...”
“ยูชอน...นายไม่ไว้ใจฉันเหรอ?” เมื่ออ้อนวอนไม่ได้ผล จุนซูจึงเปลี่ยนมาใช้วิธีตัดพ้อแทน
จริงๆ แล้ว ร่างบางไม่เคยคิดจะเข้าไปก้าวก่ายเรื่องงานมาเฟียของยูชอนเลยแม้แต่น้อย
ทว่าบางอย่าง...กระซิบบอกเขาว่า สีหน้าเคร่งเครียด รวมทั้งแววตาที่ดูสับสนนั้น...อาจเป็นเพราะสาเหตุที่เกี่ยวข้องกับเขา...หรือแจจุง
“นายก็รู้ว่าฉันไม่เคยคิดอย่างนั้น” ยูชอนหันมาพูด เขาขยับตัวเข้าใกล้จุนซูพลางยกมือโอบร่างเล็กไว้หลวมๆ
“งั้นบอกฉันสิ”
“...เรื่องของ....”
“ของ?”
“...คุณแจจุง” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาดูหวาดกลัวและหวั่นไหวไม่น้อย ยูชอนอยากเลี่ยงที่จะพูดถึงแจจุงต่อหน้าจุนซู แต่คราวนี้ดูเหมือนจะไม่ได้
“...อะ...อะไรนะ”
“เกิดเรื่องกับคุณแจจุง...สายของคุณจีฮเย น้องสาวของคุณยุนโฮเลยเรียกตัวฉันกลับไป”
“...กะ..เกิดอะไรขึ้นกับแจจุง!”
อย่างที่ยูชอนคาดเดาไว้ ว่าหากบอกจุนซูเรื่องแจจุงเมื่อใด...จุนซูเองก็คงกระวนกระวายใจและสับสนจนแทบคุมสติตัวเองไม่อยู่
“คุณแจจุงโดนแกงค์ Red Dragon คู่อริของแกงค์เราจับตัวไป”
“...หมายความว่ายังไง! ไหนนายบอกว่าเขามีความสุขและปลอดภัยดีกับชอง ยุนโฮ!” น้ำเสียงแสดงความเกรี้ยวกราดของจุนซู บ่งบอกให้รู้ว่าเขากำลังหวาดกลัวและสับสนมากแค่ไหน ร่างบางผลักไสอ้อมกอดของยูชอนออก ก่อนจะเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า
“ช่วยเขา...อึก!” แม้ตั้งใจไว้ว่าจะไม่ร้องไห้เหมือนคนอ่อนแออีก แต่พอเป็นเรื่องของแจจุงทีไร จุนซูก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ทุกที ความห่วงหา อาทร ทุกอย่างมันล้นอยู่เต็มอก บ่งบอกว่าแม้แต่ตอนนี้...ก็ยังรักแจจุง
“...จุนซู”
“ฮึก! ได้โปรด..ช่วยแจจุงด้วย”
“...”
“แจจุงจะเป็นอะไรไหม แจจุงจะตายรึเปล่า ฮึก! ยูชอน...ได้โปรด...”
เสียงอ้อนวอนของร้องของจุนซู ไม่ได้เข้าไปในโสตประสาทการรับรู้และได้ยินของยูชอนเลยแม้แต่น้อย เขาเห็นเพียงร่างบางที่ยืนร้องไห้จนตัวสั่น น้ำหูน้ำตาไหลเปรอะเปื้อนใบหน้า มือเล็กกำแน่นตรงตำแหน่งหัวใจของตัวเอง...
ยอมแล้ว...
ยอมแล้วจริงๆ...
ฉันจะทำทุกอย่าง...
จะเอ่ยชื่อแจจุง ถ้าหากนายได้ยินแล้วมีความสุข
ยอมเจ็บปวด...เพื่อให้นายมีความสุข
ฉันจะยอมเสี่ยงทุกอย่าง..เพื่อช่วยแจจุง และเอารอยยิ้มของนายกลับคืนมา
ขอแค่อย่างเดียว...
อย่าทำเหมือนฉันไม่อยู่ตรงนี้...
อย่าร้องไห้เพียงลำพัง...ทั้งๆ ที่ฉันยังยืนอยู่ตรงหน้านาย
อย่าทำราวกับว่าไม่...ต้องการอ้อมกอดของฉันอีก
ฉันยอมนาย...ทุกอย่างแล้วจริงๆ
เพราะฉะนั้น...
“หยุดร้องเถอะ” มือใหญ่คว้าเอวบางเอาไว้ ก่อนจะดึงจุนซูเข้ามากอดแน่น ยูชอนซบใบหน้าลงกับลาดไหล่เล็กที่สั่นสะท้าน ก่อนจะเอ่ยปลอบโยน แม้จะรู้สึกเจ็บปวด
“ฉันจะช่วยเขา..จะช่วยคุณแจจุงออกมาให้ได้”
“ฮึก...อึก...ยูชอน” ใบหน้าเนียนซับลงกับอกแกร่ง พลางบดเบียดลำตัวเข้าหาร่างสูงราวกับต้องการไออุ่น และที่พึ่งพิง
“เพราะฉะนั้น...อย่าร้องไห้เลยนะ”
“ช่วยนะ...ฮึก!..ช่วยแจจุง”
“อืม...ฉันจะช่วย จะช่วยให้เขากลับมาอย่างปลอดภัย ฉันสัญญา สัญญา” ยูชอนกระซิบแผ่วเบา เขาโอบกอดจุนซูแน่นขึ้นไปอีกเมื่อจุนซูโอบรัดตัวเขาเอาไว้
“...ขอบคุณ...ฮือ”
“ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไร หยุดร้องนะจุนซู” ร่างสูงคลายอ้อมกอดออกช้าๆ เขาจับไหล่จุนซูไว้ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวกรีดซับน้ำตาให้ร่างเล็กอย่างอ่อนโยน
“อึก!...อืม...” จุนซูยังคงสะอึกสะอื้น มือเล็กช่วยยกขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของตัวเองอีกแรง ก่อนจะส่งยิ้มที่ดูฝืนๆ ให้ยูชอน
“ฉันจะกลับมา พร้อมกับคิม แจจุงคืนนี้..ตกลงไหม?”
“อื้อ...”
“สัญญาว่าจะไม่ร้องไห้”
“...อื้อ” จุนซูยกนิ้วก้อยขึ้นมา ก่อนจะแตะลงบนริมฝีปากของยูชอนเบาๆ อาการสะอึกสะอื้นที่หลงเหลืออยู่เพียงเล็กน้อยทำให้ร่างสูงเบาใจขึ้นอีกหน่อย
อย่าน้อย...ตอนที่เขาไม่อยู่
จุนซูจะได้ไม่ร้องไห้เพียงลำพัง...
“งั้นฉันไปล่ะ” ยูชอนผละออกจากจุนซูอย่างรวดเร็ว ขาเรียวก้าวตรงไปที่ประตูก่อนจะเปิดมันออกและเดินจากไปโดยไม่หันมา
ช่างน่าเสียดาย...
ที่ยูชอนดูเหมือนจะรีบร้อนเกินไป
อาจเพราะเขาทนเห็นน้ำตาของจุนซูไม่ได้
หรือเพราะทนเจ็บไม่ไหว...
เขาจึงไม่ได้ยิน
น้ำเสียงของจุนซู...ที่เต็มไปด้วยความสับสน หวาดกลัว และห่วงใย...
“ระวังตัวด้วยนะ...ยูชอน”
…………………….Winter Spring…………………….
บรรยากาศในการประชุมของแกงค์ชองดูเคร่งเครียดจนลูกน้องบางคนกระอักกระอ่วน
ชอง จีฮเย นั่งอยู่บนเก้าอี้สูงสุด หญิงสาวจ้องมองบรรดาลูกน้องหลายระดับนั่งนิ่งอยู่ตรงหน้า ก่อนจะตบโต๊ะเสียงดังลั่น
“ฉันถามว่าใครมีแผนอะไรบ้าง!!!!” เธอตะโกนก้อง ดวงตาเรียวดูดุคมและแฝงไปด้วยความเหี้ยมโหดแบบฉบับตระกูลชองไล่มองไปยังผู้บริหารแกงค์แต่ละคนด้วยความไม่พอใจ
ภาพเหตุการณ์เมื่อวาน ที่ชอง ยุนโฮ พี่ชายของเธอกลับมาในสภาพสะบักสะบอม ยังคงแจ่มชัดอยู่ในหัว
“พี่ชาย!” จีฮเยตะโกนลั่นเมื่อเห็นกลุ่มคนของเธอกลับมา พร้อมกับยุนโฮที่ดูเละเทะไม่ต่างจากไปฟัดกับหมา
“...”
“เกิดอะไรขึ้น!” เธอตะโกนถาม ทว่ายุนโฮกลับเดินผ่านหน้าเธอไปเฉยๆ เขาไม่แม้แต่จะหันหน้ามาสบตาหรือมองใคร
“...เราไม่รู้ครับคุณหนูรอง” 1 ในชายชุดดำตอบ เขาก้มหน้าลงมองพื้น คิ้วขมวดชนกันราวกับกำลังครุ่นคิด
“ไม่รู้ได้ยังไง พวกแกไปกับพี่!”
“ไอ้ฮวา เฮนริคมันยื่นข้อเสนอให้นายใหญ่เข้าไปคนเดียวครับ ไม่อย่างนั้นมันจะฆ่าคุณแจจุง”
“ว่าไงนะ!”
“พวกเราไม่รู้อะไร ได้แต่จัดการพวก red dragon ที่อยู่ข้างนอกเพื่อรอคุณยุนโฮ แต่ว่า...”
“...”
“นายใหญ่กลับออกมาเพียงคนเดียว...และที่สำคัญ...”
“อะไร!” ท่าทีอึกอักของลูกน้องทำเอาจีฮเยแทบระงับความโกรธของตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ เธอตะโกนพลางกระชากเสื้อของชายคนนั้นจนตัวเขาเขยิบเข้ามาใกล้
“ร้องไห้ครับ”
“เอ๋?!”
“ถึงแม้จะไม่ชัดนัก แต่ผมก็แน่ใจ...นายใหญ่ร้องไห้ครับ!” ลูกน้องคนนั้นกล่าวออกมา ก่อนจะปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม ความรู้สึกรวดร้าวยามเห็นชายที่แข็งแกร่งที่สุดต้องหลั่งน้ำตาออกมา ทำเอาเขาและลูกน้องทุกคนเจ็บปวด...จนแทบอยากจะถล่มพวก Red Dragon ให้สิ้นซาก
แต่ไม่อาจปฏิบัติได้...หากไม่มีคำสั่ง
“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!” จีฮเยตะโกน เธอปล่อยชายลูกน้องคนนั้น ก่อนจะวิ่งเข้าไปในคฤหาสน์ เพื่อจะตามยุนโฮไปถามให้รู้เรื่อง
“ชอง ยุนโฮ”
เสียงตะโกนของน้องสาวไม่ได้ทำให้มาเฟียใหญ่ชะลอความเร็วในการเดินลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเขากลับเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
“หยุดเดี๋ยวนี้นะชอง ยุนโฮ!” จีฮเยตะโกน
“...” ยุนโฮเร่งความเร็วฝีเท้าขึ้นอีก ก่อนจะหยุดลงเมื่อจีฮเยคว้าชายเสื้อของเขา ก่อนจะกำมันไว้แน่น
“..มีอะไร” ยุนโฮเอ่ยเสียงเรียบ
“บอกฉันมา ว่าเกิดอะไรขึ้น” จีฮเยสูดลมหายใจลึกๆ พยายามระงับความโกรธ สับสนและเสียใจเอาไว้
“...” ทั้งๆ ที่ได้ยินคำถาม แต่ยุนโฮกลับนิ่งงัน เขาหันกลับไปมองจีฮเยด้วยแววตาเลื่อนลอย
“บอกฉันเซ่!!!” เมื่อไม่ได้คำตอบอย่างที่หวัง บวกกับท่าทีที่ดูอ่อนแอของยุนโฮ จีฮเยถึงกับทนไม่ไหว ร่างเพรียวของหญิงสาวผลักยุนโฮออกไป ก่อนจะตามเข้าใส่ยุนโฮด้วยหมัดหนักๆ ที่ไม่แพ้ชายใดในแกงค์
พลั่ก!!!
มาเฟียหนุ่มเซถลาไป ในขณะที่จีฮเยล้มลงบนพื้นเพราะออกแรงมากจนเกินตัว
“...”
“ฉันเป็นน้องพี่นะ” เธอก้มหน้านิ่ง...พลางพูดออกมาเบาๆ
“...”
“บอกฉัน ว่าทำไม...ต้องร้องไห้”
ตุ๊บ!
เป็นเสียงชอง ยุนโฮที่นั่งลงกับพื้น ตรงหน้าจีฮเย
วินาทีที่หญิงสาวเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตาของพี่ชาย เธอก็ตระหนักแล้วว่าทำไม..ลูกน้องของเธอถึงต้องร่ำไห้...เพื่อยุนโฮ
นัยน์ตาของร่างสูงเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา จนดวงตาคมแฉะและชื้น หากแต่มันไม่ยอมไหล
“เขา...บอกให้ฉันไป”
“...!!!”
“เขาไม่เคยมีความสุขเวลาอยู่กับฉัน”
“...”
“เขา...รักฮวา เฮนริค”
“!!!”
“ทำไม?...ทำไมล่ะ?” น้ำใสๆ กลิ้งคลออยู่ในดวงตาคม น้ำเสียงนุ่มทุ้มบัดนี้สั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้
“...พะ...พี่ชาย” จีฮเยเรียกยุนโฮเสียงสั่น เธอเอื้อมมือขึ้นแตะบนใบหน้ากร้าน ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อรับรู้ถึงสายน้ำอุ่นที่ไหลลงมาบนมือ
นะ...น้ำตา...
“ฉันยังพยายามไม่พอเหรอ...”
“...”
“ความรักของฉัน...มันมีไม่มากพอเหรอ?....ทำไม...ทำไม…”
“พะ....พี่ ฮึก!...พี่” น้ำตาของยุนโฮทำให้จีฮเยเจ็บปวดจนทนไม่ได้ เลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกาย รุ่มร้อนราวกับโดนไปสุม ความโกรธ เศร้า เสียใจปะปนกันไปทั่ว
รู้ไหม...นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นพี่หลั่งน้ำตา...เพื่อคนอื่น
“ฉันรักเขา...”
“...”
“ฉันรักแจจุง...”
“...”
“ฉันรักแจจุง” เสียงกระซิบพร่ำซ้ำไปซ้ำมาของยุนโฮดังอยู่ก้องหู พร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลริน ฟังดูเจ็บปวดรวดร้าว...ทิ่มแทงไปถึงหัวใจ
พี่ชาย...
พี่ชาย.....อย่าร้องไห้
ภาพนั้น...ความทรงจำนั้น
ยุนโฮที่เคยเข้มแข็งยิ่งกว่าใครๆ ร่ำไห้ กอดเธอพลางสะอื้นจนตัวสั่น
จีฮเยทนไม่ไหว...ไม่ไหวจริงๆ
หลังจากเรียกชางมินเพื่อให้พายุนโฮที่หลับไปเพราะความเหนื่อยอ่อนไปเข้านอน เช้าวันรุ่งขึ้น เธอจึงเรียกประชุมสาขารวมทั้งลูกน้องทั้งหมดในทันที
เพราะรู้...ว่าตอนนี้ยุนโฮยังไม่พร้อม
ไม่พร้อมที่จะจัดการสิ่งใด หรือเผชิญหน้ากับใคร
เรื่องนั้น...มันเจ็บปวดสำหรับมาเฟีย...ที่ไม่เคยรัก...มากจนเกินไป
“...” ลำแขนแกร่งที่ยกขึ้นจากตรงหน้าประตู ดึงเอาจีฮเยหลุดออกจากห้วงความคิดของตัวเอง เธอจ้องมองไปยังชายที่ยกมือเสนอความคิด ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ
มาได้ซักที...
“ว่าไง ชิม ชางมิน”
“ผมขอเสนอแผนการครับ คุณหนูรอง” ร่างสูงสง่าก้าวเข้ามาในที่ประชุม เรียกเสียงฮือฮาได้ไม่น้อย เพราะเขา ชิม ชางมินคนนี้คือที่สุดของอัจฉริยะ ผู้วางแผนได้เฉียบคมและแม่นยำ
“ว่ามา” จีฮเยเอ่ย เธอพยายามไม่แสดงออกให้ใครเห็นว่าดีใจมากแค่ไหนที่ชางมินมา เพราะการคบหากันระหว่างเธอและชางมิน แม้จะถูกยอมรับแต่ก็ไม่ควรจะแสดงออกต่อหน้าคนในแกงค์มากจนเกินไป
“ผมคิดแผนชิงตัวคุณแจจุง รวมทั้งวิธีที่จะจัดการกับพวก Red Dragon ให้ไม่กล้ามายุ่งกับแกงค์เราอีกได้แล้ว”
“...ต้องการคนลงมือกี่คน?”
“สำหรับแผนจัดการพวก Red Dragon ผมขอเสนอให้ใช้ทั้งแกงค์”
“อืม”
“ส่วนแผนชิงตัวคุณจจุง...ใช้แค่คนเดียวก็พอครับ”
“.....ใคร” จีฮเยเอ่ยถามอย่างใคร่รู้ แต่ดูเหมือนชางมินจะไม่ต้องตอบคำถาม เพราะวินาทีต่อมาที่ประชุมก็ส่งเสียงฮือฮากันอีกครั้ง เมื่อชายผู้เป็นมือขวาของชอง ยุนโฮปรากฏตัวขึ้น หลังจากหายตัวไปหลายเดือนเพื่อทำภารกิจ
“ปาร์ค ยูชอน”
…………………….Winter Spring…………………….
แจจุงไม่กินไม่นอนมาสองวันเต็มๆ แล้ว ร่างบางเอาแต่เหม่อลอย และร้องไห้
“ทำไมไม่กิน!!!” ฮวา เฮนริคที่พยายามหลอกล่อให้แจจุงทานอาหารแม้ซักนิด เขวี้ยงจานลงบนพื้น เขากระชากตัวแจจุงขึ้นก่อนจะตวาดถาม
“ฉันไม่อยากกิน” ริมฝีปากแห้งผากขยับเปล่งเสียงแผ่วเบา
แจจุงไม่หิว...ไม่อยากกินอะไร
ไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น...นอกจากเจ็บปวดรวดร้าวกับการกระทำของตัวเอง
ท่าทีเย็นชาไร้ความรู้สึกของร่างบาง ราวกับสวิตช์เปิดความโกรธของเฮนริคให้พุ่งพรวด เขาจับตัวแจจุงเอาไว้ ก่อนจะเหวี่ยงร่างบางลงบนเตียงกว้าง
“อ๊ะ!” แจจุงร้องออกมาด้วยความเจ็บ ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างเมื่อเฮนริคยื่นหน้าเข้ามาใกล้
“ในเมื่อไม่กิน...ก็มาทำอย่างอื่นแทนแล้วกัน!” เขาตะโกนก้อง ก่อนจะซุกไซร้ซอกคอร่างบาง หวังว่าจะยั่วให้แจจุงหวาดกลัวและโมโหได้
หากแต่...
ไม่มีอะไรเลย…
ไม่มีแรงขัดขืน...ไม่มีเสียงกรีดร้อง
ไม่มีน้ำตา...
แจจุงนอนนิ่ง เหมือนตุ๊กตา ไร้ชีวิตไร้จิตใจ ไม่ตอบสนองอะไรทั้งสิ้น
“ทำไม...เพราะอะไร!” ดูเหมือนเฮนริคจะเป็นฝ่ายทนไม่ได้ซะเอง เขาโกรธที่วิธียั่วยุของตัวเองไม่ได้ผล และโกรธ...ที่คนน่าหลงใหลอย่างแจจุงกลับกลายเป็นตุ๊กตาไร้ความรู้สึกเช่นนี้
“...ฉันรักแค่ยุนโฮ” น้ำเสียงดูมีชีวิตชีวา มั่นคงและจริงจัง ทำเอาเฮนริคประหลาดใจ เขาเงยหน้าขึ้นจากซอกคอหอมกรุ่นของร่างบาง สบเข้ากับดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและเชื่อมั่น
เขาเกลียดแววตาแบบนี้
แววตาที่เชื่อมั่นในทุกสิ่ง
แววตาที่เชื่อมั่น...ในตัวเอง และความรัก
เขาเกลียดมัน
เกลียด...เพราะเขาไม่อาจมีแววตาเด็ดเดี่ยวเช่นนั้นได้
“ต่อให้นายทำอะไร...ฉันก็รักแค่ยุนโฮ”
“...”
“…จะข่มขู่..หรือจะทำอะไรกับฉัน...มันก็ไม่มีความหมายแล้ว”
“...”
“ฉันไม่กลัวจะต้องเสียอะไร...เพราะสิ่งสุดท้ายที่ฉันอยากรักษาไว้...ฉันก็เสียมันไปแล้ว”
“...”
“...”
“โธ่เว้ย!!!” หัวหน้าแกงค์ Red Dragon ตะโกนลั่น เขาลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งแจจุงที่นอนนิ่งราวไร้หัวใจไว้...เพียงลำพัง
…………………….Winter Spring…………………….
กลางดึกสงัดของค่ำคืนที่ลูกน้องแกงค์ Red Dragon ต่างพากันระวังตัวอย่างดี
เงาวูบไหวของแกงค์ชอง ค่อยๆ คลืบคลานเข้ามาใกล้
1 ในแกงค์ชองถือคบเพลิงเอาไว้ รอสัญญาณ...จากหัวหน้าหน่วยอย่างชางมิน ก่อนจะ...
พรึบ!!!
คบเพลิงตกลงไปในรั้วของรังแกงค์ Red Dragon ก่อนจะลุกไหม้อย่างรวดเร็ว
พวก Red Dragon ทั้งหมดแตกตื่น หลายคนวิ่งเพื่อไปเอาน้ำ และหลายคนที่เริ่มหาผ้ามาดับไฟ ในขณะที่ช่วงเวลาทุกอย่างกำลังชุลมุน แกงค์ชอง ทั้งหมดก็ปรากฏกาย
พวกเขาแสยะยิ้มบนใบหน้า ก่อนจะทำตามคำสั่งของชิม ชางมินหัวหน้าหน่วยอย่างเต็มใจ
“ฆ่ามัน!!!อย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว!!!”
ศึกของสองแกงค์ใหญ่...เริ่มต้นขึ้นแล้ว
ในขณะเดียวกัน ชายคนหนึ่งในเงามืด เคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับสายลม เขาลอบผ่านหน้าประตูที่ไร้ยามเฝ้า ก่อนจะหยุดยืนอยู่หน้าห้องคุมขัง ที่...ที่คิม แจจุงอยู่
ยูชอน แสยะยิ้มน้อยๆ นึกชื่นชมแผนล่อเสือออกจากถ้ำของชางมินอยู่ในใจ
แกรก!
เสียงประตูเปิดออกช้าๆ...ยูชอนลอบมองภายในห้องผ่านความมืดที่เขาแสนคุ้นเคย ก่อนจะพบร่างร่างหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง และกำลังเฝ้ามองเพลิงที่กำลังลุกไหม้ราวกับชมแสงจันทร์
“คุณแจจุง!” เขาตะโกน และนั่นเรียกให้ร่างบางละสายตาจากการต่อสู้ และหันมามอง
“นะ...นาย” น้ำเสียงของแจจุงฟังดูติดขัด ร่างบางมองไปรอบๆ เพื่อหวังจะหาใครบางคนที่เขาเฝ้ารอ...แต่กลับไม่พอใครนอกจากยูชอน
“ผมมาช่วยคุณ!” ยูชอนเอ่ย เขาจับมือร่างบางเอาไว้ ก่อนจะจูงมือแจจุงออกวิ่งโดยไม่เปิดโอกาสให้แจจุงถามสิ่งใด
พวกเขาทั้งคู่ลอดผ่านกิ่งไม้ ลัดเลาะผ่านแนวป่าที่รกและอับชื้น
ทำตามแผนการ...สุดยอดเยี่ยมของชิม ชางมิน
และ...
ท่ามกลางเหตุการณ์ความวุ่นวาย...
ชายสองคนลอบออกจากรังแกงค์ Red Dragon ไปอย่างไร้ร่องรอย...
…………………….Winter Spring…………………….
เส้นทางที่ดูคุ้นเคยปรากฏขึ้นสู่สายตาของแจจุง ร่างบางเริ่มตระหนักได้แล้วว่ายูชอนกำลังจะพาเขาไปไหน...และไปหาใคร
เสียงฝีเท้า เสียงหอบและเสียงลมหายใจดังขึ้นทุกๆ ที ความเร็วและฝีเท้าของร่างสูงตรงหน้ากำลังจะทำให้แจจุงตามไม่ทัน
“รีบเข้า...ก่อนมันจะรู้ตัว” ยูชอนกระซิบ
แจจุงได้แต่พยักหน้ารับๆ น้อยๆ รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง เมื่อเห็นแสงสว่างเจิดจ้าตรงมุมทางเดิน
ใกล้แล้ว...
ใกล้ถึงแล้ว...
ที่พักพิง...ทีที่หัวใจของเขาจะถูกปลดปล่อยจากพันธนาการ
เสียงหอบหายใจยังคงดังก้องตามทางเดิน ยูชอนและแจจุงยังคงวิ่งไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ และไม่ลดความเร็วลง
จนกระทั่ง...
ปัง!
เสียงประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใบหน้าของคนที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นอีกตลอดชีวิต ปรากฏขึ้นช้าๆ
“...จะ...”
“จุนซู”
…………………….Winter Spring…………………….
ฉันเคยพบ เคยเห็นผู้คนมากมาย
หลายประเภท บนโลกกลมๆ เล็กๆ ใบนี้
ทว่า...ไม่เคยมีซักครั้งที่ฉันจะหันมองหรือสนใจใคร
ผู้คนเหล่านั้นเปรียบเสมือนกลีบดอกไม้ ที่ตกปลิว ร่วงโรยและหล่นลงบนพื้นดิน
แต่...
รู้อะไรไหม?...
เพียงแค่ได้พบนาย...ฉันก็ลืมลมหายใจของทั้งโลก
…………………….Winter Spring…………………….
TBC...
