Winter Spring 10[ปลายทางของเรื่องราว]
posted on 07 Sep 2008 01:22 by diomedes
Talk: ก่อนอื่น ต้องขอขอบคุณทุกท่าน ที่ไปเจอนังเรด ณ งาน KFC และขอบคุณที่สนับสนุน Winter Spring จำนวน 120 เล่มให้หมดลงภายใน 1 ชั่วโมง ขอขอบพระคุณมากๆคะ และขอบคุณผู้ที่สนันสนุน Fic เรื่องนี้ทางไปรษนีย์จำนวน 70 คนด้วย ขอบพระคุณมากจริงๆค่ะ (เรดซึ้งมากๆT^T)
และต้องขอโทษ ในความผิดพลาดที่เรดซันก่อขึ้น นั่นคือ ลืมเอารายชื่อผู้จองไป (ความผิดพลาดครั้งใหญ่หลวง) เรดปริ้นส์ออกมาแล้ว แต่เพราะความรีบ จึงลืมหยิบออกมา(ทิ้งไว้ในหอ) ดังนั้นคาดว่า อาจมีหลายคนที่พลาดไปรับหนังสือ Winter Spring
เรดซันจึงขอรับผิดชอบ ด้วยการให้ท่านโอนเงินมาจำนวน 310 บาท(จากปกติ เมื่อส่งไปรษนีย์ ต้องโอนจำนวน 340 + ค่าจัดส่งนั่นเอง) ดังนั้นเฉพาะท่านที่มีรายชื่อ(ในห้องNew&Talk) เท่านั้นนะคะ แล้วเรดจะจัดส่งหนังสือให้ท่านฟรีคะ (เพราะความสัพเพร่าของเรดเอง ต้องขอโทษทุกคนที่ไม่ได้ Fic ด้วยนะคะ)
ปล.Fic รีปริ้นส์ สำหรับใครที่จองไว้กับเรดแต่ไม่ได้ ถ้ายังต้องการก็เป็นดังนี้คะ
HPMP = 300
White Lie = 300
ERL V.1=300
ขอย้ำว่า เฉพาะท่านที่จองไว้ล่วงหน้า(บอกว่าจะไปเอาในงาน)แล้วเมื่อไปแต่ไม่ได้หนังสือ(เพราะหนังสือหมด)เท่านั้นนะคะ
ส่วนใครที่ยังอยากได้ Fic รีปริ้นส์ และ Winter Spring ก็ยังสามารถสั่งจองได้คะ
อ๊ะ! Fic ของ Red จะมีวางที่ร้านพี่มดดำด้วยนะคะ ใครสะดวกไปซื้อที่นั่นก็ไปโลดเลยจ้า
เอาละ! มาคุยกันถึงตอนที่ 10 ดีกว่า^^ ตอนที่ 10 เป็นอะไรที่หลายคนอาจจะไม่พอใจนัก หรืออาจจะคิดว่ายังค้างคา แต่สำหรับตัวเรด เรดค่อนข้างตั้งใจให้มันออกมาเป็นแบบนี้นะคะ ด้วยภาษาและวิธีเขียนของเรดนั่นเอง(ใครผิดหวังต้องขอโทษด้วยน๊า)
ไปเชียร์แจจ๋ากับพ่อหมีมาเฟียกันดีกว่า^^!!!
P.S.1 เจ๊ซิน วันนั้นเรดรีบออกมาเลยลืมT-T ขอโทษจริงๆนะคะ อย่าโกรธเรดเลยนะTOT
Winter Spring 10
ฤดูหนาวแสนเยือกเย็น
ฤดูใบไม้ผลิแสนสดใส
สองฤดูที่ดูยังไงก็ไม่อาจคู่เคียง
หากแต่...ปาฏิหาริย์ มักดลบันดาลให้สิ่งที่เป็นไปไม่ได้เกิดขึ้นเสมอ
ใจหนึ่งเย็นชา...อีกใจหนึ่งแสนอ่อนโยน
จะรู้ไหม?...ว่าทุกๆฤดูต่างพากันเฝ้าภาวนา
ปรารถนาให้หัวใจสองดวง...ได้กลับมาเคียงคู่กันอีกครั้ง
…………………….Winter Spring…………………….
เสียงประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใบหน้าของคนที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นอีกตลอดชีวิต ปรากฏขึ้นช้าๆ
“...จะ...”
“จุนซู”
เสียงของแจจุงที่พูดออกมาฟังดูเหมือนเสียงครางมากกว่าเสียงกระซิบ ร่างบางขยับตัวเข้าใกล้จุนซูที่ยืนแข็งเป็นหิน มือเรียวแตะลงบนใบหน้าของรุ่นน้อง สัมผัสทุกอย่างช้าๆ...ราวกับกลัวว่านี่คือความฝัน...ที่สุดท้ายแล้วก็จะจางหายไป
หมับ!
เป็นอ้อมกอดของจุนซูที่โอบรอบแจจุงเอาไว้แน่น
แจจุงสั่นสะท้าน ก่อนจะปล่อยน้ำตาทุกหยาดหยดให้ไหลออกมา ความเข้มแข็งที่ทำเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่นหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอ่อนแอจนยากจะต้านทานไหว
ยูชอนยืนมองภาพที่ทำเอาหัวใจกระตุกด้วยความเจ็บปวด เขาเขียนโน้ตสั้นๆทิ้งเอาไว้ พลางชูให้จุนซูดูว่าโน้ตวางอยู่ตรงไหนก่อนจะออกไปอย่างรวดเร็ว
เหลือเพียงแค่จุนซูกับแจจุงในห้อง...ที่เขาทั้งคู่แสนจะคุ้นเคย
ไม่มีใครพูดอะไร ไม่มีเสียงใดนอกจากเสียงสะอื้นที่รวดร้าวของแจจุง
จุนซูเพียงแค่กระชับอ้อมกอดให้แน่น พลางคิดถ้อยคำมากมายในสมองเพื่อปลอบประโลม แต่...ไม่ว่าคำไหน ก็คงจะปลอบใจแจจุงไม่ได้
“เกิดอะไรขึ้น?” ถามเสียงแผ่ว เมื่อแจจุงดูเหมือนจะเริ่มสงบลงแล้ว
“...ยุนโฮ...ฮึก!...ยุนโฮ” แจจุงพึมพำออกมา แต่เพียงเท่านั้นจุนซูก็พอเดาได้...
เจ็บปวดมาจากเขาสินะ...
รวดร้าว..เพราะเขาเป็นคนทำ...ใช่ไหม
เพราะชอง ยุนโฮคนนั้น
“ฮึก!...ยุน...ยุนโฮ” เสียงพึมพำค่อยๆดังแผ่วลง จนกระทั่งเงียบไปในที่สุด
จุนซูช้อนตัวรุ่นพี่คนสวยที่ร้องไห้จนหลับไปขึ้นแนบอก ก่อนจะเดินไปที่เตียงพลางวางแจจุงลงช้าๆอย่างถนุถนอม
แสงไฟสีส้มอ่อนจากหัวเตียง ทำเอาจุนซูเผลอลอบมองแจจุงไม่ได้
แม้ดวงตาจะบวมช้ำ แม้สองแก้มจะเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา
แต่ คิม แจจุงก็ยังคงงดงาม...ไม่เปลี่ยน
...รัก...
จู่ๆความรู้สึกนี้ก็พุ่งขึ้นมา
ใบหน้างาม ฝ่ามืออ่อนนุ่ม แก้มขาวเนียนละเอียด ทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังจะลบเลือนได้...กลับย้อนมาอีกครั้ง
รัก...รักคิม แจจุง
จุนซูเขยิบหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของแจจุงเพื่อจะมองร่างบางให้ชัดอีกซักหน่อย
หากแต่..ความรู้สึกที่พยายามกักเก็บไว้กลับค่อยๆพุ่งขึ้นมาจนยากจะควบคุม
สำหรับเขาแล้ว...นี่เป็นโอกาส...
โอกาสที่แจจุงกำลังอ่อนแอ...และเจ็บปวดมาจากยุนโฮ
โอกาส...ที่เขาจะได้บอกความรู้สึกที่แท้จริงออกไป
“...” ดวงหน้าหวานที่หลับพริ้มอยู่ตรงหน้าขยับไปมาเล็กน้อย ในขณะที่จุนซูกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
แสงไฟ เสียงหัวใจ กลิ่นกาย และปลายเส้นผม...ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเร่งเร้าให้จุนซูทำตามใจปรารถนา
ขอแค่ครั้งเดียว...
แค่ครั้งเดียวก็ยังดี...
ริมฝีปากบางประทับลงบนริมฝีปากอิ่มช้าๆ แผ่วเบา นุ่มนวลราวกับขนนก ไม่มีรสชาติหรือความรู้สึกทางกามอารมณ์แต่อย่างใด จุนซูแค่เพียงจูบลงไป เพื่อหัวใจของตัวเอง
ร่างโปร่งค่อยๆถอนจูบจากกลีบปากระเรื่อ ก่อนจะนั่งลงข้างๆเตียง ดวงตาเรียวเล็กจ้องมองแจจุงที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร
จุนซูค่อยๆยิ้มออกมาช้าๆ รอยยิ้มนั้นดูสดใสราวกับว่าจุนซูกำลังลืมตาดูโลกใบใหม่ที่ไม่มืดมนอีกต่อไป...
นี่...เคยได้ยินไหม?
แม้แค่จุมพิตเดียวจากคนที่รัก...ก็สามารถปลุกให้ตื่นจากฝันร้ายทั้งปวงได้
แม้แค่เพียงจุมพิตเดียว...
แจจุงก็ทำให้เขา...มองเห็นโลกใบใหม่ได้...
…………………….Winter Spring…………………….
แสงสว่างจากหน้าต่างส่องลอดเข้ามาปลุกให้แจจุงตื่นจากนิทรา ร่างบางสอดส่องสายตาไปยังรอบๆห้องก่อนจะพบว่าจุนซู นอนหลับอยู่ข้างๆเตียง
เป็นแบบนี้อีกแล้วสินะ...
เวลาที่เขาไม่สบายใจ หรือร้องไห้ จุนซูมักจะสละเตียงทั้งหมดให้เขาเสมอ
“จุนซู” เอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่าย ก่อนจะเขย่าตัวจุนซูเบาๆ
“..อื้อ...” เสียงครางน้อยๆจากรุ่นน้อง เรียกเสียงหัวเราะเล็กๆได้จากแจจุง ร่างบางขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะช่วยประคองจุนซูที่ยังคงงัวเงียขึ้นมานั่งบนเตียง
“ตื่นแล้วเหรอฮะพี่แจจุง” จุนซูทัก
“อรุสวัสดิ์จุนซู”
“ผมหิวข้าวจัง”
“...” แจจุงนั่งเงียบในขณะที่จุนซูลุกขึ้นเดินไปหยิบโน้ตที่เขาจำได้ว่ายูชอนฝากไว้ให้เมื่อคืน ร่างสูงโปร่งหยิบโน้ตบนตู้รองเท้าก่อนจะยกมันชูขึ้นพลางสะบัดไปมาสองสามที
“...ยูชอนทิ้งโน้ตเอาไว้ พี่จะอ่านไหมฮะ?” ถามเพราะรู้ว่าแจจุงคงอยากรู้เรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมากแค่ไหน
“...อืม” แจจุงตอบรับเบาๆ ร่างบางยื่นมือรับกระดาษแผ่นน้อยเอาไว้
ตอนนี้แกงค์ของเรากำลังทำการกวาดล้างแกงค์ Red Dragon ให้สิ้นซาก
มันอาจอันตรายสำหรับนาย...และคุณแจจุง
ดังนั้น ฉันขอฝากคุณแจจุงเอาไว้ที่นี่ก่อน
เสร็จงานแล้วจะรีบกลับ
P.S อย่าร้องไห้อีกนะจุนซู
“...เขาฝากบอกว่าอย่าร้องไห้อีกนะจุนซู...หมายความว่ายังไง?” แจจุงถามขึ้นอย่าสนใจ หากแต่จุนซูที่หลบสายตาหันไปมองทางอื่นและไม่ยอมตอบคำถามทำให้แจจุงอดคิดไม่ได้ว่าระหว่างที่เขาไม่อยู่...เกิดอะไรขึ้นระหว่างปาร์ค ยูชอน และ คิม จุนซุกับแน่
“...”
“เขาทำร้ายนายอีกเหรอจุนซู!?” ถามด้วยน้ำเสียงตกใจเมื่อคิดว่า ยูชอนอาจทำร้ายจุนซูอีก ถึงแม้ว่าตอนที่อยู่กับยุนโฮ...ยูชอนจะเคยมาบอกเขาว่า...รัก...จุนซูก็ตามที
“เปล่าฮะ!” จุนซูรีบปฏิเสธ
“งั้นทำไมเขาถึงบอกว่าอย่าร้องไห้อีกละ?”
“เพราะผมเหงา...ตอนที่พี่ไม่อยู่...ก็เท่านั้น” พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดังไปกว่าเสียงกระซิบ ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นแจจุงทำหน้าเครียด
“จุนซู..”
“ไม่มีอะไรหรอกฮะ พี่แจจุงอย่าคิดมากสิ ตอนนี้ผมไม่เหงาแล้วนะ...ยูชอนมาอยู่เป็นเพื่อนผมทุกวันเลย” หัวเราะเบาๆเมื่อเห็นว่าแจจุงยังคงทำหน้าตาไม่เชื่อเขาต่อไป
“จริงเหรอ?”
“จริงสิ...ยูชอนน่ะ...ถึงจะเคยทำร้ายผม แต่ว่าตอนนี้...เขาเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับผม”
“...”
“เพราะฉะนั้น...ไม่ต้องห่วงนะฮะ”
“อื้ม”
“แล้วพี่แจจุง...เป็นยังไงบ้าง?”
“...” คำถามของจุนซูทำเอาแจจุงสะอึก ร่างบางนึกหวนไปถึงเหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านมา ก่อนที่น้ำตาจะเอ่อคลอดวงตาคู่สวยอีกครั้ง
“พี่แจจุง...”
“..ฮึก!...ฮึก!....พี่...พี่ทำร้ายยุนโฮ พี่...พี่กลัว” แจจุงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือร่างบางสะอื้นน้อยๆ ก่อนจะโอบกอดจุนซูเอาไว้อย่างต้องการที่พักพิงทางใจ
ฉันกลัว...กลัวเหลือเกิน
กลัวว่านายจะไม่รักฉันแล้ว...ฉันกลัว
“...ไม่ต้องกลัวนะฮะ” จุนซูพูด พลางยกมือลูบไล้เรือนผมของแจจุงแผ่วเบา”..ผมจะช่วยพี่ จะช่วยพี่เอง เพราะฉะนั้น อย่าร้องไห้นะ”
“ยุนโฮ...เขาต้องเกลียดพี่แล้วแน่ๆ ฮึก! พะ...พี่ควรจะทำยังไงดี จุนซู ฮือ!!”
น้ำตาของแจจุง เสียงสะอื้น เสียงพูดพร่ำรำพันไห้ ทุกๆสิ่งทุกอย่าง ดูขัดใจจุนซูเสียเหลือเกิน
อย่า...
อย่าทำแบบนี้จะได้ไหม?
อย่าทำเหมือนกับว่า...รักเขาคนนั้น
“ฮึก...จุนซู...จุนซู”
ทั้งๆที่ริมฝีปากเรียกชื่อผมอยู่อย่างนี้...
แต่ทำไมพี่...ถึงต้องร้องไห้เพราะเขา
ถ้าเป็นผม...เป็นผม...
...จะไม่ทำให้พี่ต้องเสียน้ำตาอีก...
“..พี่...แจจุง...” จุนซูกระซิบ เขากระชับอ้อมกอดให้มั่น...เพราะอยากกอดแจจุงเอาไว้ให้แน่นพอ...
“...ฮึก...”
“อย่าร้องไห้อีกเลย”....ผมจะขาดใจตายอยู่แล้ว ผมรักพี่...รักพี่...เคยรู้บ้างไหม?
“...ยุนโฮ...ฮือ...”
“หยุดเรียกชื่อเขาซักที” อย่าฆ่าผม...ด้วยวิธีแสนเจ็บปวดแบบนี้
“...ยุน..ฮึก!”
“...” บอกไปสิคิม จุนซู บอกเขาไปเลย...ว่านายรักเขามากแค่ไหน ใช้ช่วงเวลาที่เขาอ่อนแอ...พูดไปเลย...
“ผมระ...”
“ฉันรักเขา ฮือ!!”
ราวกับโลกทั้งโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ
จุนซูอ้าปากค้าง มือไม้สั่นจนแทบควบคุมไม่อยู่
น่าขำ...
ทั้งๆที่ผมกำลังจะบอกรักพี่แท้ๆ แต่พี่กลับบอกรักชอง ยุนโฮขึ้นมาซะได้
แล้วอย่างนี้...คำว่ารักของผม...
บอกไปจะมีความหมายอะไร?
“ฮึก....ฉันรักยุนโฮ ฮึก! จุนซู...ฉันจะทำยังไงดี ฮือ...”
“...พี่แจ...”
"สัญญาว่าจะช่วยฉันใช่ไหม? สัญญาแล้วใช่ไหม?"
"อย่าร้องไห้..."
"ช่วยฉันที"
"...พี่แจจุง..."
"...ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตาย"
จุนซูกลืนก้อนสะอื้นของตัวเองลงไป พลางกอดคนที่กำลังร้องไห้ไว้และปลอบโยน
รู้สึกเหมือนกำลังจะตายเหรอ?
...ความรู้สึกแบบนั้นน่ะ...มันเหมือนกับที่ผมรู้สึกอยู่ตอนนี้รึเปล่า?...
ผม...
ทำไม...ทำไม...
หัวใจของผมถึงไม่มีความกล้า จะบอกรักพี่เสียที...
…………………….Winter Spring…………………….
“พาฉันไป!” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดดังขึ้นในที่ประชุมแกงค์ชองอีกหน ชอง จีฮเยตบโต๊ะพลางโวยวายเมื่อปาร์ค ยูชอน มือขวาของหัวหน้าแกงค์กลับมาพร้อมกับรายงานว่าช่วยตัวประกันสำเร็จ แต่ต้องเอาไปซ่อนไว้ในที่ปลอดภัยเสียก่อน
“ถึงแม้ว่าเราจะถล่ม Red Dragon สำเร็จ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะปลอดภัย 100% นี่ครับคุณจีฮเย” ยูชอนเอ่ยเสียงเรียบ เขาพยายามระงับความโกรธเมื่อเห็นชางมินยืนกลั้นหัวเราะอยู่ข้างหลังจีฮเย
ไอ้น้องเวร...เห็นฉันกำลังโดนด่า ไม่มีคิดจะช่วย...
“นายเข้าใจไหมปาร์ค ยูชอนว่า Red Dragon ไม่เหลือใครแล้ว! หรืออยากจะไปดูศพพวกมันให้แน่ใจ!”
“...ฮวา เฮนริคละครับ?” ยูชอนถามพลางนึกถึงใบหน้าของศัตรูคนสำคัญของแกงค์
“ผมฆ่าแล้ว” คำตอบสั้นๆจากชางมินเรียกความสนใจจากยูชอนและจีฮเยได้ไม่น้อย
“ว่าไงนะ?”
“ผมฆ่าแล้วด้วยมือผมเอง” ชางมินเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะนึกไปถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น
ในขณะที่ลูกน้องทุกคนกำลังต่อสู้อย่างดุเดือด เขาลอบเข้าไปในหอทางใต้ของรัง Red Dragon ก่อนจะพบฮวา เฮนริคกำลังเตรียมดาบและปืน เพื่อจะออกมาช่วยพวกพ้อง
ถึงแม้จะยากที่ต้องต่อสู้กับคนที่มีทั้งดาบและปืนในเวลาเดียวกัน แต่สำหรับชางมินแล้ว...เมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน เขาก็เริ่มเรียนรู้ที่จะหลบหลีกและเลี่ยงทางดาบของฮวา เฮนริคได้
จนกระทั่ง...
ฉึก!!!
ดาบยาวประจำตระกูลชองอาวุธจากชายที่ปรากฏตัวในเงามืด ปักลงกลางหลังของฮวา เฮนริคอย่างแม่นยำ
ชางมินที่กำลังตกตะลึงหันไปมองบุรุษปริศนาที่เข้ามาช่วยเขาไว้ ท่ามกลางแสงจันทร์ที่กำลังสาดส่อง...
แม้จะแค่เพียงชั่วเสี้ยววินาทีที่เห็นใบหน้าของบุรุษปริศนานั้น ชางมินก็จำได้ทันทีว่าเขา...คือใคร
ชายที่แข็งแกร่งที่สุด...คนที่เขานับถือเหมือนพี่ชายแท้ๆ
ชอง ยุนโฮ
“นายใหญ่…”
“เก็บเป็นความลับ”
ยุนโฮพูดก่อนจะเก็บดาบของตัวเองเข้าฝัก และหันมาออกคำสั่งเรียบๆทว่าเด็ดขาดกับชางมิน
“ฆ่ามัน”
“อย่างนายเนี่ยนะฆ่าคน...ไม่อยากจะเชื่อ” จีฮเยพูด พลางทำหน้าตาตื่น ซึ่งชางมินรู้ดี...ว่าเธอแกล้งทำ
“เอาเถอะ...ว่าแต่ พี่ยุนโฮเป็นยังไงบ้าง?” ชางมินถาม ในขณะที่ยูชอนขมวดคิ้วด้วยความขัดใจ
“ระวังคำพูดหน่อย ถึงตอนนี้เราจะประชุมลับกันแค่ 3 คน แต่นายก็ต้องคิดอยู่เสมอว่าถ้าคนอื่นในแกงค์ได้ยินนายเรียกนายใหญ่แบบนี้ พวกเขาจะคิดยังไง”
“ขอโทษครับ ผมจะระวังมากกว่านี้” เพราะชางมินรู้ดีว่าอภิสิทธิ์พิเศษแบบที่เขาได้อยู่นี้ มันค่อนข้างเหนือกว่าคนในแกงค์หลายๆคน ดังนั้นเพื่อตัดปัญหาการวิวาทกันเองภายในแกงค์ เขาจึงต้องไม่เรียกยุนโฮด้วยคำว่าพี่ ต่อหน้าผู้อื่น
“พี่ชาย...” จีฮเยเอ่ยเบาๆ ก่อนจะส่ายหน้าจนผมปลิวไสว
ความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งสาม ภาพของยุนโฮที่แทบจะไม่ทำอะไรนอกจากเหม่อลอยทำเอารู้สึกหดหู่ใจขึ้นมาไม่ได้...จนในที่สุด จีฮเยก็เริ่มทนไม่ไหว
เธอจะต้องช่วย...ยุนโฮให้ได้
“ยูชอน นายจะต้องพาฉันไปหาพี่แจจุง” จีฮเยพูดขึ้น
“ครับ?” มือขวาของแกงค์รับคำงงๆ ก่อนจะหันมามองจีฮเย
“พาฉันไปหาพี่แจจุง”
“...มันอาจไม่ปลอดภัย”
“ปาร์ค ยูชอน!!!” เสียงตะคอกนี้ราวกับจะบอกว่าสิ่งที่พูด คือคำขาดและลูกน้อง...ไม่อาจขัดคำสั่งได้ไม่ว่ากรณีใดๆ
“ครับ”
“นี่เป็นคำสั่ง...พาฉันไปหาคิม แจจุง!”
…………………….Winter Spring…………………….
แจจุงหลับไปแล้ว
หลังจากที่จุนซูบังคับให้แจจุงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ
คิม จุนซูต้มข้าวต้มหม้อเล็กๆขึ้นในห้องครัว ก่อนจะเตรียมยกออกมาให้คนป่วยที่กำลังนอนหลับปุ๋ยบนเตียง
ทว่า...
แกรก!
เสียงประตูห้องเปิดออกอย่างรวดเร็ว จุนซูพอจะเดาได้ว่าใครที่ไขกุญแจและชอบเปิดประตูเสียงดังให้เขาตกใจแบบนี้
ปาร์ค ยูชอน
แต่...แทนที่จะเป็นยูชอนอย่างที่คิดเอาไว้ คนที่เข้ามากลับกลายเป็นหญิงสาวร่างสูงในชุดสีฟ้าสดใสแทน
“คุณ...เป็นใคร?” เพราะท่าทีไม่น่าไว้วางใจของหญิงสาวตรงหน้า ทำให้จุนซูเริ่มมองหาอาวุธและทางหนีทีไล่ ก่อนจะล้มเลิกความคิดนั้นไป เมื่อยูชอนเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับโอบกอดเขาไว้
“นั่นหัวหน้ารองของแกงค์ฉัน น้องสาวของนายใหญ่ยุนโฮ...คุณ ชอง จีฮเย”
“เขามาทำไม? จะเอาตัวแจจุงกลับไปอีกเหรอ!?” ชั่ววินาทีหนึ่งจุนซูรู้สึกตื่นตระหนกและตกใจ เขาไม่อยากให้แจจุงหายไปไหนอีก...ทว่าวินาทีต่อมา เขาก็ย้ำเตือนกับตัวเองว่า ไม่มีสิทธิ์
เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะรั้งตัวแจจุงเอาไว้ หากแจจุงอยากจะกลับไป
“ใจเย็นๆจุนซู...เราออกไปคุยกันข้างนอกได้ไหม?” ยูชอนถาม จุนซูหันไปมองแจจุงที่ยังคงนอนหลับอยู่บนเตียง ก่อนจะหันกลับมามองหน้าจีฮเยสลับกันไปมา
“ไม่ต้องห่วง คิม จุนซู ฉันไม่ทำอะไรพี่สะใภ้ของตัวเองหรอก” ดูเหมือนจีฮเยจะรู้ว่าจุนซูห่วงแจจุงมากแค่ไหน เธอยิ้มให้จุนซูก่อนจะกล่าวขอบคุณเบาๆเมื่อจุนซูยอมเดินออกไปกับยูชอนแต่โดยดี
ภายในห้องเหลือเพียงจีฮเย และแจจุงที่หลับใหล
ในคราแรก จีฮเยอยากจะกระชากแจจุงขึ้นมาถามถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น อยากจะจ่อมีดไปที่คอสวยนั้นและเค้นว่าทำไม...พี่ชายของเธอถึงต้องร้องไห้
หากแต่เมื่อเธอเห็นคราบน้ำตา และดวงตาที่บวมช้ำของแจจุง…ความคิดที่จะทำรุนแรงทั้งหมดก็พลันหายไป
ถึงเธอจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่...คงจะเจ็บไม่แพ้กันสินะ...ทั้งสองคน
“พี่แจจุง” จีฮเยกระซิบเบาๆข้างใบหู ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อแจจุงยันตัวขึ้น พลางยกมือขยี้ตาตัวเองอย่างงัวเงีย ดวงตากลมโตจ้องมองจีฮเยอย่างมึนงง
ดูน่ารัก...มากซะจนเข้าใจว่าทำไมพี่ยุนโฮถึงได้หวงนักหวงหนา
“จะ...จีฮเย!” ดูเหมือนแจจุงจะตั้งสติได้แล้ว ร่างบางอุทานชื่อเธอดังๆ ก่อนจะหงายหลังล้มลงไปบนเตียงเมื่อจีฮเยโถมตัวเข้าใส่เต็มแรง
รอยยิ้มขี้เล่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาว
“เลือกเอา...ระหว่างพี่จะยอมเล่าให้ฉันฟังโดยดี หรือยอมโดนฉันปล้ำก่อนแล้วค่อยบอก”
น้ำตารื้อหล่นลงบนแก้มเนียนของแจจุงอย่างเสียไม่ได้
คำขู่แบบนี้…ราวกับว่าใครบางคนในความฝันกำลังอยู่ตรงหน้า
ยุนโฮ...ฉันคิดถึงนาย
…………………….Winter Spring…………………….
ชอง ยุนโฮที่กำลังเหม่อลอยอย่างหมดอาลัยตายอยาก หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็กที่แผดเสียงดังมาซักพักใหญ่ในกระเป๋ากางเกงออกมา ก่อนจะถอนหายใจเมื่อเห็นว่าชื่อของใครโชว์อยู่บนหน้าจอ
...ชอง จีฮเย...
ยุนโฮตัดสายทิ้งก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ และนั่งเหม่อลอยต่อไป
ติ๊ด ตี๊ด
เสียงข้อความดังขึ้น ทำเอาร่างสูงที่กำลังเศร้าเริ่มโมโหขึ้นมาหน่อยๆ
ไม่รับสาย ก็ส่งข้อความใช่ไหมชอง จีฮเย
ฉันสาบานว่าถ้าพี่ไม่รับสายฉัน พี่จะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต
ข้อความสั้นๆที่ถูกส่งมา ไม่ได้ทำให้ยุนโฮรู้สึกอยากจะรับสายหรือคุยกับใครแต่อย่างใด
นิ้วเรียวยาวตั้งใจจะกดปิดโทรศัพท์ แต่...
ติ๊ด ติ๊ด
ข้อความใหม่เข้ามาอีกข้อความ...อะไรอีกละจีฮเย...
ชอง ยุนโฮสุดบื้อ! พี่สะใภ้อยู่ในกำมือของฉันแล้ว ถ้าไม่รับสาย...ฉันจะฆ่าเขาจริงๆ
“ชอง จีฮเย!!!” ร่างสูงตะโกนก่อนจะสบถดังลั่น เขารับโทรศัพท์ในแทบจะทันทีที่จีฮเยโทรมาอีกครั้ง
“เล่นอะไรของเธอ!!!” ยุนโฮตะคอกใส่โทรศัพท์ เสียงดังซะจนปลายสายต้องยื่นโทรศัพท์ไปให้ห่างๆหู
“อย่าเพิ่งโกรธสิพี่ชาย” จีฮเยตอบกลับมาอย่างร่าเริง ความรู้สึกเบิกบานและสดใสอบอวลอยู่รอบๆตัวเธอ...เมื่อเธอรับรู้ความจริงจากปากแจจุงที่สะอื้นไห้จนตัวโยน...
“อย่ายุ่งกับแจจุง ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าเธอ” น้ำเสียงเย็นที่ใช้พูดออกไป แสดงออกอย่างชัดเจนว่ายุนโฮไม่ได้ขู่แต่เขาเอาจริง
“ใจคอจะฆ่าน้องสาวแสนดีคนนี้ได้ลงคอเลยเหรอพี่ชาย”
“ชอง จีฮเย ฉันขอเตือน...” เพราะน้ำเสียงที่ฟังดูสนุกสนานราวกับกำลังเล่นทำให้ยุนโฮยิ่งรู้สึกโมโหมากขึ้นไปใหญ่
“พี่แจจุงอยู่ในรถกับฉัน”
“...” แจ...จุง?
“เรากำลังจะกลับบ้าน...เพื่อไปหาพี่”
“...” กลับมาเหรอ? กลับมาหาฉัน...ทำไม?
“ฉันรู้ว่าพี่คงอยากได้ยินเสียงเขา แต่พี่แจจุงร้องไห้จนเพลียหลับไปแล้ว”
“...” ร้องไห้เหรอ?...นายร้องไห้ทำไมกัน...หรือเพราะคนที่นายรักต้องตาย...ด้วยน้ำมือของฉัน...
“ถ้าพี่ยอมฟังฉันซักนิด พี่จะได้รู้ความจริงทั้งหมดที่คนโง่อย่างพี่ไม่มีวันรู้และไม่มีวันเข้าใจ”
“...ชอง จีฮเย”
“พี่อยากฟังความจริง...ที่น่าขำของฉันรึเปล่า?”
“...”
“...” จีฮเยเงียบอยู่อึดใจหนึ่ง หัวใจเธอเต้นรัวเร็วด้วยความหวัง
ฉันรู้ว่าพี่...ไม่อาจตามทันใครเรื่องความรักได้
อยากได้ความรัก...ก็ยังต้องให้พี่แจจุงสอน
ไม่ประสีประสา...ถึงขนาดต้องไปถามวิธีรักกับชางมิน
นับประสาอะไรกับเรื่องรักที่คนอื่นใช้หลอกลวง...ฉันรู้ว่าพี่ไม่มีวันเข้าใจ
แต่คราวนี้...
อย่าโง่...อย่าโง่อีกนะพี่ชาย!
“เล่ามา”
ฉันปรารถนา...ให้พี่และเขา....ได้เคียงคู่กัน
…………………….Winter Spring…………………….
“จุนซู” ยูชอนเอ่ยเรียกร่างเล็กที่เอาแต่ถูมือกับแก้วกาแฟร้อนไปมา
“หืม?”
“...มีอะไรอยากบอกฉันไหม?” เพราะท่าที่ดูแปลกไปจนจุนซู ทำเอายูชอนอดสงสัยไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างแจจุงและจุนซู ในช่วงที่เขาไม่อยู่รึเปล่า?
“...ฉัน...ตั้งใจจะบอกรักพี่แจจุง”
“...”
นี่...คือเหตุผลที่นายเปลี่ยนไปงั้นหรือ?...ฮะฮะ....ปาร์ค ยูชอนช่างโง่เขลา น่าจะรู้แต่แรกแล้วว่าคนที่จะทำให้จุนซูเปลี่ยนไปได้ มีแต่แจจุงเท่านั้น
“แต่คงไม่ได้บอกแล้วละ...” จุนซูยิ้มออกมาบางๆ
“เอ๋?”
“ฉัน...รู้แล้วว่าถึงบอกไป ก็คงไม่ได้อะไรขึ้นมา”
“...”
“ฉันจะเก็บมันไว้ในใจแบบนี้...ตลอดไป” จุนซูยิ้ม พลางถอนหายใจออกมา เขารู้แล้ว เข้าใจแล้ว และจะไม่หวัง...กับสิ่งที่ไม่มีวันได้มาอีก
จุมพิตของแจจุง...ชุบชีวิตเขา...
“...”
ยูชอนก้มหน้านิ่ง หัวใจของเขาเต้นระรัวจนเจ็บอีกครั้ง
เขารู้ดี...
ไม่มีวัน...เขาไม่มีวันแทนที่แจจุงได้
ไม่มีวันถูกให้อภัย...และถูกรัก
ทั้งๆที่รู้แต่แรกว่าจะต้องเป็นแบบนี้...แต่ทำไม มันถึงได้รู้สึกเจ็บนักนะ
“ยูชอน...”
“...” ฉัน...ยอมแพ้แล้วจริงๆ
“ฉันกำลังจะก้าวเดินไปข้างหน้า ก้าวออกไปเผชิญกับสิ่งใหม่ๆเสียที” จุนซูเอ่ยในขณะที่ยูชอนเอาแต่นั่งเงียบ
“...”
“...”
“...”
“อยากจะเดิน...ไปพร้อมกับฉันไหม?”
ดวงตาคมเบิกกว้างราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่กำลังได้ยิน หากแต่...
คิม จุนซูที่ยิ้มสดใสอยู่ตรงหน้าเจิดจ้ายิ่งกว่าแสงสว่างไหนๆ....
เสียงหัวเราะสดใสที่ไม่เคยได้ยินดังก้องอยู่ในหู
มืออุ่นที่ไม่คิดว่าจะได้กอบกุม บัดนี้...สอดประสาน
หากบอกฉันว่านี่คือความฝัน ยังน่าเชื่อเสียยิ่งกว่า
ขอบคุณ
ขอบคุณ
ขอบคุณ
เพราะไม่รู้จะพูดคำไหน จึงนึกได้แต่คำนี้
ทุกสิ่งทุกอย่างมันตื้นตัน เอ่อล้นขึ้นมาจนอธิบายไม่ถูก
...ขอบคุณ...
เป็นแสงสว่าง นำทางความมืดอย่างฉัน...ตลอดไปนะ...
…ฉันรักนาย...
…………………….Winter Spring…………………….
รถยุโรปคันหรูเข้าจอดเทียบหน้าคฤหาสน์ใหญ่
แจจุงแทบจะระงับความตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่...มือบางเย็นเฉียบเสียจนจีฮเยต้องกอบกุมเอาไว้
“ไม่ต้องคิดมากนะพี่แจจุง...พี่ชายน่ะรักพี่ยิ่งกว่าใคร”
“ตะ...แต่ฉันกลัว....ยุนโฮจะไม่ให้อภัย”
“ฉันบอกความจริงกับเขาแล้ว...เขาคงไม่บื้อขนาดที่จะไม่ฟังอะไรหรอก (มั้ง)”
“ตะ...แต่ฉันก็..” ยังไม่ทันที่แจจุงจะพูดจบ ลูกน้องคนหนึ่งก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาใกล้ พร้อมกับตะโกนเสียงดัง
“คุณหนูรอง! แย่แล้วครับ!”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“นายใหญ่...นายใหญ่หายไปแล้วครับ!” เพราะคำสั่งของจีฮเย ที่ให้ทุกคนในคฤหาสน์คอยเฝ้าดูยุนโฮเอาไว้ ทำให้ทุกคนตื่นตระหนกเมื่อยุนโฮหายตัวไป
รวมทั้ง...แจจุงเองด้วย
“เขาเอารถออกไปเหรอ?”
“เปล่าครับ...เพราะนายใหญ่ไม่ได้ขับรถออกไป แถมไม่เอาบอดี้การ์ดไปด้วย ทำให้พวกเราเป็นห่วงกันมาก”
“...ไม่อยาก...ฉัน” แจจุงกระซิบ ด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน
“เอ๋?” จีฮเยหันมามองแจจุงด้วยความงุนงง
“เขาคงไม่อยาก...เจอฉัน” ร่างบางพูด ก่อนจะเริ่มร้องไห้ออกมาอีกครั้ง
น้ำตาของแจจุงทำเอาทั้งคฤหาสน์วุ่นวายครั้งใหญ่
จีฮเยที่เห็นแจจุงร้องไห้อย่างน่าสงสารทำอะไรไม่ถูก พวกแม่บ้านและบอดี้การ์ดก็วิ่งหาทิชชู่กันเสียให้ขวั่ก
“อย่าร้องนะพี่แจจุง”
“ฮึก...ยุนโฮเขาไม่อยากเจอฉัน ไม่อยากคุยกับฉันแล้ว”
“พี่อย่าลืมสิว่าพี่ยุนโฮน่ะ บื้อขนาดไหน บางทีมันอาจจะไม่ใช่อย่างที่พวกเราคิดก็ได้”
“แต่...แต่ว่า..” แจจุงสะอื้น ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อจีฮเยสวมกอดเขาเอาไว้
“ขอร้องละ” เธอกระซิบ
“....จี...ฮเย”
“พี่ยุนโฮไม่เคยเสียน้ำตาให้ใคร พี่มีความสำคัญกับเขามาก...เพราะฉะนั้น...อย่าเพิ่งยอมแพ้เลยนะ”
“...”
“พอจะนึกออกบ้างไหม ที่ไหนที่พี่ยุนโฮเคยบอกว่าอยากไป...ที่ไหนที่เป็นความทรงจำระหว่างพวกพี่”
“...”
ที่ไหนที่เป็นความทรงจำระหว่างเขา กับยุนโฮหรือ?
ที่ไหน...ที่ไหนกันนะ?
ครั้งแรกที่สบตา...
ครั้งแรกที่สัมผัสผ่ามือ
ครั้งแรกที่รู้สึก...รัก....
หรือว่า....
“อ๊ะ!” จีฮเยร้องอกมาเบาๆเมื่อแจจุงผลักตัวเธอออก ก่อนจะวิ่งออกไป เด็กสาวยิ้มและหัวเราะออกมาก่อนจะตะโกนไล่หลังแจจุงด้วยเสียงอันดังก้อง
“ตามหาให้เจอนะพี่สะใภ้!!!!”
ฉันจะไม่ทำให้...ยุนโฮต้องร้องไห้อีก
...สัญญา...
…………………….Winter Spring…………………….
ชอง ยุนโฮยืนมองท้องฟ้าสดใส ในสวนสาธารณะกว้าง
เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องหนีออกมา
ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้หวาดกลัว
ถึงแม้จะรู้ว่าที่แจจุงทำไปเพื่อปกป้องเขา แต่เขาก็ยังอดหวาดหวั่นไม่ได้
หากแจจุงกลับมา...แล้วบอกว่าไม่ได้รักเขาเล่า?
หัวใจของเขา...จะทนได้อีกไหม?
“หึหึ” ยุนโฮหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะยิ้มให้กับก้อนเมฆ ที่กำลังเคลื่อนผ่าน
เขาเป็นมาเฟีย...ยิ่งใหญ่มากกว่าใครในประเทศนี้
ทั้งๆที่ยิ่งใหญ่เหนือใคร...ทั้งๆที่ไม่เคยกลัวสิ่งใด
น่าขำไหม?...
กับการเผชิญหน้ากับผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่ง...เขากลับไม่มีความกล้าพอ...
…………………….Winter Spring…………………….
ร่างบางหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ระยะทางไกลและความเจ็บปวดกำลังเล่นงานแจจุงอย่างจัง
“อ๊ะ!” เรือนร่างบอบบางลงไปนอนคลุกฝุ่นกับพื้น สองขอของแจจุงอ่อนแรงจนแทบจะวิ่งต่อไปไม่ไหว
แต่...ใกล้จะถึงแล้ว
ที่นั่น...สวนสาธารณะนั่น...
ที่ที่เขากับยุนโฮ...พบกันเป็นครั้งแรก
แจจุงยันตัวเองขึ้นจากพื้นช้าๆ ร่างบางปัดฝุ่นที่เปื้อนไปตามเนื้อตัวออก ก่อนจะเริ่มออกวิ่งอีกครั้ง
ใกล้แล้ว...
อีกเพียงนิดเดียว...
ฉันก็จะเข้าใกล้นายได้อีกครั้ง...
ยุนโฮ...
สวนสาธารณะในยามเช้าที่หนาวเหน็บ แทบจะไม่มีคนอยู่ มันว่างเปล่า...แต่ก็สดใสไปด้วยต้นไม้ แม้หิมะกำลังจะเริ่มตกก็ตามที
อยู่ไหน...
แจจุงมองหา สอดส่องสายตาไปทั่ว
อยู่ไหนกันนะ...นายหิมะของฉัน...
“!!!!”
แผ่นหลังแข็งแกร่ง ของคนที่คุ้นตา ยืนอยู่ตรงกลางสวนสาธารณะ...ที่คุ้นเคย
สองขาของแจจุงสั่น...จนแทบก้าวไม่ออก
ดวงตาของแจจุงรื้อไปด้วยน้ำตา ความรู้สึกหลายหลายพุ่งขึ้นมาจนบอกไม่ถูก ริมฝีปากสั่นระริกกระซิบแผ่วเบาด้วยความดีใจ
“เจอแล้ว”
ร่างบางจ้องมองคนตรงหน้าที่เหม่อลอยมองท้องฟ้าอย่างเศร้าใจ
ชั่ววินาทีหนึ่งร่างบางนึกอยากจะกระโดดเข้าไปกอด ร้องไห้ และขอโทษ
ขอโทษในทุกๆสิ่งทุกๆอย่างที่เคยทำให้ต้องเจ็บปวดใจ
แต่ว่า...เขากลัว
กลัว..ว่าถ้าหากยุนโฮไม่ยอมให้อภัยเขาจะทำยังไง และกลัว...ว่าใจยุนโฮจะเปลี่ยนไป...
...นายยังรักฉัน...เหมือนเดิมไหม?
แค่ช่วงเวลาสั้นๆที่เราห่างกัน...หัวใจนายบินหนีไปอยู่กับใครบ้างรึเปล่า?
ฤดูหนาวของฉัน...
แจจุงกลั้นลมหายใจอยู่พักใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆพลางเดินเข้าไปใกล้
และดูเหมือนยุนโฮที่กำลังเหม่อลอยจะไม่รู้ตัว...
หมับ!
“!”
วงแขนบอบบางโอบรอบตัวยุนโฮเอาไว้แน่น ใบหน้าเนียนซบลงตรงลาดไหล่กว้าง
"ฉันขอโทษ" แจจุงเอ่ยเสียงแผ่วอยู่ข้างใบหู ดวงตากลมโตรื้อไปด้วยหยาดน้ำตาก่อนจะหยดลงบนบ่าของยุนโฮ
“...แจ...จุง” น้ำเสียงที่หลุดลอดออกจากปากยุนโฮฟังดูสั่นสะท้าน...
...ไม่ได้กำลังฝันไปใช่ไหม?...
“ฉันขอโทษ”
"..." แค่ได้ฟังเสียง...ก็รู้แล้วว่าเป็นใคร
"ที่พูดไปทั้งหมด...ฉันโกหก"
"..." รู้ไหม...ฉันดีใจมากแค่ไหน...
"ถ้านายไม่ไปกับฉัน...ฉันจะร้องไห้"
"..." คำขู่แสนน่ารักของนาย...กำลังทำให้หัวใจฉันเต้นแรง
"ฉันรักนายชองยุนโฮ"
สุดท้ายคำรักของนาย...เติมเต็มชีวิตฉัน
ขอบคุณ
ขอบคุณ
ขอบคุณ
"ฉันก็รักนายแจจุง"
...อยู่เป็นฤดูใบไม้ผลิที่เบ่งบาน กลางหัวใจฤดูหนาวอย่างฉัน ตลอดไปนะ...
…………………….Winter Spring…………………….
ฤดูหนาวแสนเยือกเย็น
ฤดูใบไม้ผลิแสนสดใส
สองฤดูที่ดูยังไงก็ไม่อาจคู่เคียง
หากแต่...ปาฏิหาริย์ มักดลบันดาลให้สิ่งที่เป็นไปไม่ได้เกิดขึ้นเสมอ
ใจหนึ่งเย็นชา...อีกใจหนึ่งแสนอ่อนโยน
จะรู้ไหม?...ว่าทุกๆฤดูต่างพากันเฝ้าภาวนา
ปรารถนาให้หัวใจสองดวง...ได้กลับมาเคียงคู่กันอีกครั้ง
Winter & Spring
End…
ตอนนี้เป็นตอนสุดท้ายของ Winter Spring แล้ว อยากให้ทุกๆคนช่วยกันคอมเมนท์ติ-ชม ให้เต็มที่ ยาวๆได้ก็ยิ่งดี^^ เรดสัญญาว่าจะเอาไปปรับปรุงงานเขียนของตัวเองแล้วพัฒนาสร้างสรรค์งานเขียนดีๆออกมาให้ท่านผู้อ่านทุกคนได้อ่านคะ ขอบคุณมากๆค่ะ
ตัวอย่าง Fic เรื่องใหม่จ้า^^
TVXQ Fiction V.6 April Fools' Day
เขา คือหนึ่งคนที่เฝ้ารอ ใคร บางคนที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับ
หากแต่...จู่ๆวันหนึ่ง ใคร คนนั้น กลับมายืนอยู่เคียงข้าง
ทั้งรูปร่าง น้ำเสียง และหัวใจ เหมือนกันซะจนคิดว่าเป็นคนคนเดียวกัน
ทว่า...เขาตายไปแล้ว...ไม่ใช่หรือ?
แล้วทำไม...ถึงได้ปรากฏตัวอยู่ตรงนี้?
Redsun ขอภูมิใจนำเสนอ Fiction ที่จะพิสูจน์ให้เห็นว่า ความรัก มีอานุภาพมากเพียงไหน
และสามารถทำ หรือเสียสละได้ซักเพียงใด
เปิดตาและเตรียมหัวใจของท่านไว้ให้พร้อม
ร่วมพิสูจน์ รักแท้ พร้อมกัน
เร็วๆนี้...
ตราบใด…ฟ้ายังมีแสงดาวข้างเคียง
ตราบใด…ที่เมื่อหลับตาลงยังคงเห็นเราเคียงคู่กัน
ตราบใด…ที่เมื่อสงบเงียบยังคงได้ยินเพลงรักของเรา
ตราบใด…ที่ลมหายใจของเรายังเป็นของกันและกัน
...จะไม่มีใครมาเปลี่ยนแปลงรักเรา ตราบจนวันสุดท้าย...
แล้วพวกเขาทั้ง 5 จะเข้าไปนั่งอยู่ในหัวใจคุณ
P.S.2 เอามาสปอยไว้ แต่ไม่แน่ - -" อาจจะเอาเรื่องอื่นมาลงแทน (เหอะๆ) แอบเอาแน่เอานอนกับนังเรดไม่ได้ -*-
ขอบคุณทุกๆคนที่คอยติดตามคะ
และต้องขอโทษ ในความผิดพลาดที่เรดซันก่อขึ้น นั่นคือ ลืมเอารายชื่อผู้จองไป (ความผิดพลาดครั้งใหญ่หลวง) เรดปริ้นส์ออกมาแล้ว แต่เพราะความรีบ จึงลืมหยิบออกมา(ทิ้งไว้ในหอ) ดังนั้นคาดว่า อาจมีหลายคนที่พลาดไปรับหนังสือ Winter Spring
เรดซันจึงขอรับผิดชอบ ด้วยการให้ท่านโอนเงินมาจำนวน 310 บาท(จากปกติ เมื่อส่งไปรษนีย์ ต้องโอนจำนวน 340 + ค่าจัดส่งนั่นเอง) ดังนั้นเฉพาะท่านที่มีรายชื่อ(ในห้องNew&Talk) เท่านั้นนะคะ แล้วเรดจะจัดส่งหนังสือให้ท่านฟรีคะ (เพราะความสัพเพร่าของเรดเอง ต้องขอโทษทุกคนที่ไม่ได้ Fic ด้วยนะคะ)
ปล.Fic รีปริ้นส์ สำหรับใครที่จองไว้กับเรดแต่ไม่ได้ ถ้ายังต้องการก็เป็นดังนี้คะ
HPMP = 300
White Lie = 300
ERL V.1=300
ขอย้ำว่า เฉพาะท่านที่จองไว้ล่วงหน้า(บอกว่าจะไปเอาในงาน)แล้วเมื่อไปแต่ไม่ได้หนังสือ(เพราะหนังสือหมด)เท่านั้นนะคะ
ส่วนใครที่ยังอยากได้ Fic รีปริ้นส์ และ Winter Spring ก็ยังสามารถสั่งจองได้คะ
อ๊ะ! Fic ของ Red จะมีวางที่ร้านพี่มดดำด้วยนะคะ ใครสะดวกไปซื้อที่นั่นก็ไปโลดเลยจ้า
เอาละ! มาคุยกันถึงตอนที่ 10 ดีกว่า^^ ตอนที่ 10 เป็นอะไรที่หลายคนอาจจะไม่พอใจนัก หรืออาจจะคิดว่ายังค้างคา แต่สำหรับตัวเรด เรดค่อนข้างตั้งใจให้มันออกมาเป็นแบบนี้นะคะ ด้วยภาษาและวิธีเขียนของเรดนั่นเอง(ใครผิดหวังต้องขอโทษด้วยน๊า)
ไปเชียร์แจจ๋ากับพ่อหมีมาเฟียกันดีกว่า^^!!!
P.S.1 เจ๊ซิน วันนั้นเรดรีบออกมาเลยลืมT-T ขอโทษจริงๆนะคะ อย่าโกรธเรดเลยนะTOT
Winter Spring 10
ฤดูหนาวแสนเยือกเย็น
ฤดูใบไม้ผลิแสนสดใส
สองฤดูที่ดูยังไงก็ไม่อาจคู่เคียง
หากแต่...ปาฏิหาริย์ มักดลบันดาลให้สิ่งที่เป็นไปไม่ได้เกิดขึ้นเสมอ
ใจหนึ่งเย็นชา...อีกใจหนึ่งแสนอ่อนโยน
จะรู้ไหม?...ว่าทุกๆฤดูต่างพากันเฝ้าภาวนา
ปรารถนาให้หัวใจสองดวง...ได้กลับมาเคียงคู่กันอีกครั้ง
…………………….Winter Spring…………………….
เสียงประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใบหน้าของคนที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นอีกตลอดชีวิต ปรากฏขึ้นช้าๆ
“...จะ...”
“จุนซู”
เสียงของแจจุงที่พูดออกมาฟังดูเหมือนเสียงครางมากกว่าเสียงกระซิบ ร่างบางขยับตัวเข้าใกล้จุนซูที่ยืนแข็งเป็นหิน มือเรียวแตะลงบนใบหน้าของรุ่นน้อง สัมผัสทุกอย่างช้าๆ...ราวกับกลัวว่านี่คือความฝัน...ที่สุดท้ายแล้วก็จะจางหายไป
หมับ!
เป็นอ้อมกอดของจุนซูที่โอบรอบแจจุงเอาไว้แน่น
แจจุงสั่นสะท้าน ก่อนจะปล่อยน้ำตาทุกหยาดหยดให้ไหลออกมา ความเข้มแข็งที่ทำเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่นหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอ่อนแอจนยากจะต้านทานไหว
ยูชอนยืนมองภาพที่ทำเอาหัวใจกระตุกด้วยความเจ็บปวด เขาเขียนโน้ตสั้นๆทิ้งเอาไว้ พลางชูให้จุนซูดูว่าโน้ตวางอยู่ตรงไหนก่อนจะออกไปอย่างรวดเร็ว
เหลือเพียงแค่จุนซูกับแจจุงในห้อง...ที่เขาทั้งคู่แสนจะคุ้นเคย
ไม่มีใครพูดอะไร ไม่มีเสียงใดนอกจากเสียงสะอื้นที่รวดร้าวของแจจุง
จุนซูเพียงแค่กระชับอ้อมกอดให้แน่น พลางคิดถ้อยคำมากมายในสมองเพื่อปลอบประโลม แต่...ไม่ว่าคำไหน ก็คงจะปลอบใจแจจุงไม่ได้
“เกิดอะไรขึ้น?” ถามเสียงแผ่ว เมื่อแจจุงดูเหมือนจะเริ่มสงบลงแล้ว
“...ยุนโฮ...ฮึก!...ยุนโฮ” แจจุงพึมพำออกมา แต่เพียงเท่านั้นจุนซูก็พอเดาได้...
เจ็บปวดมาจากเขาสินะ...
รวดร้าว..เพราะเขาเป็นคนทำ...ใช่ไหม
เพราะชอง ยุนโฮคนนั้น
“ฮึก!...ยุน...ยุนโฮ” เสียงพึมพำค่อยๆดังแผ่วลง จนกระทั่งเงียบไปในที่สุด
จุนซูช้อนตัวรุ่นพี่คนสวยที่ร้องไห้จนหลับไปขึ้นแนบอก ก่อนจะเดินไปที่เตียงพลางวางแจจุงลงช้าๆอย่างถนุถนอม
แสงไฟสีส้มอ่อนจากหัวเตียง ทำเอาจุนซูเผลอลอบมองแจจุงไม่ได้
แม้ดวงตาจะบวมช้ำ แม้สองแก้มจะเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา
แต่ คิม แจจุงก็ยังคงงดงาม...ไม่เปลี่ยน
...รัก...
จู่ๆความรู้สึกนี้ก็พุ่งขึ้นมา
ใบหน้างาม ฝ่ามืออ่อนนุ่ม แก้มขาวเนียนละเอียด ทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังจะลบเลือนได้...กลับย้อนมาอีกครั้ง
รัก...รักคิม แจจุง
จุนซูเขยิบหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของแจจุงเพื่อจะมองร่างบางให้ชัดอีกซักหน่อย
หากแต่..ความรู้สึกที่พยายามกักเก็บไว้กลับค่อยๆพุ่งขึ้นมาจนยากจะควบคุม
สำหรับเขาแล้ว...นี่เป็นโอกาส...
โอกาสที่แจจุงกำลังอ่อนแอ...และเจ็บปวดมาจากยุนโฮ
โอกาส...ที่เขาจะได้บอกความรู้สึกที่แท้จริงออกไป
“...” ดวงหน้าหวานที่หลับพริ้มอยู่ตรงหน้าขยับไปมาเล็กน้อย ในขณะที่จุนซูกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
แสงไฟ เสียงหัวใจ กลิ่นกาย และปลายเส้นผม...ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเร่งเร้าให้จุนซูทำตามใจปรารถนา
ขอแค่ครั้งเดียว...
แค่ครั้งเดียวก็ยังดี...
ริมฝีปากบางประทับลงบนริมฝีปากอิ่มช้าๆ แผ่วเบา นุ่มนวลราวกับขนนก ไม่มีรสชาติหรือความรู้สึกทางกามอารมณ์แต่อย่างใด จุนซูแค่เพียงจูบลงไป เพื่อหัวใจของตัวเอง
ร่างโปร่งค่อยๆถอนจูบจากกลีบปากระเรื่อ ก่อนจะนั่งลงข้างๆเตียง ดวงตาเรียวเล็กจ้องมองแจจุงที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร
จุนซูค่อยๆยิ้มออกมาช้าๆ รอยยิ้มนั้นดูสดใสราวกับว่าจุนซูกำลังลืมตาดูโลกใบใหม่ที่ไม่มืดมนอีกต่อไป...
นี่...เคยได้ยินไหม?
แม้แค่จุมพิตเดียวจากคนที่รัก...ก็สามารถปลุกให้ตื่นจากฝันร้ายทั้งปวงได้
แม้แค่เพียงจุมพิตเดียว...
แจจุงก็ทำให้เขา...มองเห็นโลกใบใหม่ได้...
…………………….Winter Spring…………………….
แสงสว่างจากหน้าต่างส่องลอดเข้ามาปลุกให้แจจุงตื่นจากนิทรา ร่างบางสอดส่องสายตาไปยังรอบๆห้องก่อนจะพบว่าจุนซู นอนหลับอยู่ข้างๆเตียง
เป็นแบบนี้อีกแล้วสินะ...
เวลาที่เขาไม่สบายใจ หรือร้องไห้ จุนซูมักจะสละเตียงทั้งหมดให้เขาเสมอ
“จุนซู” เอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่าย ก่อนจะเขย่าตัวจุนซูเบาๆ
“..อื้อ...” เสียงครางน้อยๆจากรุ่นน้อง เรียกเสียงหัวเราะเล็กๆได้จากแจจุง ร่างบางขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะช่วยประคองจุนซูที่ยังคงงัวเงียขึ้นมานั่งบนเตียง
“ตื่นแล้วเหรอฮะพี่แจจุง” จุนซูทัก
“อรุสวัสดิ์จุนซู”
“ผมหิวข้าวจัง”
“...” แจจุงนั่งเงียบในขณะที่จุนซูลุกขึ้นเดินไปหยิบโน้ตที่เขาจำได้ว่ายูชอนฝากไว้ให้เมื่อคืน ร่างสูงโปร่งหยิบโน้ตบนตู้รองเท้าก่อนจะยกมันชูขึ้นพลางสะบัดไปมาสองสามที
“...ยูชอนทิ้งโน้ตเอาไว้ พี่จะอ่านไหมฮะ?” ถามเพราะรู้ว่าแจจุงคงอยากรู้เรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมากแค่ไหน
“...อืม” แจจุงตอบรับเบาๆ ร่างบางยื่นมือรับกระดาษแผ่นน้อยเอาไว้
ตอนนี้แกงค์ของเรากำลังทำการกวาดล้างแกงค์ Red Dragon ให้สิ้นซาก
มันอาจอันตรายสำหรับนาย...และคุณแจจุง
ดังนั้น ฉันขอฝากคุณแจจุงเอาไว้ที่นี่ก่อน
เสร็จงานแล้วจะรีบกลับ
P.S อย่าร้องไห้อีกนะจุนซู
“...เขาฝากบอกว่าอย่าร้องไห้อีกนะจุนซู...หมายความว่ายังไง?” แจจุงถามขึ้นอย่าสนใจ หากแต่จุนซูที่หลบสายตาหันไปมองทางอื่นและไม่ยอมตอบคำถามทำให้แจจุงอดคิดไม่ได้ว่าระหว่างที่เขาไม่อยู่...เกิดอะไรขึ้นระหว่างปาร์ค ยูชอน และ คิม จุนซุกับแน่
“...”
“เขาทำร้ายนายอีกเหรอจุนซู!?” ถามด้วยน้ำเสียงตกใจเมื่อคิดว่า ยูชอนอาจทำร้ายจุนซูอีก ถึงแม้ว่าตอนที่อยู่กับยุนโฮ...ยูชอนจะเคยมาบอกเขาว่า...รัก...จุนซูก็ตามที
“เปล่าฮะ!” จุนซูรีบปฏิเสธ
“งั้นทำไมเขาถึงบอกว่าอย่าร้องไห้อีกละ?”
“เพราะผมเหงา...ตอนที่พี่ไม่อยู่...ก็เท่านั้น” พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดังไปกว่าเสียงกระซิบ ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นแจจุงทำหน้าเครียด
“จุนซู..”
“ไม่มีอะไรหรอกฮะ พี่แจจุงอย่าคิดมากสิ ตอนนี้ผมไม่เหงาแล้วนะ...ยูชอนมาอยู่เป็นเพื่อนผมทุกวันเลย” หัวเราะเบาๆเมื่อเห็นว่าแจจุงยังคงทำหน้าตาไม่เชื่อเขาต่อไป
“จริงเหรอ?”
“จริงสิ...ยูชอนน่ะ...ถึงจะเคยทำร้ายผม แต่ว่าตอนนี้...เขาเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับผม”
“...”
“เพราะฉะนั้น...ไม่ต้องห่วงนะฮะ”
“อื้ม”
“แล้วพี่แจจุง...เป็นยังไงบ้าง?”
“...” คำถามของจุนซูทำเอาแจจุงสะอึก ร่างบางนึกหวนไปถึงเหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านมา ก่อนที่น้ำตาจะเอ่อคลอดวงตาคู่สวยอีกครั้ง
“พี่แจจุง...”
“..ฮึก!...ฮึก!....พี่...พี่ทำร้ายยุนโฮ พี่...พี่กลัว” แจจุงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือร่างบางสะอื้นน้อยๆ ก่อนจะโอบกอดจุนซูเอาไว้อย่างต้องการที่พักพิงทางใจ
ฉันกลัว...กลัวเหลือเกิน
กลัวว่านายจะไม่รักฉันแล้ว...ฉันกลัว
“...ไม่ต้องกลัวนะฮะ” จุนซูพูด พลางยกมือลูบไล้เรือนผมของแจจุงแผ่วเบา”..ผมจะช่วยพี่ จะช่วยพี่เอง เพราะฉะนั้น อย่าร้องไห้นะ”
“ยุนโฮ...เขาต้องเกลียดพี่แล้วแน่ๆ ฮึก! พะ...พี่ควรจะทำยังไงดี จุนซู ฮือ!!”
น้ำตาของแจจุง เสียงสะอื้น เสียงพูดพร่ำรำพันไห้ ทุกๆสิ่งทุกอย่าง ดูขัดใจจุนซูเสียเหลือเกิน
อย่า...
อย่าทำแบบนี้จะได้ไหม?
อย่าทำเหมือนกับว่า...รักเขาคนนั้น
“ฮึก...จุนซู...จุนซู”
ทั้งๆที่ริมฝีปากเรียกชื่อผมอยู่อย่างนี้...
แต่ทำไมพี่...ถึงต้องร้องไห้เพราะเขา
ถ้าเป็นผม...เป็นผม...
...จะไม่ทำให้พี่ต้องเสียน้ำตาอีก...
“..พี่...แจจุง...” จุนซูกระซิบ เขากระชับอ้อมกอดให้มั่น...เพราะอยากกอดแจจุงเอาไว้ให้แน่นพอ...
“...ฮึก...”
“อย่าร้องไห้อีกเลย”....ผมจะขาดใจตายอยู่แล้ว ผมรักพี่...รักพี่...เคยรู้บ้างไหม?
“...ยุนโฮ...ฮือ...”
“หยุดเรียกชื่อเขาซักที” อย่าฆ่าผม...ด้วยวิธีแสนเจ็บปวดแบบนี้
“...ยุน..ฮึก!”
“...” บอกไปสิคิม จุนซู บอกเขาไปเลย...ว่านายรักเขามากแค่ไหน ใช้ช่วงเวลาที่เขาอ่อนแอ...พูดไปเลย...
“ผมระ...”
“ฉันรักเขา ฮือ!!”
ราวกับโลกทั้งโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ
จุนซูอ้าปากค้าง มือไม้สั่นจนแทบควบคุมไม่อยู่
น่าขำ...
ทั้งๆที่ผมกำลังจะบอกรักพี่แท้ๆ แต่พี่กลับบอกรักชอง ยุนโฮขึ้นมาซะได้
แล้วอย่างนี้...คำว่ารักของผม...
บอกไปจะมีความหมายอะไร?
“ฮึก....ฉันรักยุนโฮ ฮึก! จุนซู...ฉันจะทำยังไงดี ฮือ...”
“...พี่แจ...”
"สัญญาว่าจะช่วยฉันใช่ไหม? สัญญาแล้วใช่ไหม?"
"อย่าร้องไห้..."
"ช่วยฉันที"
"...พี่แจจุง..."
"...ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตาย"
จุนซูกลืนก้อนสะอื้นของตัวเองลงไป พลางกอดคนที่กำลังร้องไห้ไว้และปลอบโยน
รู้สึกเหมือนกำลังจะตายเหรอ?
...ความรู้สึกแบบนั้นน่ะ...มันเหมือนกับที่ผมรู้สึกอยู่ตอนนี้รึเปล่า?...
ผม...
ทำไม...ทำไม...
หัวใจของผมถึงไม่มีความกล้า จะบอกรักพี่เสียที...
…………………….Winter Spring…………………….
“พาฉันไป!” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดดังขึ้นในที่ประชุมแกงค์ชองอีกหน ชอง จีฮเยตบโต๊ะพลางโวยวายเมื่อปาร์ค ยูชอน มือขวาของหัวหน้าแกงค์กลับมาพร้อมกับรายงานว่าช่วยตัวประกันสำเร็จ แต่ต้องเอาไปซ่อนไว้ในที่ปลอดภัยเสียก่อน
“ถึงแม้ว่าเราจะถล่ม Red Dragon สำเร็จ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะปลอดภัย 100% นี่ครับคุณจีฮเย” ยูชอนเอ่ยเสียงเรียบ เขาพยายามระงับความโกรธเมื่อเห็นชางมินยืนกลั้นหัวเราะอยู่ข้างหลังจีฮเย
ไอ้น้องเวร...เห็นฉันกำลังโดนด่า ไม่มีคิดจะช่วย...
“นายเข้าใจไหมปาร์ค ยูชอนว่า Red Dragon ไม่เหลือใครแล้ว! หรืออยากจะไปดูศพพวกมันให้แน่ใจ!”
“...ฮวา เฮนริคละครับ?” ยูชอนถามพลางนึกถึงใบหน้าของศัตรูคนสำคัญของแกงค์
“ผมฆ่าแล้ว” คำตอบสั้นๆจากชางมินเรียกความสนใจจากยูชอนและจีฮเยได้ไม่น้อย
“ว่าไงนะ?”
“ผมฆ่าแล้วด้วยมือผมเอง” ชางมินเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะนึกไปถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น
ในขณะที่ลูกน้องทุกคนกำลังต่อสู้อย่างดุเดือด เขาลอบเข้าไปในหอทางใต้ของรัง Red Dragon ก่อนจะพบฮวา เฮนริคกำลังเตรียมดาบและปืน เพื่อจะออกมาช่วยพวกพ้อง
ถึงแม้จะยากที่ต้องต่อสู้กับคนที่มีทั้งดาบและปืนในเวลาเดียวกัน แต่สำหรับชางมินแล้ว...เมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน เขาก็เริ่มเรียนรู้ที่จะหลบหลีกและเลี่ยงทางดาบของฮวา เฮนริคได้
จนกระทั่ง...
ฉึก!!!
ดาบยาวประจำตระกูลชองอาวุธจากชายที่ปรากฏตัวในเงามืด ปักลงกลางหลังของฮวา เฮนริคอย่างแม่นยำ
ชางมินที่กำลังตกตะลึงหันไปมองบุรุษปริศนาที่เข้ามาช่วยเขาไว้ ท่ามกลางแสงจันทร์ที่กำลังสาดส่อง...
แม้จะแค่เพียงชั่วเสี้ยววินาทีที่เห็นใบหน้าของบุรุษปริศนานั้น ชางมินก็จำได้ทันทีว่าเขา...คือใคร
ชายที่แข็งแกร่งที่สุด...คนที่เขานับถือเหมือนพี่ชายแท้ๆ
ชอง ยุนโฮ
“นายใหญ่…”
“เก็บเป็นความลับ”
ยุนโฮพูดก่อนจะเก็บดาบของตัวเองเข้าฝัก และหันมาออกคำสั่งเรียบๆทว่าเด็ดขาดกับชางมิน
“ฆ่ามัน”
“อย่างนายเนี่ยนะฆ่าคน...ไม่อยากจะเชื่อ” จีฮเยพูด พลางทำหน้าตาตื่น ซึ่งชางมินรู้ดี...ว่าเธอแกล้งทำ
“เอาเถอะ...ว่าแต่ พี่ยุนโฮเป็นยังไงบ้าง?” ชางมินถาม ในขณะที่ยูชอนขมวดคิ้วด้วยความขัดใจ
“ระวังคำพูดหน่อย ถึงตอนนี้เราจะประชุมลับกันแค่ 3 คน แต่นายก็ต้องคิดอยู่เสมอว่าถ้าคนอื่นในแกงค์ได้ยินนายเรียกนายใหญ่แบบนี้ พวกเขาจะคิดยังไง”
“ขอโทษครับ ผมจะระวังมากกว่านี้” เพราะชางมินรู้ดีว่าอภิสิทธิ์พิเศษแบบที่เขาได้อยู่นี้ มันค่อนข้างเหนือกว่าคนในแกงค์หลายๆคน ดังนั้นเพื่อตัดปัญหาการวิวาทกันเองภายในแกงค์ เขาจึงต้องไม่เรียกยุนโฮด้วยคำว่าพี่ ต่อหน้าผู้อื่น
“พี่ชาย...” จีฮเยเอ่ยเบาๆ ก่อนจะส่ายหน้าจนผมปลิวไสว
ความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งสาม ภาพของยุนโฮที่แทบจะไม่ทำอะไรนอกจากเหม่อลอยทำเอารู้สึกหดหู่ใจขึ้นมาไม่ได้...จนในที่สุด จีฮเยก็เริ่มทนไม่ไหว
เธอจะต้องช่วย...ยุนโฮให้ได้
“ยูชอน นายจะต้องพาฉันไปหาพี่แจจุง” จีฮเยพูดขึ้น
“ครับ?” มือขวาของแกงค์รับคำงงๆ ก่อนจะหันมามองจีฮเย
“พาฉันไปหาพี่แจจุง”
“...มันอาจไม่ปลอดภัย”
“ปาร์ค ยูชอน!!!” เสียงตะคอกนี้ราวกับจะบอกว่าสิ่งที่พูด คือคำขาดและลูกน้อง...ไม่อาจขัดคำสั่งได้ไม่ว่ากรณีใดๆ
“ครับ”
“นี่เป็นคำสั่ง...พาฉันไปหาคิม แจจุง!”
…………………….Winter Spring…………………….
แจจุงหลับไปแล้ว
หลังจากที่จุนซูบังคับให้แจจุงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ
คิม จุนซูต้มข้าวต้มหม้อเล็กๆขึ้นในห้องครัว ก่อนจะเตรียมยกออกมาให้คนป่วยที่กำลังนอนหลับปุ๋ยบนเตียง
ทว่า...
แกรก!
เสียงประตูห้องเปิดออกอย่างรวดเร็ว จุนซูพอจะเดาได้ว่าใครที่ไขกุญแจและชอบเปิดประตูเสียงดังให้เขาตกใจแบบนี้
ปาร์ค ยูชอน
แต่...แทนที่จะเป็นยูชอนอย่างที่คิดเอาไว้ คนที่เข้ามากลับกลายเป็นหญิงสาวร่างสูงในชุดสีฟ้าสดใสแทน
“คุณ...เป็นใคร?” เพราะท่าทีไม่น่าไว้วางใจของหญิงสาวตรงหน้า ทำให้จุนซูเริ่มมองหาอาวุธและทางหนีทีไล่ ก่อนจะล้มเลิกความคิดนั้นไป เมื่อยูชอนเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับโอบกอดเขาไว้
“นั่นหัวหน้ารองของแกงค์ฉัน น้องสาวของนายใหญ่ยุนโฮ...คุณ ชอง จีฮเย”
“เขามาทำไม? จะเอาตัวแจจุงกลับไปอีกเหรอ!?” ชั่ววินาทีหนึ่งจุนซูรู้สึกตื่นตระหนกและตกใจ เขาไม่อยากให้แจจุงหายไปไหนอีก...ทว่าวินาทีต่อมา เขาก็ย้ำเตือนกับตัวเองว่า ไม่มีสิทธิ์
เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะรั้งตัวแจจุงเอาไว้ หากแจจุงอยากจะกลับไป
“ใจเย็นๆจุนซู...เราออกไปคุยกันข้างนอกได้ไหม?” ยูชอนถาม จุนซูหันไปมองแจจุงที่ยังคงนอนหลับอยู่บนเตียง ก่อนจะหันกลับมามองหน้าจีฮเยสลับกันไปมา
“ไม่ต้องห่วง คิม จุนซู ฉันไม่ทำอะไรพี่สะใภ้ของตัวเองหรอก” ดูเหมือนจีฮเยจะรู้ว่าจุนซูห่วงแจจุงมากแค่ไหน เธอยิ้มให้จุนซูก่อนจะกล่าวขอบคุณเบาๆเมื่อจุนซูยอมเดินออกไปกับยูชอนแต่โดยดี
ภายในห้องเหลือเพียงจีฮเย และแจจุงที่หลับใหล
ในคราแรก จีฮเยอยากจะกระชากแจจุงขึ้นมาถามถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น อยากจะจ่อมีดไปที่คอสวยนั้นและเค้นว่าทำไม...พี่ชายของเธอถึงต้องร้องไห้
หากแต่เมื่อเธอเห็นคราบน้ำตา และดวงตาที่บวมช้ำของแจจุง…ความคิดที่จะทำรุนแรงทั้งหมดก็พลันหายไป
ถึงเธอจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่...คงจะเจ็บไม่แพ้กันสินะ...ทั้งสองคน
“พี่แจจุง” จีฮเยกระซิบเบาๆข้างใบหู ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อแจจุงยันตัวขึ้น พลางยกมือขยี้ตาตัวเองอย่างงัวเงีย ดวงตากลมโตจ้องมองจีฮเยอย่างมึนงง
ดูน่ารัก...มากซะจนเข้าใจว่าทำไมพี่ยุนโฮถึงได้หวงนักหวงหนา
“จะ...จีฮเย!” ดูเหมือนแจจุงจะตั้งสติได้แล้ว ร่างบางอุทานชื่อเธอดังๆ ก่อนจะหงายหลังล้มลงไปบนเตียงเมื่อจีฮเยโถมตัวเข้าใส่เต็มแรง
รอยยิ้มขี้เล่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาว
“เลือกเอา...ระหว่างพี่จะยอมเล่าให้ฉันฟังโดยดี หรือยอมโดนฉันปล้ำก่อนแล้วค่อยบอก”
น้ำตารื้อหล่นลงบนแก้มเนียนของแจจุงอย่างเสียไม่ได้
คำขู่แบบนี้…ราวกับว่าใครบางคนในความฝันกำลังอยู่ตรงหน้า
ยุนโฮ...ฉันคิดถึงนาย
…………………….Winter Spring…………………….
ชอง ยุนโฮที่กำลังเหม่อลอยอย่างหมดอาลัยตายอยาก หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็กที่แผดเสียงดังมาซักพักใหญ่ในกระเป๋ากางเกงออกมา ก่อนจะถอนหายใจเมื่อเห็นว่าชื่อของใครโชว์อยู่บนหน้าจอ
...ชอง จีฮเย...
ยุนโฮตัดสายทิ้งก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ และนั่งเหม่อลอยต่อไป
ติ๊ด ตี๊ด
เสียงข้อความดังขึ้น ทำเอาร่างสูงที่กำลังเศร้าเริ่มโมโหขึ้นมาหน่อยๆ
ไม่รับสาย ก็ส่งข้อความใช่ไหมชอง จีฮเย
ฉันสาบานว่าถ้าพี่ไม่รับสายฉัน พี่จะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต
ข้อความสั้นๆที่ถูกส่งมา ไม่ได้ทำให้ยุนโฮรู้สึกอยากจะรับสายหรือคุยกับใครแต่อย่างใด
นิ้วเรียวยาวตั้งใจจะกดปิดโทรศัพท์ แต่...
ติ๊ด ติ๊ด
ข้อความใหม่เข้ามาอีกข้อความ...อะไรอีกละจีฮเย...
ชอง ยุนโฮสุดบื้อ! พี่สะใภ้อยู่ในกำมือของฉันแล้ว ถ้าไม่รับสาย...ฉันจะฆ่าเขาจริงๆ
“ชอง จีฮเย!!!” ร่างสูงตะโกนก่อนจะสบถดังลั่น เขารับโทรศัพท์ในแทบจะทันทีที่จีฮเยโทรมาอีกครั้ง
“เล่นอะไรของเธอ!!!” ยุนโฮตะคอกใส่โทรศัพท์ เสียงดังซะจนปลายสายต้องยื่นโทรศัพท์ไปให้ห่างๆหู
“อย่าเพิ่งโกรธสิพี่ชาย” จีฮเยตอบกลับมาอย่างร่าเริง ความรู้สึกเบิกบานและสดใสอบอวลอยู่รอบๆตัวเธอ...เมื่อเธอรับรู้ความจริงจากปากแจจุงที่สะอื้นไห้จนตัวโยน...
“อย่ายุ่งกับแจจุง ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าเธอ” น้ำเสียงเย็นที่ใช้พูดออกไป แสดงออกอย่างชัดเจนว่ายุนโฮไม่ได้ขู่แต่เขาเอาจริง
“ใจคอจะฆ่าน้องสาวแสนดีคนนี้ได้ลงคอเลยเหรอพี่ชาย”
“ชอง จีฮเย ฉันขอเตือน...” เพราะน้ำเสียงที่ฟังดูสนุกสนานราวกับกำลังเล่นทำให้ยุนโฮยิ่งรู้สึกโมโหมากขึ้นไปใหญ่
“พี่แจจุงอยู่ในรถกับฉัน”
“...” แจ...จุง?
“เรากำลังจะกลับบ้าน...เพื่อไปหาพี่”
“...” กลับมาเหรอ? กลับมาหาฉัน...ทำไม?
“ฉันรู้ว่าพี่คงอยากได้ยินเสียงเขา แต่พี่แจจุงร้องไห้จนเพลียหลับไปแล้ว”
“...” ร้องไห้เหรอ?...นายร้องไห้ทำไมกัน...หรือเพราะคนที่นายรักต้องตาย...ด้วยน้ำมือของฉัน...
“ถ้าพี่ยอมฟังฉันซักนิด พี่จะได้รู้ความจริงทั้งหมดที่คนโง่อย่างพี่ไม่มีวันรู้และไม่มีวันเข้าใจ”
“...ชอง จีฮเย”
“พี่อยากฟังความจริง...ที่น่าขำของฉันรึเปล่า?”
“...”
“...” จีฮเยเงียบอยู่อึดใจหนึ่ง หัวใจเธอเต้นรัวเร็วด้วยความหวัง
ฉันรู้ว่าพี่...ไม่อาจตามทันใครเรื่องความรักได้
อยากได้ความรัก...ก็ยังต้องให้พี่แจจุงสอน
ไม่ประสีประสา...ถึงขนาดต้องไปถามวิธีรักกับชางมิน
นับประสาอะไรกับเรื่องรักที่คนอื่นใช้หลอกลวง...ฉันรู้ว่าพี่ไม่มีวันเข้าใจ
แต่คราวนี้...
อย่าโง่...อย่าโง่อีกนะพี่ชาย!
“เล่ามา”
ฉันปรารถนา...ให้พี่และเขา....ได้เคียงคู่กัน
…………………….Winter Spring…………………….
“จุนซู” ยูชอนเอ่ยเรียกร่างเล็กที่เอาแต่ถูมือกับแก้วกาแฟร้อนไปมา
“หืม?”
“...มีอะไรอยากบอกฉันไหม?” เพราะท่าที่ดูแปลกไปจนจุนซู ทำเอายูชอนอดสงสัยไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างแจจุงและจุนซู ในช่วงที่เขาไม่อยู่รึเปล่า?
“...ฉัน...ตั้งใจจะบอกรักพี่แจจุง”
“...”
นี่...คือเหตุผลที่นายเปลี่ยนไปงั้นหรือ?...ฮะฮะ....ปาร์ค ยูชอนช่างโง่เขลา น่าจะรู้แต่แรกแล้วว่าคนที่จะทำให้จุนซูเปลี่ยนไปได้ มีแต่แจจุงเท่านั้น
“แต่คงไม่ได้บอกแล้วละ...” จุนซูยิ้มออกมาบางๆ
“เอ๋?”
“ฉัน...รู้แล้วว่าถึงบอกไป ก็คงไม่ได้อะไรขึ้นมา”
“...”
“ฉันจะเก็บมันไว้ในใจแบบนี้...ตลอดไป” จุนซูยิ้ม พลางถอนหายใจออกมา เขารู้แล้ว เข้าใจแล้ว และจะไม่หวัง...กับสิ่งที่ไม่มีวันได้มาอีก
จุมพิตของแจจุง...ชุบชีวิตเขา...
“...”
ยูชอนก้มหน้านิ่ง หัวใจของเขาเต้นระรัวจนเจ็บอีกครั้ง
เขารู้ดี...
ไม่มีวัน...เขาไม่มีวันแทนที่แจจุงได้
ไม่มีวันถูกให้อภัย...และถูกรัก
ทั้งๆที่รู้แต่แรกว่าจะต้องเป็นแบบนี้...แต่ทำไม มันถึงได้รู้สึกเจ็บนักนะ
“ยูชอน...”
“...” ฉัน...ยอมแพ้แล้วจริงๆ
“ฉันกำลังจะก้าวเดินไปข้างหน้า ก้าวออกไปเผชิญกับสิ่งใหม่ๆเสียที” จุนซูเอ่ยในขณะที่ยูชอนเอาแต่นั่งเงียบ
“...”
“...”
“...”
“อยากจะเดิน...ไปพร้อมกับฉันไหม?”
ดวงตาคมเบิกกว้างราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่กำลังได้ยิน หากแต่...
คิม จุนซูที่ยิ้มสดใสอยู่ตรงหน้าเจิดจ้ายิ่งกว่าแสงสว่างไหนๆ....
เสียงหัวเราะสดใสที่ไม่เคยได้ยินดังก้องอยู่ในหู
มืออุ่นที่ไม่คิดว่าจะได้กอบกุม บัดนี้...สอดประสาน
หากบอกฉันว่านี่คือความฝัน ยังน่าเชื่อเสียยิ่งกว่า
ขอบคุณ
ขอบคุณ
ขอบคุณ
เพราะไม่รู้จะพูดคำไหน จึงนึกได้แต่คำนี้
ทุกสิ่งทุกอย่างมันตื้นตัน เอ่อล้นขึ้นมาจนอธิบายไม่ถูก
...ขอบคุณ...
เป็นแสงสว่าง นำทางความมืดอย่างฉัน...ตลอดไปนะ...
…ฉันรักนาย...
…………………….Winter Spring…………………….
รถยุโรปคันหรูเข้าจอดเทียบหน้าคฤหาสน์ใหญ่
แจจุงแทบจะระงับความตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่...มือบางเย็นเฉียบเสียจนจีฮเยต้องกอบกุมเอาไว้
“ไม่ต้องคิดมากนะพี่แจจุง...พี่ชายน่ะรักพี่ยิ่งกว่าใคร”
“ตะ...แต่ฉันกลัว....ยุนโฮจะไม่ให้อภัย”
“ฉันบอกความจริงกับเขาแล้ว...เขาคงไม่บื้อขนาดที่จะไม่ฟังอะไรหรอก (มั้ง)”
“ตะ...แต่ฉันก็..” ยังไม่ทันที่แจจุงจะพูดจบ ลูกน้องคนหนึ่งก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาใกล้ พร้อมกับตะโกนเสียงดัง
“คุณหนูรอง! แย่แล้วครับ!”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“นายใหญ่...นายใหญ่หายไปแล้วครับ!” เพราะคำสั่งของจีฮเย ที่ให้ทุกคนในคฤหาสน์คอยเฝ้าดูยุนโฮเอาไว้ ทำให้ทุกคนตื่นตระหนกเมื่อยุนโฮหายตัวไป
รวมทั้ง...แจจุงเองด้วย
“เขาเอารถออกไปเหรอ?”
“เปล่าครับ...เพราะนายใหญ่ไม่ได้ขับรถออกไป แถมไม่เอาบอดี้การ์ดไปด้วย ทำให้พวกเราเป็นห่วงกันมาก”
“...ไม่อยาก...ฉัน” แจจุงกระซิบ ด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน
“เอ๋?” จีฮเยหันมามองแจจุงด้วยความงุนงง
“เขาคงไม่อยาก...เจอฉัน” ร่างบางพูด ก่อนจะเริ่มร้องไห้ออกมาอีกครั้ง
น้ำตาของแจจุงทำเอาทั้งคฤหาสน์วุ่นวายครั้งใหญ่
จีฮเยที่เห็นแจจุงร้องไห้อย่างน่าสงสารทำอะไรไม่ถูก พวกแม่บ้านและบอดี้การ์ดก็วิ่งหาทิชชู่กันเสียให้ขวั่ก
“อย่าร้องนะพี่แจจุง”
“ฮึก...ยุนโฮเขาไม่อยากเจอฉัน ไม่อยากคุยกับฉันแล้ว”
“พี่อย่าลืมสิว่าพี่ยุนโฮน่ะ บื้อขนาดไหน บางทีมันอาจจะไม่ใช่อย่างที่พวกเราคิดก็ได้”
“แต่...แต่ว่า..” แจจุงสะอื้น ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อจีฮเยสวมกอดเขาเอาไว้
“ขอร้องละ” เธอกระซิบ
“....จี...ฮเย”
“พี่ยุนโฮไม่เคยเสียน้ำตาให้ใคร พี่มีความสำคัญกับเขามาก...เพราะฉะนั้น...อย่าเพิ่งยอมแพ้เลยนะ”
“...”
“พอจะนึกออกบ้างไหม ที่ไหนที่พี่ยุนโฮเคยบอกว่าอยากไป...ที่ไหนที่เป็นความทรงจำระหว่างพวกพี่”
“...”
ที่ไหนที่เป็นความทรงจำระหว่างเขา กับยุนโฮหรือ?
ที่ไหน...ที่ไหนกันนะ?
ครั้งแรกที่สบตา...
ครั้งแรกที่สัมผัสผ่ามือ
ครั้งแรกที่รู้สึก...รัก....
หรือว่า....
“อ๊ะ!” จีฮเยร้องอกมาเบาๆเมื่อแจจุงผลักตัวเธอออก ก่อนจะวิ่งออกไป เด็กสาวยิ้มและหัวเราะออกมาก่อนจะตะโกนไล่หลังแจจุงด้วยเสียงอันดังก้อง
“ตามหาให้เจอนะพี่สะใภ้!!!!”
ฉันจะไม่ทำให้...ยุนโฮต้องร้องไห้อีก
...สัญญา...
…………………….Winter Spring…………………….
ชอง ยุนโฮยืนมองท้องฟ้าสดใส ในสวนสาธารณะกว้าง
เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องหนีออกมา
ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้หวาดกลัว
ถึงแม้จะรู้ว่าที่แจจุงทำไปเพื่อปกป้องเขา แต่เขาก็ยังอดหวาดหวั่นไม่ได้
หากแจจุงกลับมา...แล้วบอกว่าไม่ได้รักเขาเล่า?
หัวใจของเขา...จะทนได้อีกไหม?
“หึหึ” ยุนโฮหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะยิ้มให้กับก้อนเมฆ ที่กำลังเคลื่อนผ่าน
เขาเป็นมาเฟีย...ยิ่งใหญ่มากกว่าใครในประเทศนี้
ทั้งๆที่ยิ่งใหญ่เหนือใคร...ทั้งๆที่ไม่เคยกลัวสิ่งใด
น่าขำไหม?...
กับการเผชิญหน้ากับผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่ง...เขากลับไม่มีความกล้าพอ...
…………………….Winter Spring…………………….
ร่างบางหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ระยะทางไกลและความเจ็บปวดกำลังเล่นงานแจจุงอย่างจัง
“อ๊ะ!” เรือนร่างบอบบางลงไปนอนคลุกฝุ่นกับพื้น สองขอของแจจุงอ่อนแรงจนแทบจะวิ่งต่อไปไม่ไหว
แต่...ใกล้จะถึงแล้ว
ที่นั่น...สวนสาธารณะนั่น...
ที่ที่เขากับยุนโฮ...พบกันเป็นครั้งแรก
แจจุงยันตัวเองขึ้นจากพื้นช้าๆ ร่างบางปัดฝุ่นที่เปื้อนไปตามเนื้อตัวออก ก่อนจะเริ่มออกวิ่งอีกครั้ง
ใกล้แล้ว...
อีกเพียงนิดเดียว...
ฉันก็จะเข้าใกล้นายได้อีกครั้ง...
ยุนโฮ...
สวนสาธารณะในยามเช้าที่หนาวเหน็บ แทบจะไม่มีคนอยู่ มันว่างเปล่า...แต่ก็สดใสไปด้วยต้นไม้ แม้หิมะกำลังจะเริ่มตกก็ตามที
อยู่ไหน...
แจจุงมองหา สอดส่องสายตาไปทั่ว
อยู่ไหนกันนะ...นายหิมะของฉัน...
“!!!!”
แผ่นหลังแข็งแกร่ง ของคนที่คุ้นตา ยืนอยู่ตรงกลางสวนสาธารณะ...ที่คุ้นเคย
สองขาของแจจุงสั่น...จนแทบก้าวไม่ออก
ดวงตาของแจจุงรื้อไปด้วยน้ำตา ความรู้สึกหลายหลายพุ่งขึ้นมาจนบอกไม่ถูก ริมฝีปากสั่นระริกกระซิบแผ่วเบาด้วยความดีใจ
“เจอแล้ว”
ร่างบางจ้องมองคนตรงหน้าที่เหม่อลอยมองท้องฟ้าอย่างเศร้าใจ
ชั่ววินาทีหนึ่งร่างบางนึกอยากจะกระโดดเข้าไปกอด ร้องไห้ และขอโทษ
ขอโทษในทุกๆสิ่งทุกๆอย่างที่เคยทำให้ต้องเจ็บปวดใจ
แต่ว่า...เขากลัว
กลัว..ว่าถ้าหากยุนโฮไม่ยอมให้อภัยเขาจะทำยังไง และกลัว...ว่าใจยุนโฮจะเปลี่ยนไป...
...นายยังรักฉัน...เหมือนเดิมไหม?
แค่ช่วงเวลาสั้นๆที่เราห่างกัน...หัวใจนายบินหนีไปอยู่กับใครบ้างรึเปล่า?
ฤดูหนาวของฉัน...
แจจุงกลั้นลมหายใจอยู่พักใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆพลางเดินเข้าไปใกล้
และดูเหมือนยุนโฮที่กำลังเหม่อลอยจะไม่รู้ตัว...
หมับ!
“!”
วงแขนบอบบางโอบรอบตัวยุนโฮเอาไว้แน่น ใบหน้าเนียนซบลงตรงลาดไหล่กว้าง
"ฉันขอโทษ" แจจุงเอ่ยเสียงแผ่วอยู่ข้างใบหู ดวงตากลมโตรื้อไปด้วยหยาดน้ำตาก่อนจะหยดลงบนบ่าของยุนโฮ
“...แจ...จุง” น้ำเสียงที่หลุดลอดออกจากปากยุนโฮฟังดูสั่นสะท้าน...
...ไม่ได้กำลังฝันไปใช่ไหม?...
“ฉันขอโทษ”
"..." แค่ได้ฟังเสียง...ก็รู้แล้วว่าเป็นใคร
"ที่พูดไปทั้งหมด...ฉันโกหก"
"..." รู้ไหม...ฉันดีใจมากแค่ไหน...
"ถ้านายไม่ไปกับฉัน...ฉันจะร้องไห้"
"..." คำขู่แสนน่ารักของนาย...กำลังทำให้หัวใจฉันเต้นแรง
"ฉันรักนายชองยุนโฮ"
สุดท้ายคำรักของนาย...เติมเต็มชีวิตฉัน
ขอบคุณ
ขอบคุณ
ขอบคุณ
"ฉันก็รักนายแจจุง"
...อยู่เป็นฤดูใบไม้ผลิที่เบ่งบาน กลางหัวใจฤดูหนาวอย่างฉัน ตลอดไปนะ...
…………………….Winter Spring…………………….
ฤดูหนาวแสนเยือกเย็น
ฤดูใบไม้ผลิแสนสดใส
สองฤดูที่ดูยังไงก็ไม่อาจคู่เคียง
หากแต่...ปาฏิหาริย์ มักดลบันดาลให้สิ่งที่เป็นไปไม่ได้เกิดขึ้นเสมอ
ใจหนึ่งเย็นชา...อีกใจหนึ่งแสนอ่อนโยน
จะรู้ไหม?...ว่าทุกๆฤดูต่างพากันเฝ้าภาวนา
ปรารถนาให้หัวใจสองดวง...ได้กลับมาเคียงคู่กันอีกครั้ง
Winter & Spring
End…
ตอนนี้เป็นตอนสุดท้ายของ Winter Spring แล้ว อยากให้ทุกๆคนช่วยกันคอมเมนท์ติ-ชม ให้เต็มที่ ยาวๆได้ก็ยิ่งดี^^ เรดสัญญาว่าจะเอาไปปรับปรุงงานเขียนของตัวเองแล้วพัฒนาสร้างสรรค์งานเขียนดีๆออกมาให้ท่านผู้อ่านทุกคนได้อ่านคะ ขอบคุณมากๆค่ะ
ตัวอย่าง Fic เรื่องใหม่จ้า^^
TVXQ Fiction V.6 April Fools' Day
เขา คือหนึ่งคนที่เฝ้ารอ ใคร บางคนที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับ
หากแต่...จู่ๆวันหนึ่ง ใคร คนนั้น กลับมายืนอยู่เคียงข้าง
ทั้งรูปร่าง น้ำเสียง และหัวใจ เหมือนกันซะจนคิดว่าเป็นคนคนเดียวกัน
ทว่า...เขาตายไปแล้ว...ไม่ใช่หรือ?
แล้วทำไม...ถึงได้ปรากฏตัวอยู่ตรงนี้?
Redsun ขอภูมิใจนำเสนอ Fiction ที่จะพิสูจน์ให้เห็นว่า ความรัก มีอานุภาพมากเพียงไหน
และสามารถทำ หรือเสียสละได้ซักเพียงใด
เปิดตาและเตรียมหัวใจของท่านไว้ให้พร้อม
ร่วมพิสูจน์ รักแท้ พร้อมกัน
เร็วๆนี้...
ตราบใด…ฟ้ายังมีแสงดาวข้างเคียง
ตราบใด…ที่เมื่อหลับตาลงยังคงเห็นเราเคียงคู่กัน
ตราบใด…ที่เมื่อสงบเงียบยังคงได้ยินเพลงรักของเรา
ตราบใด…ที่ลมหายใจของเรายังเป็นของกันและกัน
...จะไม่มีใครมาเปลี่ยนแปลงรักเรา ตราบจนวันสุดท้าย...
แล้วพวกเขาทั้ง 5 จะเข้าไปนั่งอยู่ในหัวใจคุณ
P.S.2 เอามาสปอยไว้ แต่ไม่แน่ - -" อาจจะเอาเรื่องอื่นมาลงแทน (เหอะๆ) แอบเอาแน่เอานอนกับนังเรดไม่ได้ -*-
ขอบคุณทุกๆคนที่คอยติดตามคะ
ขอบคุณค่า
#1 By Y_Yami (125.24.31.230) on 2008-09-08 18:30