Winter Spring 08 [อ้อมกอดฉัน...มันแน่นไม่พอ]
posted on 23 Aug 2008 21:05 by diomedes
Winter Spring 08
นี่...
เพราะอะไร?
ฉันไม่เข้าใจเลย...
ไม่เข้าใจทุกสิ่งที่นายเคยสอน
ไม่เข้าใจว่าแบบไหน...คือรัก ในแบบที่นายต้องการ
ไม่เข้าใจว่าต้องทำตัวแบบไหน...นายถึงจะยิ้มได้
เพราะตัวฉันโง่เขลาจนเกินไป
เพราะตัวฉันไม่อาจเข้าใจในความอ่อนโยน
หรือเพราะอ้อมกอดของฉัน...มันโอบกอดนายไว้ไม่แน่นพอ
เพราะอย่างนั้นใช่ไหม...?
นายถึงได้จากไป...ทิ้งฉันไว้เพียงลำพัง
…………………….Winter Spring…………………….
"..เฮ"
"..." ใครน่ะ?
"จี...ฮเย..."
"..." ...ใคร?
"ชอง จีฮเย!"
"อ๊ะ!" เด็กสาวผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยกมือขึ้นกุมหัวตัวเองช้าๆ
"ชอง จีฮเย" คือ ชอง ยุนโฮและลูกน้องหลายคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า จีฮเยกุมหัวตัวเองพลางส่ายหัวน้อยๆ เพื่อทบทวนถึงเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นทั้งหมด
"...พี่ชาย"
"อธิบาย" น้ำเสียงของยุนโฮฟังดูเกรี้ยวกราดและร้อนรนแบบที่จีฮเยไม่เคยเห็นมาก่อน
".."
"อธิบายมาเดี๋ยวนี้!" ตะคอกดังๆอีกหนเมื่อเห็นว่าน้องสาวตัวเองเอาแต่นั่งนิ่งไม่พูดอะไร
"ฉันถูกทำร้าย...พี่แจจุงก็เหมือนกัน" จีฮเยเอ่ยเสียงแผ่ว
"ทำไมเธอถึงออกมาเล่นข้างนอกโดยมีคนคุ้มกันน้อยแบบนี้ แถมยังแอบเอาแจจุงออกมาด้วย! รู้ไหมว่าพวกมันเอาตัวแจจุงไปแล้ว" ยุนโฮแทบจะคุมสติตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ ในใจร้อนรุ่มไปด้วยความเป็นห่วงทั้งน้องสาวตัวเอง...ทั้งแจจุง
"...ฉันไม่ได้ตั้งใจ" จีฮเยพูดอย่างรู้สึกผิด
"..."
"มันแปลกๆไหม..."
"อะไร?"
"ทำไมพวกมันถึงไม่จับฉัน...แต่จับพี่แจจุงไปแทน"
"พวกมันรู้แล้ว"
"..."
"รู้แล้วว่าแจจุงสำคัญสำหรับฉันมาก...ฉันไม่น่าปล่อยแจจุงให้คลาดสายตาเลยจริงๆ"
"..."
"..."
"ช่วยให้ได้" จีฮเยพูดหลังจากเงียบไปซักครู่ เธอเงยหน้าขึ้นพลางมองยุนโฮด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่น
"?"
"ฉันจะช่วยพี่สะใภ้ให้ได้"
"ฉันรู้ว่าต้องทำยังไง และเธอก็ควรรู้ว่าตอนนี้ตัวเองควรทำอะไร" ยุนโฮพูดเสียงเย็น เขายังคงโกรธที่จีฮเยเห็นแก่ความสนุกของตัวเองจนทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ และยังห่วงน้องสาวแสนดื้อ ที่ไม่เจียมตัวจะฝืนสังขารทั้งที่ตัวเองบาดเจ็บเพื่อไปช่วยแจจุง
"..." จีฮเยนั่งนิ่ง เธอรู้ดีว่าที่ยุนโฮพูดแบบนี้เพราะอะไร
"เข้าใจแล้ว" พูดอกมาเสียงเบา
"ชางมิน พาจีฮเยกลับไปซะ"
"ครับนาย"
ร่างสูงหันไปมองลูกน้องกลุ่มใหญ่ที่ยืนเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ แววตาคมแววโรจน์ด้วยความโกรธและเย็นชา
ก่อนจะเอ่ยมาด้วยน้ำเสียงและท่าทาง...อย่างที่มาฟียควรจะเป็น
"ไปบุกพวก red dragon กัน!"
…………………….Winter Spring…………………….
เสียงดังรอบกาย ปลุกแจจุงให้ตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน
ร่างบางกระพริบตาสองสามครั้ง ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้น ดวงตากลมโตจ้องมองไปรอบๆ ก่อนจะอุทานออกมาเบาๆเมื่อเห็นชายในชุดสีดำแดงยืนอยู่รอบตัวเขามากมาย
สมองประมวลเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว
เขาไปสวนสาธารณกับจีฮเย จากนั้นจีฮเยและเขาก็โดนคนพวกนี้ทำร้าย
อ๊ะ!
จีฮเยล่ะ!!!
แจจุงหันมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็วอีกครั้ง และพบว่าในห้องนี้ไม่มีใครอื่นนอกจากเขาและกลุ่มคนตรงหน้า
"ไม่อยู่หรอก" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากประตูหนาเรียกให้ดวงตากลมต้องหันมอง
ชายร่างสูงคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตูนั้น ชายหลายคนในห้องโค้งคำนับให้เขา ซึ่งแจจุงพอจะเดาได้ทันทีว่าชายคนนั้นคงเป็นคนของแกงค์นี้เหมือนกัน
"ออกไปได้แล้ว" เขาออกคำสั่ง และภายในไม่กี่วินาทีกลุ่มชายชุดดำแดงทั้งหมดก็ออกไปจากห้อง
"..."
"ชองจีฮเยไม่อยู่ที่นี่หรอก ไม่ต้องมองหาให้เสียเวลา" เขาเอ่ยอีกครั้งเมื่อเห้นแจจุงยังคงมองไปรอบๆและเพ่งหาบางสิ่งบางอย่างอย่างเอาเป็นเ
าตาย
"หมายความว่ายังไง?" ร่างบางถาม
"หมายความว่าชอง จีฮเยไม่ใช่คนสำคัญที่ฉันจะต้องจับตัวมา" ชายคนนั้นเอ่ยเสียงเรียก เขาเดินเข้ามาใกล้แจจุง ในขณะที่ร่างบางเอาแต่ถอยหนีด้วยความหวาดกลัว
"นายเป็นใครกันแน่!" แจจุงตะโกนออกไป ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความกลัว
"ฮวา เฮนริค หัวหน้าแกงค์ Red Dragon ศัตรูของชอง ยุนโฮไงละ"
แกงค์ Red dragon?
ศัตรูของยุนโฮ...มาเฟีย!!
"...ตะ...ต้องการอะไร" น้ำเสียงที่เปล่งออกมาของแจจุงฟังดูสั่นสะท้าน ร่างบางรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นเมื่อเฮนริคแสยะยิ้มออกมาบางๆราวกับสนุกที่ได้เห็นเขาต
วสั่นอยู่ตรงหน้า
"อย่าทำหน้าเหมือนกลัวฉันขนาดนั้นสิ...นายเป็นตัวประกันชั้นดีเชียวนะ" เฮนริคจับแขนของแจจุงเอาไว้ก่อนจะออกแรงบีบจนร่างบางร้องออกมา
"โอ๊ย!!"
"อย่าสำออยไปหน่อยเลยน่า ฉันไม่ได้บีบแรงขนาดนั้นซักหน่อย" เฮนริคพูดพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ "...อันที่จริง นายน่าจะชินกับการอยู่แบบมาเฟียได้แล้ว"
"ปล่อยฉันนะ!"
"ปล่อยได้ยังไง บอกแล้ว...ว่านายเป็นตัวประกันชั้นดี อีกไม่นานไอ้ยุนโฮมันต้องวิ่งแจ้นมาที่นี่แน่"
"เขาไม่มาหรอก!"
"จริงเหรอ? คนสำคัญที่สุดในชีวิตของมันอยู่กับฉัน...มันจะไม่มาได้ยังไง"
"นายจับผิดคนแล้วละ ฉันไม่ใช่คนสำคัญของยุนโฮ!"
"คิม แจจุง...รักแรกและรักสุดท้ายของชอง ยุนโฮ คนที่มันยอมทำดีแบบที่ไม่เคยทำให้ใครมาก่อน ยอมก้มหัวให้ ยอมโดนตบหน้าโดยไม่ตอบโต้ ฮะฮะ น่าขำนะ เนี่ยนเหรอไม่สำคัญ!" คำพูดของเฮนริคทำเอาแจจุงสะอึก
...เขารู้...
"...น่ะ...นายจะทำอะไรเขา!"
"...อยากรู้จริงๆเหรอ" แววตาและคำพูดของเฮนริคดูเย็นชาเสียจนน่ากลัว จนแจจุงอยากจะเบือนหน้าหนี หากไม่เพราะฮวา เฮนริคกำลังจับใบหน้าของเขาเอาไว้แน่น
"ฉันจะ..." ลมหายใจร้อนปะทะอยู่ตรงปลายจมูก ในขณที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นเขยิบเข้าใกล้จนมองไม่เห็นสิ่งใดนอกเสียจากดวงตาแสนเย็นชา
..
ปัง!!!
เสียงประตูที่เปิดออกอย่างรวดเร็วทำให้เฮนริคชะงักไปชั่วครู่ เขาหันไปมองลูกน้องที่ยืนหน้าตาตื่นอยู่ด้วยแววตาไม่พอใจ
"มีอะไร"
"มาแล้ว...แฮ่ก...แฮ่ก"
"?"
"ชอง ยุนโฮมันบุกมาถึงรังเราแล้วครับ!!!"
ช่วงวินาทีหนึ่ง แจจุงมองเห็นความเหี้ยมโหดและสะใจในแววตาของเฮนริค
"..บอกคนของเราให้เตรียมพร้อมตามแผน!"
"ครับ!"
"ได้เวลาสนุกแล้วคิม แจจุง"
"อย่า..."
"?"
"ได้โปรด...อย่าทำอะไรเขา"
กลายเป็นแจจุงที่อ้อนวอนและร้องขอ ร่างบางหลับตาแน่นปล่อยให้น้ำตาแห่งความหวาดกลัวทุกหยาดหยดไหลริน ในขณะที่ริมฝีปากอิ่มยังคงอ้อนวอน
"รู้อะไรไหม... เมื่อมันเข้ามารอบๆตัวของมันจะมีแต่กระบอกปืนจ่อมันอยู่"
"..ม่ะ...ไม่"
"ฉันจะฆ่ามันเสียเดี๋ยวนี้ก็ได้...แต่มาเฟียอย่างพวกเราไม่เคยกลัวตาย …"
"..."
"ฉันเลยคิดวิธีที่สนุกกว่าการจ่อปืนใส่ชอง ยุนโฮได้"
"..."
"เลิกกับมันซะ"
"..." อะไร...นะ?
"ฉันจะเปิดโอกาสให้มันเข้ามาหานาย...ล่อให้มันเข้ามาติดกับ"
"มะ..."
"ถ้านายไม่ยอมบอกเลิกมันละก็...ฉันจะสั่งให้ลูกน้องยิงมันทิ้งทันที"
"...ไม่...ไม่นะ!"
"วิธีการของฉันดูเจ็บปวดมากกว่าที่จะปล่อยให้มันตายเฉยๆใช่ไหมหล่ะคิม แจจุง...มันคงเจ็บปวดเจียนตายถ้าได้ยินนายบอกเลิก"
"...ฮึก!" แจจุงร้องไห้อกมาเบาๆ มือเรียวบีบเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว
เฮนริคเดินเข้าประชิดตัวร่างบางก่อนจะจุมพิษลงบนเรือนผมนุ่มแผ่วเบา ท่าทีอ่อนโยนนั้นช่างไม่เข้ากับคำพูดที่เขาเอ่ยเลยแม้แต่น้อย
"อย่าร้องสิคนสวย...เก็บน้ำตาของนายเอาไว้ร้องไห้ตอนไอ้ยุนโฮมันซมซานกลับไปเถอะ"
...ยุนโฮ...
…………………….Winter Spring…………………….
ฮวา เฮนริคพาแจจุงออกมาจากห้องแคบๆที่ขังร่างบางเอาไว้ เขาพาแจจุงมาอยู่ในห้องโถงใหญ่ของรัง ก่อนจะชี้ชวนให้ร่างบางดูลูกน้องของ red dragon หลายสิบคนที่แอบซ่อนอยู่ตามเงามืด
"ถ้านายขัดขืน...ไม่ยอมเล่นตาแผนของฉัน...ไอ้ยุนโฮจะตายทันที"
"..."
"ถ้านายร้องไห้ หรือทำพิรุธอะไรให้มันจับได้...มันก็ต้องตายเหมือนกัน เข้าใจไหมคิม แจจุง"
"..." แจจุงยืนนิ่งไม่ตอบคำถาม
"คิม แจจุง!!!" เฮนริคตะคอกเสียงดัง แววตาดุดันจ้องมองแจจุงอย่างฉุนเฉียว
"..เข้าใจ.."
"ดีมาก" อาการเรียบเฉยของแจจุงทำให้เฮนริคพอใจ เขาดุงร่างบางเข้ามาใกล้ พลางโอบกอดเอาไว้หลวมๆ
"มันมาแล้วครับนาย!" เสียงลูกน้องตะโกนบอกดังลั่น
แจจุงสะดุ้งเฮือกเผลอกลั้นลมหายใจโดยไม่รู้ตัว...
"มองมันเอาไว้ดีๆละ...รู้อะไรไหม มันฝ่าลูกน้องกว่า 20 คนของฉันเข้ามาด้วยตัวเอง ตามเงื่อนไขที่ฉันวางไว้...เพื่อช่วยนาย"
"...!"
"คงไม่อยากให้มันตายใช่ไหม?"
"...อึก!"
"เข้าใจสินะ..คิม แจจุง"
ปัง!!!!
ประตูของห้องโถงใหญ่เปิดออกอย่างรวดเร็ว
สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือยุนโฮที่ดูสบักสบอมแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ใบหน้าคมที่ปรากฏรอยยิ้มราวกับเด็กน้อยยามที่ได้เห็นเขาทำเอาความรู้สึกบางอย่างพุ่ง
ึ้นมาจนจุกอก
นายต้องทำได้...แจจุง
ต้องทำได้...
"แจจุง" น้ำเสียงแรกที่ยุนโฮเรียก แม้ฟังดูแหบห้าว แต่กลับอ่อนโยนมากกว่าน้ำเสียงของใครคนไหน
พระเจ้า...
ทำไม...
"นาย...มาทำไม"
ไม่รู้ว่าน้ำเสียงที่ใช้พูดออกไปจะสั่นเครือมากซักเท่าไหร่
ไม่รู้ว่าดวงตาของตัวเองจะฉ่ำชื้นไปด้วยน้ำตามากซักเพียงใด
แต่...อย่าร้องไห้
ห้ามร้องเด็ดขาดนะแจจุง
"...ฉันมารับนาย" สีหน้าของยุนโฮดูงุนงงและสับสน
"มาทำไมเอาป่านนี้?" ละครฉากเล็กๆของแจจุงกำลังเริ่มต้นขึ้น ร่างบางกำมือแน่นในขณะที่เริ่มคิดถ้อยคำร้ายกาจมากมายในหัว...แต่ทั้งหมด เพื่อยุนโฮ
"แจจุง..." แววตาเว้าวอนยามได้สบตา ยิ่งทำให้แจจุงต้องกัดริมฝีปากล่างของตัวเองแรงๆ เพื่อกลั้นน้ำตาเอาไว้
"กลับไปซะ"
"หา?"
"ฉันบอกให้กลับไปไง!!!"
"..."
"นายมาตอนนี้ก็สายไปแล้ว..."
"เอ๋?"
"คนอย่างนายน่ะ คนที่ไม่มีกำลังแม้แต่จะปกป้องฉันอย่างนาย!"
"แจจุง" ชื่อที่หลุดออกมาจากปากยุนโฮฟังดูเบาหวิว แจจุงกลืนน้ำลาย พลางกลั้นลมหายใจเอาไว้
ได้โปรด...
อย่าเพิ่งไหลตอนนี้...
ได้โปรด...
"ต้องให้อธิบายชัดๆไปเลยสินะ คนโง่อย่างนายถึงจะเข้าใจ"
"..."
"ตลอดเวลาที่ฉันอยู่กับนาย ฉันไม่เคยมีความสุขเลย...มันเหมือนกับอยู่ในขุมนรก"
"..."
"ความรุนแรงที่นายทำกับฉัน มันเจ็บจนฝังอยู่ในหัวใจ ท่าทางงี่เง่าของนายเวลาที่ฉันบอกหรือสอนอะไร...มันไม่ได้ดั่งใจฉันเลยซักอย่าง"
"..."
"ต่อให้นายพยายามซักแค่ไหน...ฉันก็ไม่มีวันรักนายได้"
"..."
"...และตอนนี้" แจจุงสูดลมหายใจอีกครั้ง "ฉันได้เจอกับคนที่ฉันรักแล้ว"
"...แจ..."
"ฉันรักเขา"
"...อะ...ไรนะ?"
"ฉันรักฮวา เฮนริค"
"...แจจุง.."
"เขาดีกับฉันมาก และเขาไม่เหมือนนาย ไม่เลยซักนิด ฉัน...รักเขาแล้วจริงๆ"
"..."
"ถ้านายอยากให้ฉันมีความสุข ก็กลับไปซะ" ประโยคยืดยาวที่แจจุงกลั้นใจพูดทั้งหมด กำลังจะทำให้ร่างบางเป็นบ้า เสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นแผ่วลงจนเจ็บดังก้องอยู่ในประสาต...แทบไม่รับรู้เสียงอื่
ใด...นอกจากเสียงของยุนโฮ
"...ไม่" แววตาและท่าทีอันเด็ดเดี่ยวของยุนโฮยามพูดคำนั้นทำเอาร่างบางอยากจะเข้าไปกอด...และร
ำไห้
หากแต่...ทำไม่ได้
ทำไม...ทำไมนายถึงไม่ยอมกลับไป
ฉันต้องเจ็บปวดมากเท่าไหร่...เพื่อปกป้องนายรู้ไหมคนโง่
...ได้โปรด...กลับไป
"ปล่อยฉันไปซักที!!!!" แจจุงตะโกนออกไป ดวงตากลมโตจ้องมองร่างสูงที่กำลังจ้องมองมาเช่นกัน สีหน้าของยุนโฮดูเจ็บปวด...มากซะจนแจจุงเองแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
นี่...
ถ้ามีคนถามฉันว่าใครที่โง่ที่สุดในโลก
ฉันจะตอบว่านายล่ะ...ชอง ยุนโฮ
คนโง่...ทำไมนายถึงไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองฉัน
ทำไมนายถึงไม่รู้ว่าน้ำเสียงของฉันมันสั่น...มากขนาดนี้
ทำไมนายถึงไม่รู้ว่าสิ่งที่ฉันพูดออกไป...ล้วนแต่หลอกลวง
คนโง่...คนโง่...คนโง่....
ทำไมนายถึงไม่รู้...ว่าฉันรักนาย
"จริงเหรอ ..." น้ำเสียงของร่างสูงสั่นสะท้าน ริมฝีปากหยักบัดนี้สั่นระริกจนควบคุมแทบไม่อยู่
"..." ไม่...ได้โปรด
"ถ้าฉันปล่อยนายไป...นายจะดีใจจริงๆ เหรอ?"
"...."
"นายเคยบอกว่า 'ความสุข' คือสิ่งที่คนรักจะมอบให้กัน"
"..." มองตาฉันสิ...มองฉันสิ! คนโง่! มองฉัน แล้วรู้ซักที ว่าฉันรักนายมากแค่ไหน...ได้โปรด...
"นายบอกว่าจะมีความสุขถ้าฉันปล่อยนายไป"
"..."
"จะมีความสุข...จริงๆใช่ไหม?"
"..."
"แจจุง...จะมีความสุขใช่ไหม? ถ้าอยู่กับเขา" แววตาเว้าวอนที่ร่างสูงจ้องมอง กำลังจะทำให้แจจุงทนไม่ไหว น้ำมามากมายพร้อมจะไหลทะลัก สองขาเรียวพร้อมจะวิ่งเข้าไปหา ริมฝีปากพร้อมกับพร่ำพูดคำรัก...
"...มะ...อ๊ะ!!!" ทว่า เฮนริคกลับคว้าตัวแจจุงไว้พร้อมกับประทับริมฝีปากลงบนกลีบบางปากอย่างหนักหน่วง กลิ่นกายของชายที่ไม่ใช่ยุนโฮลอยขึ้นมาแตะจมูก ปลายลิ้นอุ่นที่ไม่เคยปรารถนากำลังไล้เลียริมฝีปากจนชุ่มช่ำ
มัน...ช่างน่าขยะแขยงนัก ในความรู้สึกของแจจุง
อาจเพราะริมฝีปากที่ประทับลงไปมันแห้งผาก
ฤาริมฝีปากที่ประทับลงไปนั้นแตกกร้าน
พระเจ้า...
พระเจ้า...
ริมฝีปากนั้นเคลือบไว้ด้วยยาพิษหรือไร...ใยจูบจึงขมขื่นถึงเพียงนี้…
"นี่คงจะเป็นคำตอบให้แกได้ ชอง ยุนโฮ" เฮนริคพูดเสียงกร้าว หลังจากถอนริมฝีปากออกจากกลีบปากบางแล้ว
แจจุงไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองอะไร หรือใคร นอกจากพื้น เพราะเขากลัว...
กลัวเห็นความผิดหวังในสายตาของร่างสูง
กลัวเห็นความเกลียงชังในสายตาของยุนโฮ
เขากลัว…
"หึ..." จู่ๆเฮนริคก็หัวเราะออกมาเบาๆ เขาขยับเข้าใกล้พลางโอบกอดแจจุงไว้ มือใหญ่เชยใบหน้าหวานให้เงยขึ้นพร้อมกับกระซิบข้างหู
"มองหน้ามันสิ"
"..." ไม่..
"นายเห็นอะไรไหม?"
"..." ไม่...
"มองสิคิม แจจุง..."
"!!!!!!!!!"
ไม่...
ไม่จริง...
ไม่จริงใช่ไหม...
ยุนโฮ...
ฉันอยากจะกลายเป็นคนตาบอด ที่ไม่เห็นสิ่งใด อยากกลายเป็นคนหูหนวกที่ไม่ได้ยินอะไร...
ยุนโฮ...คนโง่
ทำไม...
ทำไม...ต้องร้องไห้เพื่อฉัน
ฉัน...
ฉัน...
"มองสิ..." เฮนริคกระซิบ"ชอง ยุนโฮกำลังร้องไห้...เพราะนาย"
"...ได้..."
"..."
"ได้โปรด…ได้โปรด" แจจุงเบือนห้าหนีจากภาพตรงหน้า ร่างบางอ้อนวอนเฮนริคด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ได้โปรด...อย่าให้ฉันมองเขาอีกเลย
อย่าให้ฉันเห็น...ว่าเขาเจ็บปวดเพราะฉันยังไง
"เชิญแกกลับไปได้แล้ว" ดูเหมือนเฮนริคจะมีความเมตตาต่อร่างบางอยูบ้าง เขาโอบกอดแจจุงไว้ ก่อนจะสั่งลูกน้องให้ลากตัวยุนโฮออกไปเมื่อร่างสูงเอาแต่ยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานซักเท่าไหร่...จนกระทั่งทุกสิ่งทุกอย่างเงียบลง
ลูกน้องของแกงค์ Red dragon ทั้งหมดเดินออกไปจากห้อง เหลือไว้เพียงเฮนริคและแจจุงเอาไว้
"...นายช่วยชีวิตมันไว้" เฮนริคเอ่ย
"..."
"แผนของฉันสำเร็จแล้ว"
"..."
"ไอ้ยุนโฮคงเจ็บซะยิ่งกว่าตาย" สีหน้าของเขาดูสะใจจนบรรยายออกมาไม่ถูก เฮนริคหัวเราะน้อยๆเมื่อนึกถึงใบหน้าของยุนโฮยามหลั่งน้ำตา...ในที่สุดฉันก็จะก้าวนำ
ก...ฉันก้าวนำแกแล้วชอง ยุนโฮ
"...ขอ.." แจจุงเอ่ย ร่างบางสะบัดตัวหลุดจากอ้อมกอดของเฮนริคที่ขยะแขยงเสียยิ่งกว่าอะไรออกไป ก่อนจะยืนก้มหน้านิ่ง
"?"
"ขอฉันอยู่ที่นี่คนเดียว...แค่ซักครู่ก็ยังดี"
"...เชิญตามสบาย" เฮนริคเอ่ย เขาปล่อยมือจากร่างบางพร้อมกับเดินออกไปเงียบๆ
แจจุงทรุดตัวลงกับพื้น สองมือเรียวยกขึ้นโอบกอดตัวเองช้าๆ
โกหก...
ที่พูดไปทั้งหมด ฉันโกหก...
นายรู้ไหม?
รู้บ้างรึเปล่าชองยุนโฮ...
ตลอดเวลาที่ฉันอยู่กับนาย ฉันไม่เคยมีความสุขเลย...มันเหมือนกับอยู่ในขุมนรก
"...ฮึก...ฉันมีความสุขมากต่างหาก อึก!...จะนรกหรือสวรรค์ก็ไม่เห็นเป็นไร ฮึก! ต่อให้นายเป็นซาตานรึเทพ ฉันก็ไม่แคร์"
ต่อให้นายพยายามซักแค่ไหน...ฉันก็ไม่มีวันรักนายได้
"รัก...ฮึก!...ฉันรักนายจนจะบ้าตายอยู่แล้ว คนโง่...คนโง่"
ทำไม...
ทำไม..นายถึงต้องเสียน้ำตา...เพราะฉัน
ทำไม...
"ฮือ!!!..." แจจุงกรีดร้องสุดเสียง ปลดปล่อยน้ำตามากมายให้ไหลออกมาทุกหยาดหยด
เจ็บปวด...จนรู้สึกเหมือนลมหายใจขาดหายไป...
นี่...
ถ้ามีคนถามฉันว่าใครที่โง่ที่สุดในโลก
ฉันจะตอบว่านายล่ะ...ชอง ยุนโฮ
คนโง่...ทำไมนายถึงไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองฉัน
ทำไมนายถึงไม่รู้ว่าน้ำเสียงของฉันมันสั่น...มากขนาดนี้
ทำไมนายถึงไม่รู้ว่าสิ่งที่ฉันพูดออกไป...ล้วนแต่หลอกลวง
คนโง่...คนโง่...คนโง่....
ทำไมนายถึงไม่รู้...ว่าฉันรักนาย
ทำไม...
…………………….Winter Spring…………………….
เพราะอะไร?
ฉันไม่เข้าใจเลย...
ไม่เข้าใจทุกสิ่งที่นายเคยสอน
ไม่เข้าใจว่าแบบไหน...คือรัก ในแบบที่นายต้องการ
ไม่เข้าใจว่าต้องทำตัวแบบไหน...นายถึงจะยิ้มได้
เพราะตัวฉันโง่เขลาจนเกินไป
เพราะตัวฉันไม่อาจเข้าใจในความอ่อนโยน
หรือเพราะอ้อมกอดของฉัน...มันโอบกอดนายไว้ไม่แน่นพอ
เพราะอย่างนั้นใช่ไหม...?
นายถึงได้จากไป...ทิ้งฉันไว้เพียงลำพัง
…………………….Winter Spring…………………….
TBC...
นี่...
เพราะอะไร?
ฉันไม่เข้าใจเลย...
ไม่เข้าใจทุกสิ่งที่นายเคยสอน
ไม่เข้าใจว่าแบบไหน...คือรัก ในแบบที่นายต้องการ
ไม่เข้าใจว่าต้องทำตัวแบบไหน...นายถึงจะยิ้มได้
เพราะตัวฉันโง่เขลาจนเกินไป
เพราะตัวฉันไม่อาจเข้าใจในความอ่อนโยน
หรือเพราะอ้อมกอดของฉัน...มันโอบกอดนายไว้ไม่แน่นพอ
เพราะอย่างนั้นใช่ไหม...?
นายถึงได้จากไป...ทิ้งฉันไว้เพียงลำพัง
…………………….Winter Spring…………………….
"..เฮ"
"..." ใครน่ะ?
"จี...ฮเย..."
"..." ...ใคร?
"ชอง จีฮเย!"
"อ๊ะ!" เด็กสาวผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยกมือขึ้นกุมหัวตัวเองช้าๆ
"ชอง จีฮเย" คือ ชอง ยุนโฮและลูกน้องหลายคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า จีฮเยกุมหัวตัวเองพลางส่ายหัวน้อยๆ เพื่อทบทวนถึงเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นทั้งหมด
"...พี่ชาย"
"อธิบาย" น้ำเสียงของยุนโฮฟังดูเกรี้ยวกราดและร้อนรนแบบที่จีฮเยไม่เคยเห็นมาก่อน
".."
"อธิบายมาเดี๋ยวนี้!" ตะคอกดังๆอีกหนเมื่อเห็นว่าน้องสาวตัวเองเอาแต่นั่งนิ่งไม่พูดอะไร
"ฉันถูกทำร้าย...พี่แจจุงก็เหมือนกัน" จีฮเยเอ่ยเสียงแผ่ว
"ทำไมเธอถึงออกมาเล่นข้างนอกโดยมีคนคุ้มกันน้อยแบบนี้ แถมยังแอบเอาแจจุงออกมาด้วย! รู้ไหมว่าพวกมันเอาตัวแจจุงไปแล้ว" ยุนโฮแทบจะคุมสติตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ ในใจร้อนรุ่มไปด้วยความเป็นห่วงทั้งน้องสาวตัวเอง...ทั้งแจจุง
"...ฉันไม่ได้ตั้งใจ" จีฮเยพูดอย่างรู้สึกผิด
"..."
"มันแปลกๆไหม..."
"อะไร?"
"ทำไมพวกมันถึงไม่จับฉัน...แต่จับพี่แจจุงไปแทน"
"พวกมันรู้แล้ว"
"..."
"รู้แล้วว่าแจจุงสำคัญสำหรับฉันมาก...ฉันไม่น่าปล่อยแจจุงให้คลาดสายตาเลยจริงๆ"
"..."
"..."
"ช่วยให้ได้" จีฮเยพูดหลังจากเงียบไปซักครู่ เธอเงยหน้าขึ้นพลางมองยุนโฮด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่น
"?"
"ฉันจะช่วยพี่สะใภ้ให้ได้"
"ฉันรู้ว่าต้องทำยังไง และเธอก็ควรรู้ว่าตอนนี้ตัวเองควรทำอะไร" ยุนโฮพูดเสียงเย็น เขายังคงโกรธที่จีฮเยเห็นแก่ความสนุกของตัวเองจนทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ และยังห่วงน้องสาวแสนดื้อ ที่ไม่เจียมตัวจะฝืนสังขารทั้งที่ตัวเองบาดเจ็บเพื่อไปช่วยแจจุง
"..." จีฮเยนั่งนิ่ง เธอรู้ดีว่าที่ยุนโฮพูดแบบนี้เพราะอะไร
"เข้าใจแล้ว" พูดอกมาเสียงเบา
"ชางมิน พาจีฮเยกลับไปซะ"
"ครับนาย"
ร่างสูงหันไปมองลูกน้องกลุ่มใหญ่ที่ยืนเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ แววตาคมแววโรจน์ด้วยความโกรธและเย็นชา
ก่อนจะเอ่ยมาด้วยน้ำเสียงและท่าทาง...อย่างที่มาฟียควรจะเป็น
"ไปบุกพวก red dragon กัน!"
…………………….Winter Spring…………………….
เสียงดังรอบกาย ปลุกแจจุงให้ตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน
ร่างบางกระพริบตาสองสามครั้ง ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้น ดวงตากลมโตจ้องมองไปรอบๆ ก่อนจะอุทานออกมาเบาๆเมื่อเห็นชายในชุดสีดำแดงยืนอยู่รอบตัวเขามากมาย
สมองประมวลเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว
เขาไปสวนสาธารณกับจีฮเย จากนั้นจีฮเยและเขาก็โดนคนพวกนี้ทำร้าย
อ๊ะ!
จีฮเยล่ะ!!!
แจจุงหันมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็วอีกครั้ง และพบว่าในห้องนี้ไม่มีใครอื่นนอกจากเขาและกลุ่มคนตรงหน้า
"ไม่อยู่หรอก" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากประตูหนาเรียกให้ดวงตากลมต้องหันมอง
ชายร่างสูงคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตูนั้น ชายหลายคนในห้องโค้งคำนับให้เขา ซึ่งแจจุงพอจะเดาได้ทันทีว่าชายคนนั้นคงเป็นคนของแกงค์นี้เหมือนกัน
"ออกไปได้แล้ว" เขาออกคำสั่ง และภายในไม่กี่วินาทีกลุ่มชายชุดดำแดงทั้งหมดก็ออกไปจากห้อง
"..."
"ชองจีฮเยไม่อยู่ที่นี่หรอก ไม่ต้องมองหาให้เสียเวลา" เขาเอ่ยอีกครั้งเมื่อเห้นแจจุงยังคงมองไปรอบๆและเพ่งหาบางสิ่งบางอย่างอย่างเอาเป็นเ
าตาย
"หมายความว่ายังไง?" ร่างบางถาม
"หมายความว่าชอง จีฮเยไม่ใช่คนสำคัญที่ฉันจะต้องจับตัวมา" ชายคนนั้นเอ่ยเสียงเรียก เขาเดินเข้ามาใกล้แจจุง ในขณะที่ร่างบางเอาแต่ถอยหนีด้วยความหวาดกลัว
"นายเป็นใครกันแน่!" แจจุงตะโกนออกไป ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความกลัว
"ฮวา เฮนริค หัวหน้าแกงค์ Red Dragon ศัตรูของชอง ยุนโฮไงละ"
แกงค์ Red dragon?
ศัตรูของยุนโฮ...มาเฟีย!!
"...ตะ...ต้องการอะไร" น้ำเสียงที่เปล่งออกมาของแจจุงฟังดูสั่นสะท้าน ร่างบางรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นเมื่อเฮนริคแสยะยิ้มออกมาบางๆราวกับสนุกที่ได้เห็นเขาต
วสั่นอยู่ตรงหน้า
"อย่าทำหน้าเหมือนกลัวฉันขนาดนั้นสิ...นายเป็นตัวประกันชั้นดีเชียวนะ" เฮนริคจับแขนของแจจุงเอาไว้ก่อนจะออกแรงบีบจนร่างบางร้องออกมา
"โอ๊ย!!"
"อย่าสำออยไปหน่อยเลยน่า ฉันไม่ได้บีบแรงขนาดนั้นซักหน่อย" เฮนริคพูดพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ "...อันที่จริง นายน่าจะชินกับการอยู่แบบมาเฟียได้แล้ว"
"ปล่อยฉันนะ!"
"ปล่อยได้ยังไง บอกแล้ว...ว่านายเป็นตัวประกันชั้นดี อีกไม่นานไอ้ยุนโฮมันต้องวิ่งแจ้นมาที่นี่แน่"
"เขาไม่มาหรอก!"
"จริงเหรอ? คนสำคัญที่สุดในชีวิตของมันอยู่กับฉัน...มันจะไม่มาได้ยังไง"
"นายจับผิดคนแล้วละ ฉันไม่ใช่คนสำคัญของยุนโฮ!"
"คิม แจจุง...รักแรกและรักสุดท้ายของชอง ยุนโฮ คนที่มันยอมทำดีแบบที่ไม่เคยทำให้ใครมาก่อน ยอมก้มหัวให้ ยอมโดนตบหน้าโดยไม่ตอบโต้ ฮะฮะ น่าขำนะ เนี่ยนเหรอไม่สำคัญ!" คำพูดของเฮนริคทำเอาแจจุงสะอึก
...เขารู้...
"...น่ะ...นายจะทำอะไรเขา!"
"...อยากรู้จริงๆเหรอ" แววตาและคำพูดของเฮนริคดูเย็นชาเสียจนน่ากลัว จนแจจุงอยากจะเบือนหน้าหนี หากไม่เพราะฮวา เฮนริคกำลังจับใบหน้าของเขาเอาไว้แน่น
"ฉันจะ..." ลมหายใจร้อนปะทะอยู่ตรงปลายจมูก ในขณที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นเขยิบเข้าใกล้จนมองไม่เห็นสิ่งใดนอกเสียจากดวงตาแสนเย็นชา
..
ปัง!!!
เสียงประตูที่เปิดออกอย่างรวดเร็วทำให้เฮนริคชะงักไปชั่วครู่ เขาหันไปมองลูกน้องที่ยืนหน้าตาตื่นอยู่ด้วยแววตาไม่พอใจ
"มีอะไร"
"มาแล้ว...แฮ่ก...แฮ่ก"
"?"
"ชอง ยุนโฮมันบุกมาถึงรังเราแล้วครับ!!!"
ช่วงวินาทีหนึ่ง แจจุงมองเห็นความเหี้ยมโหดและสะใจในแววตาของเฮนริค
"..บอกคนของเราให้เตรียมพร้อมตามแผน!"
"ครับ!"
"ได้เวลาสนุกแล้วคิม แจจุง"
"อย่า..."
"?"
"ได้โปรด...อย่าทำอะไรเขา"
กลายเป็นแจจุงที่อ้อนวอนและร้องขอ ร่างบางหลับตาแน่นปล่อยให้น้ำตาแห่งความหวาดกลัวทุกหยาดหยดไหลริน ในขณะที่ริมฝีปากอิ่มยังคงอ้อนวอน
"รู้อะไรไหม... เมื่อมันเข้ามารอบๆตัวของมันจะมีแต่กระบอกปืนจ่อมันอยู่"
"..ม่ะ...ไม่"
"ฉันจะฆ่ามันเสียเดี๋ยวนี้ก็ได้...แต่มาเฟียอย่างพวกเราไม่เคยกลัวตาย …"
"..."
"ฉันเลยคิดวิธีที่สนุกกว่าการจ่อปืนใส่ชอง ยุนโฮได้"
"..."
"เลิกกับมันซะ"
"..." อะไร...นะ?
"ฉันจะเปิดโอกาสให้มันเข้ามาหานาย...ล่อให้มันเข้ามาติดกับ"
"มะ..."
"ถ้านายไม่ยอมบอกเลิกมันละก็...ฉันจะสั่งให้ลูกน้องยิงมันทิ้งทันที"
"...ไม่...ไม่นะ!"
"วิธีการของฉันดูเจ็บปวดมากกว่าที่จะปล่อยให้มันตายเฉยๆใช่ไหมหล่ะคิม แจจุง...มันคงเจ็บปวดเจียนตายถ้าได้ยินนายบอกเลิก"
"...ฮึก!" แจจุงร้องไห้อกมาเบาๆ มือเรียวบีบเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว
เฮนริคเดินเข้าประชิดตัวร่างบางก่อนจะจุมพิษลงบนเรือนผมนุ่มแผ่วเบา ท่าทีอ่อนโยนนั้นช่างไม่เข้ากับคำพูดที่เขาเอ่ยเลยแม้แต่น้อย
"อย่าร้องสิคนสวย...เก็บน้ำตาของนายเอาไว้ร้องไห้ตอนไอ้ยุนโฮมันซมซานกลับไปเถอะ"
...ยุนโฮ...
…………………….Winter Spring…………………….
ฮวา เฮนริคพาแจจุงออกมาจากห้องแคบๆที่ขังร่างบางเอาไว้ เขาพาแจจุงมาอยู่ในห้องโถงใหญ่ของรัง ก่อนจะชี้ชวนให้ร่างบางดูลูกน้องของ red dragon หลายสิบคนที่แอบซ่อนอยู่ตามเงามืด
"ถ้านายขัดขืน...ไม่ยอมเล่นตาแผนของฉัน...ไอ้ยุนโฮจะตายทันที"
"..."
"ถ้านายร้องไห้ หรือทำพิรุธอะไรให้มันจับได้...มันก็ต้องตายเหมือนกัน เข้าใจไหมคิม แจจุง"
"..." แจจุงยืนนิ่งไม่ตอบคำถาม
"คิม แจจุง!!!" เฮนริคตะคอกเสียงดัง แววตาดุดันจ้องมองแจจุงอย่างฉุนเฉียว
"..เข้าใจ.."
"ดีมาก" อาการเรียบเฉยของแจจุงทำให้เฮนริคพอใจ เขาดุงร่างบางเข้ามาใกล้ พลางโอบกอดเอาไว้หลวมๆ
"มันมาแล้วครับนาย!" เสียงลูกน้องตะโกนบอกดังลั่น
แจจุงสะดุ้งเฮือกเผลอกลั้นลมหายใจโดยไม่รู้ตัว...
"มองมันเอาไว้ดีๆละ...รู้อะไรไหม มันฝ่าลูกน้องกว่า 20 คนของฉันเข้ามาด้วยตัวเอง ตามเงื่อนไขที่ฉันวางไว้...เพื่อช่วยนาย"
"...!"
"คงไม่อยากให้มันตายใช่ไหม?"
"...อึก!"
"เข้าใจสินะ..คิม แจจุง"
ปัง!!!!
ประตูของห้องโถงใหญ่เปิดออกอย่างรวดเร็ว
สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือยุนโฮที่ดูสบักสบอมแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ใบหน้าคมที่ปรากฏรอยยิ้มราวกับเด็กน้อยยามที่ได้เห็นเขาทำเอาความรู้สึกบางอย่างพุ่ง
ึ้นมาจนจุกอก
นายต้องทำได้...แจจุง
ต้องทำได้...
"แจจุง" น้ำเสียงแรกที่ยุนโฮเรียก แม้ฟังดูแหบห้าว แต่กลับอ่อนโยนมากกว่าน้ำเสียงของใครคนไหน
พระเจ้า...
ทำไม...
"นาย...มาทำไม"
ไม่รู้ว่าน้ำเสียงที่ใช้พูดออกไปจะสั่นเครือมากซักเท่าไหร่
ไม่รู้ว่าดวงตาของตัวเองจะฉ่ำชื้นไปด้วยน้ำตามากซักเพียงใด
แต่...อย่าร้องไห้
ห้ามร้องเด็ดขาดนะแจจุง
"...ฉันมารับนาย" สีหน้าของยุนโฮดูงุนงงและสับสน
"มาทำไมเอาป่านนี้?" ละครฉากเล็กๆของแจจุงกำลังเริ่มต้นขึ้น ร่างบางกำมือแน่นในขณะที่เริ่มคิดถ้อยคำร้ายกาจมากมายในหัว...แต่ทั้งหมด เพื่อยุนโฮ
"แจจุง..." แววตาเว้าวอนยามได้สบตา ยิ่งทำให้แจจุงต้องกัดริมฝีปากล่างของตัวเองแรงๆ เพื่อกลั้นน้ำตาเอาไว้
"กลับไปซะ"
"หา?"
"ฉันบอกให้กลับไปไง!!!"
"..."
"นายมาตอนนี้ก็สายไปแล้ว..."
"เอ๋?"
"คนอย่างนายน่ะ คนที่ไม่มีกำลังแม้แต่จะปกป้องฉันอย่างนาย!"
"แจจุง" ชื่อที่หลุดออกมาจากปากยุนโฮฟังดูเบาหวิว แจจุงกลืนน้ำลาย พลางกลั้นลมหายใจเอาไว้
ได้โปรด...
อย่าเพิ่งไหลตอนนี้...
ได้โปรด...
"ต้องให้อธิบายชัดๆไปเลยสินะ คนโง่อย่างนายถึงจะเข้าใจ"
"..."
"ตลอดเวลาที่ฉันอยู่กับนาย ฉันไม่เคยมีความสุขเลย...มันเหมือนกับอยู่ในขุมนรก"
"..."
"ความรุนแรงที่นายทำกับฉัน มันเจ็บจนฝังอยู่ในหัวใจ ท่าทางงี่เง่าของนายเวลาที่ฉันบอกหรือสอนอะไร...มันไม่ได้ดั่งใจฉันเลยซักอย่าง"
"..."
"ต่อให้นายพยายามซักแค่ไหน...ฉันก็ไม่มีวันรักนายได้"
"..."
"...และตอนนี้" แจจุงสูดลมหายใจอีกครั้ง "ฉันได้เจอกับคนที่ฉันรักแล้ว"
"...แจ..."
"ฉันรักเขา"
"...อะ...ไรนะ?"
"ฉันรักฮวา เฮนริค"
"...แจจุง.."
"เขาดีกับฉันมาก และเขาไม่เหมือนนาย ไม่เลยซักนิด ฉัน...รักเขาแล้วจริงๆ"
"..."
"ถ้านายอยากให้ฉันมีความสุข ก็กลับไปซะ" ประโยคยืดยาวที่แจจุงกลั้นใจพูดทั้งหมด กำลังจะทำให้ร่างบางเป็นบ้า เสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นแผ่วลงจนเจ็บดังก้องอยู่ในประสาต...แทบไม่รับรู้เสียงอื่
ใด...นอกจากเสียงของยุนโฮ
"...ไม่" แววตาและท่าทีอันเด็ดเดี่ยวของยุนโฮยามพูดคำนั้นทำเอาร่างบางอยากจะเข้าไปกอด...และร
ำไห้
หากแต่...ทำไม่ได้
ทำไม...ทำไมนายถึงไม่ยอมกลับไป
ฉันต้องเจ็บปวดมากเท่าไหร่...เพื่อปกป้องนายรู้ไหมคนโง่
...ได้โปรด...กลับไป
"ปล่อยฉันไปซักที!!!!" แจจุงตะโกนออกไป ดวงตากลมโตจ้องมองร่างสูงที่กำลังจ้องมองมาเช่นกัน สีหน้าของยุนโฮดูเจ็บปวด...มากซะจนแจจุงเองแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
นี่...
ถ้ามีคนถามฉันว่าใครที่โง่ที่สุดในโลก
ฉันจะตอบว่านายล่ะ...ชอง ยุนโฮ
คนโง่...ทำไมนายถึงไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองฉัน
ทำไมนายถึงไม่รู้ว่าน้ำเสียงของฉันมันสั่น...มากขนาดนี้
ทำไมนายถึงไม่รู้ว่าสิ่งที่ฉันพูดออกไป...ล้วนแต่หลอกลวง
คนโง่...คนโง่...คนโง่....
ทำไมนายถึงไม่รู้...ว่าฉันรักนาย
"จริงเหรอ ..." น้ำเสียงของร่างสูงสั่นสะท้าน ริมฝีปากหยักบัดนี้สั่นระริกจนควบคุมแทบไม่อยู่
"..." ไม่...ได้โปรด
"ถ้าฉันปล่อยนายไป...นายจะดีใจจริงๆ เหรอ?"
"...."
"นายเคยบอกว่า 'ความสุข' คือสิ่งที่คนรักจะมอบให้กัน"
"..." มองตาฉันสิ...มองฉันสิ! คนโง่! มองฉัน แล้วรู้ซักที ว่าฉันรักนายมากแค่ไหน...ได้โปรด...
"นายบอกว่าจะมีความสุขถ้าฉันปล่อยนายไป"
"..."
"จะมีความสุข...จริงๆใช่ไหม?"
"..."
"แจจุง...จะมีความสุขใช่ไหม? ถ้าอยู่กับเขา" แววตาเว้าวอนที่ร่างสูงจ้องมอง กำลังจะทำให้แจจุงทนไม่ไหว น้ำมามากมายพร้อมจะไหลทะลัก สองขาเรียวพร้อมจะวิ่งเข้าไปหา ริมฝีปากพร้อมกับพร่ำพูดคำรัก...
"...มะ...อ๊ะ!!!" ทว่า เฮนริคกลับคว้าตัวแจจุงไว้พร้อมกับประทับริมฝีปากลงบนกลีบบางปากอย่างหนักหน่วง กลิ่นกายของชายที่ไม่ใช่ยุนโฮลอยขึ้นมาแตะจมูก ปลายลิ้นอุ่นที่ไม่เคยปรารถนากำลังไล้เลียริมฝีปากจนชุ่มช่ำ
มัน...ช่างน่าขยะแขยงนัก ในความรู้สึกของแจจุง
อาจเพราะริมฝีปากที่ประทับลงไปมันแห้งผาก
ฤาริมฝีปากที่ประทับลงไปนั้นแตกกร้าน
พระเจ้า...
พระเจ้า...
ริมฝีปากนั้นเคลือบไว้ด้วยยาพิษหรือไร...ใยจูบจึงขมขื่นถึงเพียงนี้…
"นี่คงจะเป็นคำตอบให้แกได้ ชอง ยุนโฮ" เฮนริคพูดเสียงกร้าว หลังจากถอนริมฝีปากออกจากกลีบปากบางแล้ว
แจจุงไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองอะไร หรือใคร นอกจากพื้น เพราะเขากลัว...
กลัวเห็นความผิดหวังในสายตาของร่างสูง
กลัวเห็นความเกลียงชังในสายตาของยุนโฮ
เขากลัว…
"หึ..." จู่ๆเฮนริคก็หัวเราะออกมาเบาๆ เขาขยับเข้าใกล้พลางโอบกอดแจจุงไว้ มือใหญ่เชยใบหน้าหวานให้เงยขึ้นพร้อมกับกระซิบข้างหู
"มองหน้ามันสิ"
"..." ไม่..
"นายเห็นอะไรไหม?"
"..." ไม่...
"มองสิคิม แจจุง..."
"!!!!!!!!!"
ไม่...
ไม่จริง...
ไม่จริงใช่ไหม...
ยุนโฮ...
ฉันอยากจะกลายเป็นคนตาบอด ที่ไม่เห็นสิ่งใด อยากกลายเป็นคนหูหนวกที่ไม่ได้ยินอะไร...
ยุนโฮ...คนโง่
ทำไม...
ทำไม...ต้องร้องไห้เพื่อฉัน
ฉัน...
ฉัน...
"มองสิ..." เฮนริคกระซิบ"ชอง ยุนโฮกำลังร้องไห้...เพราะนาย"
"...ได้..."
"..."
"ได้โปรด…ได้โปรด" แจจุงเบือนห้าหนีจากภาพตรงหน้า ร่างบางอ้อนวอนเฮนริคด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ได้โปรด...อย่าให้ฉันมองเขาอีกเลย
อย่าให้ฉันเห็น...ว่าเขาเจ็บปวดเพราะฉันยังไง
"เชิญแกกลับไปได้แล้ว" ดูเหมือนเฮนริคจะมีความเมตตาต่อร่างบางอยูบ้าง เขาโอบกอดแจจุงไว้ ก่อนจะสั่งลูกน้องให้ลากตัวยุนโฮออกไปเมื่อร่างสูงเอาแต่ยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานซักเท่าไหร่...จนกระทั่งทุกสิ่งทุกอย่างเงียบลง
ลูกน้องของแกงค์ Red dragon ทั้งหมดเดินออกไปจากห้อง เหลือไว้เพียงเฮนริคและแจจุงเอาไว้
"...นายช่วยชีวิตมันไว้" เฮนริคเอ่ย
"..."
"แผนของฉันสำเร็จแล้ว"
"..."
"ไอ้ยุนโฮคงเจ็บซะยิ่งกว่าตาย" สีหน้าของเขาดูสะใจจนบรรยายออกมาไม่ถูก เฮนริคหัวเราะน้อยๆเมื่อนึกถึงใบหน้าของยุนโฮยามหลั่งน้ำตา...ในที่สุดฉันก็จะก้าวนำ
ก...ฉันก้าวนำแกแล้วชอง ยุนโฮ
"...ขอ.." แจจุงเอ่ย ร่างบางสะบัดตัวหลุดจากอ้อมกอดของเฮนริคที่ขยะแขยงเสียยิ่งกว่าอะไรออกไป ก่อนจะยืนก้มหน้านิ่ง
"?"
"ขอฉันอยู่ที่นี่คนเดียว...แค่ซักครู่ก็ยังดี"
"...เชิญตามสบาย" เฮนริคเอ่ย เขาปล่อยมือจากร่างบางพร้อมกับเดินออกไปเงียบๆ
แจจุงทรุดตัวลงกับพื้น สองมือเรียวยกขึ้นโอบกอดตัวเองช้าๆ
โกหก...
ที่พูดไปทั้งหมด ฉันโกหก...
นายรู้ไหม?
รู้บ้างรึเปล่าชองยุนโฮ...
ตลอดเวลาที่ฉันอยู่กับนาย ฉันไม่เคยมีความสุขเลย...มันเหมือนกับอยู่ในขุมนรก
"...ฮึก...ฉันมีความสุขมากต่างหาก อึก!...จะนรกหรือสวรรค์ก็ไม่เห็นเป็นไร ฮึก! ต่อให้นายเป็นซาตานรึเทพ ฉันก็ไม่แคร์"
ต่อให้นายพยายามซักแค่ไหน...ฉันก็ไม่มีวันรักนายได้
"รัก...ฮึก!...ฉันรักนายจนจะบ้าตายอยู่แล้ว คนโง่...คนโง่"
ทำไม...
ทำไม..นายถึงต้องเสียน้ำตา...เพราะฉัน
ทำไม...
"ฮือ!!!..." แจจุงกรีดร้องสุดเสียง ปลดปล่อยน้ำตามากมายให้ไหลออกมาทุกหยาดหยด
เจ็บปวด...จนรู้สึกเหมือนลมหายใจขาดหายไป...
นี่...
ถ้ามีคนถามฉันว่าใครที่โง่ที่สุดในโลก
ฉันจะตอบว่านายล่ะ...ชอง ยุนโฮ
คนโง่...ทำไมนายถึงไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองฉัน
ทำไมนายถึงไม่รู้ว่าน้ำเสียงของฉันมันสั่น...มากขนาดนี้
ทำไมนายถึงไม่รู้ว่าสิ่งที่ฉันพูดออกไป...ล้วนแต่หลอกลวง
คนโง่...คนโง่...คนโง่....
ทำไมนายถึงไม่รู้...ว่าฉันรักนาย
ทำไม...
…………………….Winter Spring…………………….
เพราะอะไร?
ฉันไม่เข้าใจเลย...
ไม่เข้าใจทุกสิ่งที่นายเคยสอน
ไม่เข้าใจว่าแบบไหน...คือรัก ในแบบที่นายต้องการ
ไม่เข้าใจว่าต้องทำตัวแบบไหน...นายถึงจะยิ้มได้
เพราะตัวฉันโง่เขลาจนเกินไป
เพราะตัวฉันไม่อาจเข้าใจในความอ่อนโยน
หรือเพราะอ้อมกอดของฉัน...มันโอบกอดนายไว้ไม่แน่นพอ
เพราะอย่างนั้นใช่ไหม...?
นายถึงได้จากไป...ทิ้งฉันไว้เพียงลำพัง
…………………….Winter Spring…………………….
TBC...
#1 By kaokame on 2008-08-23 21:22