[SF] Can i love you? 1
posted on 06 Jan 2008 22:44 by diomedesRedsun Talk (กรุณาอ่าน)
ก่อนอื่นต้องขอคุย ใครสาวกทูคิม (จุนซู&แจจุง) มั่ง ยกมือขึ้น>O<!(ฮิ้ว มีคนยกมือมั้ยเนี่ย - -") ฮะฮะ ช่วงนี้เรดกำลังหลงคะ
หลงทูคิม (จุนซู&แจจุง ไม่ใช่ แจจุง&จุนซูนะคะ) แบบว่า ช่วงนี้เซียแมนจังเลย(หล่อ โฮกกก) ส่วนแจจ๋าก็สวย^^(ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่)
แต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนใจไปจาก ยุนแจ นะคะ^^ ยังคงรักคู่นี้ที่สุดในโลก (แต่ตอนนี้ขอเวลามารักทูคิมบ้างเท่านั้นเอง - -" คลั่งกันเลยทีเดียว)
พาร์ทนี้ก็ดูจะสั้น (เหอะๆๆ) และดูมึนๆ เพราะเรดแต่ง NC ไม่เก่ง(จริงๆ - -") แต่ก็พยายามแต่งเพื่อทูคิม (นี่เป็น NC แรกที่เรดแต่งเองคนเดียวโดยไม่ขอความช่วยเหลือจากใคร - -")
ถ้ามันทูทะแม่งๆก็ขอโทษด้วยนะคะ^^ สัญญาว่า NC ตอนต่อๆไป (ห๊ะO_O?) จะเขียนให้ดีกว่านี้แน่นอน
ปล.ใครที่เริ่มชอบ 2Kim ก็ Comment บอกกันด้วยนะคะ^^ อยากรู้จังเลยว่ามีคนชอบคู่นี้ซักกี่คน(T_T)
…………………………….Can I love you ?…………………………………
Title: Can I Love You : one
เสียงอู้อี้ในลำคอดูเหมือนจะเงียบหายไป กลิ่นแอลกอฮอล์ที่คละคลุ้งไปทั่วริมฝีปากค่อยๆ จางลง คงเหลือไว้เพียงเสียงสะอื้นและแววตาแข็งกร้าวอย่างที่แจจุงไม่เคยเห็นมาก่อน
จุนซูจ้องมองพี่ชายคนสวยที่นอนตัวสั่นเป็นลูกนกอยู่ในอ้อมแขน ริมฝีปากบางแสยะยิ้มออกมาอีกครั้ง
ทั้งๆ ที่น่าจะรู้สึกอยากปลอบประโลมและโอบกอดเอาไว้ด้วยความอ่อนโยน แต่ตอนนี้ยิ่งเห็น แจจุงหวาดกลัวมากเท่าใด ยิ่งเห็นแจจุงร่ำร้องหาความช่วยเหลือจาก “มัน” มากขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกโมโหมากขึ้นเท่านั้น
“หยุดร้องนะ!” ตะคอกใส่ด้วยน้ำเสียงดุดันแบบที่ไม่เคยทำใส่ใครมาก่อนเลยในชีวิต...
“จุนซู...ฮึก!...อ๊ะ!!” เสียงหวานที่เอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายพร้อมสะอื้นไห้ แปรเปลี่ยนเป็นร้องครางเสียงหลง เมื่อฝ่ามือเย็นเฉียบสัมผัสเข้ากับผิวเนื้อเนียน ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำเอาผิวกายอ่อนนุ่มรุ่มร้อนดังเปลวเพลิง ทุกอณูของเนื้อผิวถูกสัมผัสทั้งรุนแรงและแผ่วเบาสลับกันไป
แจจุงแทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเมื่อไหร่ที่จุนซูถอดเสื้อของเขาออกไป เพราะวินาทีต่อมา ใบหน้าของจุนซูก็ฝังลงกับหน้าท้องเนียนเรียบไร้รอยแผลเป็นใดๆ
“อย่า!” ร้องห้ามเมื่อรู้สึกได้ถึงปลายลิ้นอ่อนนุ่มที่สัมผัสเข้ากับหน้าท้องของตัวเอง มือเรียวพยายามผลักไสใบหน้าของอีกฝ่าย ปลายเท้าทั้งถีบและกระทุ้งพื้นที่บนเตียงอย่างบ้าคลั่ง
“อื้ออ!!!” ผิวหน้าเนียนแดงซ่านอย่างห้ามไม่อยู่ มือเรียวละจากการผลักไสขึ้นมาปิดปากตัวเองแน่น เมื่อจุนซูขมเม้มเบาๆ ที่ผิวขาวจนมันกลายเป็นสีแดงจัด ความรู้สึกบางอย่างพุ่งขึ้นสูงจนยากจะหยุดยั้ง
ข้อมือเล็กทั้งสองข้างถูกรวบไว้เหนือหัว เมื่อจุนซูอาศัยช่วงที่แจจุงกำลังเคลิบเคลิ้มกับรสสัมผัสที่เขามอบให้ จับมันเอาไว้ แววตาตื่นตระหนกราวกับลูกนกกำลังหัดบินของแจจุงเรียกเสียงหัวเราะเย็นๆ ได้จากจุนซูไม่ยาก
ยามนี้แจจุงแทบจะขยับตัวไม่ได้ เพราะกลางลำตัวของเขามีจุนซูคร่อมอยู่ ส่วนข้อมือเล็กทั้งสองข้างก็ถูกจับไว้เหนือหัว สภาพของเขาคงดูไม่จืดหากมีใครได้เข้ามาเห็น
แต่...คงจะไม่มีทาง
เขารู้ตัวตั้งแต่วินาทีแรกที่ถูกจุนซูลากเข้ามาในห้อง...วินาทีที่จุนซูล็อกกลอนประตูห้องอย่างแน่นหนา
สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้...
“อ๊า!” สติของแจจุงกลับมาอีกครั้ง เมื่อจุนซูใช้ริมฝีปากแตะลงบนตุ่มไตสีชมพูหวาน ทีแรกจุนซูเพียงแตะต้องมันผะแผ่ว ทว่าต่อมาก็ค่อยๆ ดุนดันปลายลิ้นอย่างหนักหน่วงและรุนแรงจนคนร่างบางแทบทนไม่ไหว
“อื้อ!!! จุน...ซู” ใบหน้าหวานสะบัดเริดขึ้น เสียงร้องครวญครางจากริมฝีปากอิ่มยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ของคนบนร่างให้กระเจิดกระเจิงมากขึ้น จุนซูละริมฝีปากจากตุ่มไตหวานที่บัดนี้กลายเป็นสีแดงเข้มราวกับสีของเชอร์รี่ พลางประทับริมฝีปากร้อนลงบนกลีบปากเนียนนุ่มอย่างหลงใหล
ทั้งที่บดขยี้อย่างรุนแรงจนแทบหลอมละลาย...แต่ในสัมผัสนั้นแจจุงกลับรู้สึกได้ถึงความหวาน...แทบขาดใจ
ร่างบางเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อจุนซูพรมจูบเปียกชื้นไปทั่วร่าง เท้าเรียวจิกทึ้งลงบนพื้นที่นอนอย่างไม่รู้ตัว
“อื้ม!!....อา...” ปลายนิ้วลากไล้ลงบนต้นขาเนียนนุ่ม ก่อนจะค่อยๆ ลากสัมผัสนั้นลงมาที่ข้อพับ
“กลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?” เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาจิกคมจ้องมองไปดวงตากลมโตที่บัดนี้ปิดสนิท และคราบน้ำตาบนใบหน้าหวาน
“ฮึก...กลัว” สะอื้นออกมาพร้อมกับพยายามดิ้นหนีอีกครั้ง แววตาแข็งกร้าวราวกับคนไม่ได้สติของจุนซูทำเอาต้องรีบหลบสายตา
อย่าทำมากไปกว่านี้...
อย่าทำให้หวั่นไหวไปมากกว่านี้เลย...
อย่าทำให้ต้องรู้สึกมากไปกว่านี้...
เพราะฉันกลัว....ว่าจะหยุดมันไว้ไม่ได้อีกเลย
“ในใจพี่คงร้องตะโกนหามัน” จุนซูเอ่ยเรียบๆ ทว่าฝ่ามือร้อนกลับสัมผัสผ่านส่วนไวต่อความรู้สึกของแจจุงแผ่วเบา เสียงหัวเราะน้อยๆ บ่งบอกให้รู้ว่าจุนซูพอใจนัก ยามเห็นเรียวขางามสั่นสะท้านไปด้วยความหวาดกลัว
“อย่า! ฮื้อ!!!” แจจุงร้องห้าม ข้อมือเล็กพยายามบิดสู้แรงของจุนซู ทว่ากลับรู้สึกถูกบีบรัดแน่นยิ่งขึ้น ร่างบางกัดปากตัวเองแน่นเมื่อปลายลิ้นร้อนค่อยๆ ลากไล้สัมผัสไปตามความยาวของส่วนอ่อนไหว รอยยิ้มที่ออกมาทางแววตาทำเอาแจจุงอยากจะมุดแผ่นดินหนีไปเสียซะตรงนี้ เสียงครางน่าอายหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากยามจุนซูดุนดันปลายลิ้นหนักหน่วง
“อ๊ะ!...อื้อ...” แจจุงแทบจะฉีกทึ้งผ้าปูที่นอนจนขาดคามือ ร่างบางบิดตัวเร่าเมื่อจุนซูใช้ริมฝีปากที่ทั้งรุ่มร้อนและเปียกชื้น รับแก่นกายของเขาเข้าไป
จุนซูยอมปล่อยมือของแจจุงให้เป็นอิสระในที่สุด เมื่อนางฟ้าอ่อนระทวยในอ้อมแขนจนแทบไม่มีแรงขยับ
“อ่ะ...อื้ออออ!!!” ริมฝีปากร้อนขยับขึ้นลง ทั้งช้าและเร็วสลับกันไปมาอย่างไม่ปรานีว่าคนใต้ร่างจะเกิดอารมณ์มาแค่ไหน มือเรียวของแจจุงเปลี่ยนจากการขยุ้มเตียงมาเป็นผมของจุนซูอย่างรวดเร็ว เรียวขางามเสียดสีกันไปมา ก่อนจะยกขึ้นโอบร่างของจุนซูไว้อย่างลืมตัว
แจจุงไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เปลือกตาบางปิดแน่นในขณะที่ริมฝีปากยังคงส่งเสียงครางหวานไม่ได้ศัพท์ ก่อนจะกลายเป็นเสียงหอบหายใจหนักเมื่อจุนซูละริมฝีปากออกมาพร้อมกับคราบขาวขุ่นที่ริมฝีปาก
“พี่เป็นของผม” ย้ำอีกครั้งก่อนจะประทับริมฝีปากพลางลงกับกลีบปากเนียนนุ่มอีกครั้ง ปลายลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็กที่พยายามหนี แจจุงหลับตาลงพร้อมกับปล่อยให้หยดน้ำตาไหลพรั่งพรูออกมา แต่ถึงกระนั้นก็อดปฏิเสธไม่ได้เลยว่า
...ความคาวกับความร้อนรุ่มช่างเข้ากันได้ดี...
“จะ...จุนซู” คนสวยเสียงเรียกเสียงแผ่ว เมื่อจุนซูก้มหน้าลงพลางประทับรอยจูบลงบนหน้าท้องแบนราบอีกครั้ง ความร้อนรุ่มของริมฝีปากทำเอาสติแทบหลุดลอย ก่อนที่แจจุงจะถูกฉุดกลับมาจากห้วงอารมณ์อีกครั้งเมื่อปลายนิ้วเย็นสัมผัสกับปากทางแคบผะแผ่ว
“อ๊า!!!” ความเจ็บปวดแล่นริ้วจนรู้สึกเจ็บไปถึงช่วงท้อง สัมผัสยามปลายนิ้วเย็นล่วงล้ำเข้ามาภายในกายรุ่มร้อนราวกับไฟ นัยน์ตาคู่สวยพร่าเลือนไปด้วยหยดน้ำตายามที่จุนซูควานนิ้วไปทั่วช่องทางคับแคบที่ไม่มีใครเคยสัมผัสมาก่อน
“อ่ะ...อ๊า...” นิ้วเรียวยาวถูกกดเข้ามาจนสุด ความร้อนภายในกายของแจจุงทำเอาจุนซูแทบคลั่ง
“อื้อ!!! อา...” เสียงหวานแทบจะกรีดร้องออกมา เมื่อปลายนิ้วของจุนซูสัมผัสถูกกับบางอย่างจนเขาแทบจะสกัดกั้นความรู้สึกไว้ไม่ไหว “ตรงนี้สินะ?” เสียงของจุนซูฟังดูสั่นสะท้านราวกับใกล้ฟิวส์ขาดเต็มที
ปลายนิ้วเรียวกระแทกจุดไวต่อสัมผัสหลายต่อหลายครั้งจนคนร่างบางสั่นสะท้าน
ช่วงเวลาแต่ละวินาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้า นางฟ้าทำได้แค่เพียงกัดริมฝีปากสลับกับร้องคราง และหลับตาแน่น สัมผัสที่จุนซูมอบให้อดปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกดี มีทั้งความร้อนรุ่มอ่อนหวาน ทว่ากลับจับไม่ได้ถึงความรักเลยแม้แต่น้อย
มันมีแต่ความหึงหวงและโกรธแค้นมาตั้งแต่แรก
แจจุงขยับกายแผ่วเบาเมื่อจุนซูค่อยๆ ยกขาข้างหนึ่งของเขาขึ้น ส่วนปลายที่ร้อนรุ่มของจุนซูแตะผ่านช่องทางของเขาไปมา ใบหน้าหวานแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้
“จะ...จุนซู” เอ่ยเรียกอีกฝ่ายเสียงเบา
“ครับ” เสียงที่ตอบกลับมานั้นแหบพร่า เมื่อคนที่ตอบเอาแต่สนใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า และไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาสบตาแจจุงแม้แต่น้อย
“อย่า...ได้โปรด” น้ำเสียงหวานสั่นสะท้านจนยากจะควบคุม แจจุงร้องไห้ออกมา ร่างบางพยายามขยับตัวหนีทั้งๆ ที่ร่างกายทรยศความรู้สึกไปแล้วกว่าครึ่ง
“ถ้านายทำ...ฮึก...เราจะไม่เหลือความเป็นพี่น้องกันอีก…ฮึก!”
จุนซูแค่นหัวเราะออกมาอีกครั้งราวกับจะเย้ยหยันประโยคที่แจจุงพูด
พี่น้องเหรอ?...
ผมไม่เคยเป็น และไม่คิดจะเป็น พี่น้อง กับพี่มาตั้งแต่แรกแล้ว
“พี่เป็นของผม...คนเดียว” จุนซูตอบก่อนจะกดแก่นกายร้อนเข้าไปในร่างอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว แจจุงกรีดร้องออกมาทันที “อ๊าา!!!!”
สัมผัสแรกยามล่วงล้ำคือความอ่อนนุ่ม อุ่นชื้นและรัดรึงไปเสียทุกส่วน จุนซูเอื้อมมือไปสัมผัสกับแก่นกายร้อนผ่าวของแจจุงก่อนจะขยับขึ้นลงช้าๆ เพื่อช่วยให้อีกฝ่ายผ่อนคลายมากกว่านี้
“อ่ะ...อ๊ะ...อ๊ะ!” เสียงครางหวานดังลอดจากริมฝีปากยามอีกฝ่ายกระทั้นกายเข้ามา แจจุงเกร็งตัวแน่น มือเรียวพยายามปิดกั้นเสียน่าอายของตัวเองไว้ และราวกับจุนซูจะรู้ ร่างสูงถอนกายออกมา ก่อนจะกระแทกเข้าไปจนร่างบางครางลั่น
แจจุงหลับตาแน่น ใบหน้าหวานเปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำตา เสียงกรีดร้องครวญครางดังขึ้นไม่ได้ศัพท์เมื่อจุนซูกระแทกกายแรงขึ้นหรือย้ำโดนจุดสำคัญ
ร่างบางทำได้แค่เพียงนอนนิ่ง สลับกับร้องครวญครางเมื่อจุนซูยังคงกระทั้นกายไม่หยุด เนิ่นนาน...จนแจจุงไม่อาจรู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เสียงกรีดร้องและครวญครางของคนทั้งคู่ดังขึ้นเมื่อบทรักจบลง
เสียงหอบหายใจหนักหน่วงของคนทั้งคู่ดังเป็นจังหวะเดียวกัน ต่างกันตรงที่ว่าเสียงหอบของแจจุงนั้นเจือปนไปด้วยเสียงสะอื้นไห้ จุนซูค่อยๆ หลับไปเพราะความเหนื่อยอ่อนบวกกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ในขณะที่แจจุงเอาแต่เอ่ยชื่อใครบางคน...ราวกับว่าเขาคนนั้น...ยืนอยู่ตรงนี้
“ฮึก...ยุน...ยุนโฮ”
ฉันรู้ดี...
มันก็แค่เซ็กซ์ที่เกิดขึ้นจากความเมามาย
สิ่งที่เกิดขึ้นเพราะความเผลอไผล...ยากเกินยับยั้ง
แจจุงรู้สึกว่าลำคอและนัยน์ตาของเขาร้อนผ่าว ทั้งๆ ที่ไม่ได้อยากจะร้องไห้ออกมาแต่น้ำตากลับไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
เขาไม่รู้ว่าเมื่อตื่นขึ้นมา จุนซูจะจำเรื่องราวทั้งหมดได้มากแค่ไหน แต่ที่เขามั่นใจ...เรื่องราวที่เกิดขึ้นตอนนี้...
มันไม่ได้เกิดจากความรัก...
เพราะสิ่งที่ได้รับจากจุนซู
ช่างไร้ความอ่อนโยน
รวดร้าว...จนแทบขาดใจ
…………………………….Can I love you ?…………………………………
TBC..
ตัวอย่างตอนต่อไป Can i love you? 2
“เพี๊ยะ!!!” ฝ่ามือเรียวกระทบเข้ากับใบหน้าของจุนซูอีกครั้ง ผิดกันที่ว่าคราวนี้มันแรง...จนอีกฝ่ายหน้าหัน
“ฉันเกลียดนาย!” เสียงสะอื้นไห้ของแจจุงที่บีบคั้นหัวใจจนแทบแหลกละเอียด
ทว่า...
“ถ้าใครจะผิด...ก็ผิดที่พี่”จุนซูเอ่ย แต่ถึงกระนั้นน้ำเสียงแข็งกร้าวและแววตารวดร้าวช่างดูไม่เข้ากัน
“อ๊ะ!” ร่างบางร้องออกมาเบาๆเมื่อจุนซูกระชากเขาเข้ามาในอ้อมกอด ผิวแก้มเนียนขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขินอายเมื่อริมฝีปากร้อนไล้อยู่ข้างใบหู
ทว่าวินาทีที่เสียงกระซิบแผ่วดังก้อง...
“ผิดที่พี่ไม่เคยมองผม ในฐานะอื่น...นอกจากน้องชายเลย”
เหมือนกับถูกหักหลัง...
ราวกับสิ่งที่ผ่านมา...เวลาที่เคยใช้ร่วมกัน
ไม่เคยมีความหมายเลย
…………………………….Can I love you ?…………………………………
แต่เป็นทูคิมแบบแจซู ไม่ว่ากันน้า
ยังนึกภาพไม่ค่อยออกเลยว่าน้องเซียจะกดพี่แจลงได้เยี่ยงไร ในเมื่อกล้ามของพี่แจจุงสูสียังคงพอฟัดพอเหวี่ยงกับน้องมิน สั่งสมความเป็นโซลไฟท์เตอร์ได้อยู่เรื่อยๆ
ถ้าเรื่องจริงแค่น้องเซียจับแขน พี่แจจุงคงสะบัดกำปั้นใส่จนน้องหน้าหงายซี้แหงแก๋แน่เลย
แต่เนื้อเรื่องดีค่ะ รักๆใคร่ๆดี สนุกๆ ดูท่าจะซึ้งด้วย
จะพยายามจินตการให้ถึงความแมนล่ำของคิมจุนซูต่อไป
คุณผู้แต่งสู้ๆค่า
#1 By GS♥ 20 ! on 2008-01-06 23:30